ANNEM İster uzakta ol ister yakında, Bir zaman aklımdan çıkmazsın annem. Bizler sana layık olmasak bile, O büyük sevginden bıkmazsın annem. Ev işinde, tarla, bağ ve bahçede, Yapılması çok zor olan her yerde. Sevgide, şefkatte hep en ilerde, Gurbette yanımda sen varsın annem. Bıkmak usanmak mı nedir ki bilmez, Bizim için ağlar belki hiç gülmez. Herşeysiz olunur, sensiz olunmaz, Damarımda kanım canımsın annem. İnsan aradığın bulur annede, Allah sağlık versin sana dünyada. Gündüz hayalimde gece rüyamda, Gözümün önünden gitmetsin annem. Sen iyi ol ki benim gönlüm hoş olsun, Dilerim melekler sana eş olsun. Beraber olalım ister düş olsun, Murtaza için sen herşeysin annem.	ÖĞRETMENİM Bir tomurcuk idik kuru dallarda, Çiçekler açtırdın sen öğretmenim. Bir renk oluşturdun ahenk içinde, Kokular saçtırdın sen öğretmenim. Sabır sende şefkat sende oluşmuş, Güven sende, gurur sende buluşmuş. Zaman olmuş çoçuklara karışmış, Bir sevgi timsalı can öğretmenim. Öğrencin olmak bize gurur veriyor, Bu minik  yavrular seni seviyor. Güzellikler sende hayat buluyor, Dünya durdukça sen kal öğretmenim. Güneşli bir günsün, mevsim baharsın, Hayatın olduğu her yerde varsın. İlminle, bilginle yaraları sararsın, Hiç üzülme sen, hep gül öğretmenim.
CANIMIZ SIKKIN Bir feryat duyuldu ta Marmara’dan, Ayırdı çoğunu eşten, anadan. Cümlemize sabır versin yaradan, Acımız çok büyük, canımız sıkkın, Tutunmazsak eğer sonumuz yakın. Ben acıyı canda, bedende duydum, Hissiz olamazdım çünkü ben buydum. Dört yanı yaralı inlerken yurdum, Sancımız çok büyük canımız sıkkın, Bölünürsek eğer sonumuz yakın. Ben çok istemiyom, azım sizinle, Allah biliyorya özüm sizinle. Kanayan yaramda sızım sizinle, Utancımız büyük canımız sıkkın, Umursamaz isek sonumuz yakın. Tek din ve bir bayrak çatımız aynı, Türklükle yoğrulmuş adımız aynı. Örf ve adetimiz, andımız aynı, Bu yara çok büyük canımız sıkkın, Sarmaz isek eğer sonumuz yakın. Murtaza’yım bu dert yetti de, yeter, Yıkılan bacalar çok erken tüter, Birliksek enkazda çimenler biter, Birlikte değiliz, canımız sıkkın, Böyle gider ise sonumuz yakın.	SEN BİLİRSİN Allah’ım bu yükü bana sen verdin, Bari yolu kısalt, fazla sürmesin. Tamamen almazsan biraz hafiflet, Yolda kaldığımı kimse görmesin. Belki haklısın bunu yapmakta, Herşeye razıyım bunu bilesin. İster isen yaşat, istersen öldür, Yalnız süründürme kimse gülmesin. Hani insandır bu hatasız olmaz, İşte Murtaza’ da bunlardan biri. Güldürmek tamamen senin elinde, Sakın ağladığım dostlar bilmesin. Sen bilirsin Tanrım inancım sonsuz, Zaten yalan dünya olmaz ki sensiz. Onunla aramda tek bağ sen varsın, Ben ölsemde ona bir şey olmasın. Sana isyan etmek haddime değil, Kader denen şeyi tanıyorum ben. Hayatım gözyaşı ile dolmasın, Dilerim ki neşe sensiz olmasın.
Mustafa AKBABA 1948 yılı Antalya doğumluyum. İlk, orta ve lise tahsilimi Antalya’da, yüksek tahsilimi İstanbul’da yaptım. 1973 yılında Dişhekimi olarak hekimler ordusuna katıldım. Vatanî görevimi 1976 yılında 141. Dönem Hava Piyade Yedek Subay olarak Kütahya’da îfâ ettim. Hâlen Antalya’da mesleğimi serbest olarak icrâ etmekteyim. Evli ve iki çocuk babasıyım.Rûhumda şiir kıpırtıları 1964 yılında başladı. 1966 yılına geldiğimiz zaman bu yolda yürüyebileceğim kanaati uyandı. O günden bu güne bazı duygularımızı mısrâlar dile getirmektedir.1992 yılında “Gölge Misâlî”, 1994 yılında da “Mâzî Efsânesi” adını taşıyan kitapçıklarımı yayımladım. Her ikisi de kendi imkânlarım dâhilinde ve az sayıda hazırlanmış olup, satışları yapılmamıştır. Bunlar, dost ve san’at çevrelerine ikrâm edilmişlerdir. Ayrıca T.C. Kültür Bakanlığına bağlı İl Halk Kütüphanelerinin bir çoğuna halkın istifadesine sunulmak üzere gönderilmişlerdir.                                  BEYHUDE YILLAR Sevdâ şarabını ararken gönül Kadehler dolusu zehirler içti Umarken daima füsûnkâr bir gül Baharın neş’esi bir hayli geçti. Bir emel peşinde yıllar boyunca Koştu usanmadan, aradı onca Lâkin, ümitleri hayâl olunca Kendine elemi bir yoldaş seçti.	KARANLIKLAR Karanlıklar çökerken yavaşça kuytulara Bir sihirli besteyi söyler bana bu anlar Her şey kendi kendine dalınca uykulara Bir başka muammâdır duyulan o yankılar. Karanlıkla güzeldir baharım, yazım, kışım Daha da mânâlaşır karanlıkla göz yaşım Karanlıklar sırdaşım, karanlıklar yoldaşım Karanlıklar her aşkım, sevdiğim karanlıklar. Ahmet Haşim’in mısrâılarını tamamlayan bu şiirimi sahibine ithâf ediyorum. İTHÂF “Bir kuş düşünür bu bahçelerde altın tüyü sonbahara uygun” İnleyip duruyor hep kederde Zîrâ, o hâlâ bahara vurgun. Rûhundadır mâzînin lezzeti Çekip sîneye her bir mihneti Beklemede, çaresiz, rıhleti Gözleri dalgın, gönlü pek yorgun... “Bir kuş düşünür bu bahçelerde altın tüyü sonbahara uygun”.
BİR ŞİİR DE BİZ SÖYLEDİK O İSTANBUL ÜSTÜNE...   -Bu şiirimiz, güçlü şair Y. Kemal Beyatlı’nın azîz rûhuna ithâfımızdır.- Senin gibi, hiçbir belde, dünyaya ün salmamış Fethin ile, doğan günün yüzyıllarca solmamış Mânâ ile güzelliğin birleştiği o yerde Nice gönül efsûnlanıp, içmiş, yine kanmamış Sanki güzel bir efsâne sende yaşanan zaman Çok gönüller coşup, taşmış, gamdan nasîb almamış Her gören bir ayrı beste yakmış senin üstüne Kimse yoktur zaten seni görüp de hiç yanmamış Ne desem ben, ne söylesem, ne yazsam bilemem ki? Üstâd Kemal çok şey demiş, bize bir lâf kalmamış.	MÂZî EFSÂNESİ Bana şarkılar söyle, şöyle eskiden olsun Mâzîden bir şey anlat, gönül baştan şâd olsun Bana bir resim göster, geçmişi hatırlatsın Efsûnlu rüyâlara gözüm kanarak baksın Bir sevdadan bahseyle yürekleri tam yakan O gözleri tasvîr et, yaş yerine kan akan Hasılı, kaldırıver o zaman perdesini Görelim doyasıya mâzî efsânesini. RIHLET Kışın ilk lodosları alırken dallarından Hazandan arda kalan sararmış yaprakları Ve bir devrini daha kapatıyorken zaman Gönül bir daha duyar ıztırâbı, gamları. Derindir bu teessür, inceden sızlar durur Lâkin her şey fânidir, tek tesellisi budur O rıhlet oldu diye sanma ki unutulur Yâd edilir dem be dem güzel hatıraları.
HATIRLAYIŞ Hep hâtıralarda dolanır gönül Makamdan makama gezinir gibi Mâzîde yaşanmış o kadar anı Sisler arasından sezilir gibi Geldikçe hatıra geçen o demler Birbiri ardınca dizilir gibi Yesemenler, güller şimdi nerede? Yürekte yaralar ezilir gibi. MEYHANECİ RESÛL Bir zaman bir meyhane vardı Yenikapı’da Üç, beş kirli masası, beş, on sandalyesiyle Sahibi de içerdi gelen müşterisiyle Ayık gezmiyordu hiç, Resûl idi adı da. Her gün aynı sîmâlar oraya gelen, giden Mezeleri: Izgara, maydanozu bol köfte, Yanında domatesi, biberiyle birlikte. Görürdük içeriyi alçak penceresinden. Bir gün duyduk ki Resûl kapatmış meyhâneyi Görünmedi epeyce, kayboldu ortalıktan Yine bir gün duyduk ki hidâyet gelmiş Hakk’tan Hiç içmiyormuş artık, unutmuş o şişeyi. O zamandan beridir şimdi câmide her gün Beş vaktini kılıyor aralıksız, ön safta İçindeki mutluluk yüzüne yansımakta Rûhundaki sükûnet büyümekte gün be gün.	BURSA’YI ZİYARET Sevgisi içimizde her dem büyüyen maya Bir gün yine yolumuz düştü güzel Bursa’ya Çeken bizi buraya hava mı, yoksa su mu? Acep, gönül ehline muhabbet duygusu mu? Kendimce ben dolaştım mutlulukla her yanı Dilimde, Tanpınar’ın o “Bursa’da Zaman”ı Bazân biraz su içtim bir câmi çeşmesinde Ve bazân da dinlendim bir çınar gölgesinde Her yer inceden ince, her yer bir tarih ağı Yansıtıyor sessizce güzelim altın çağı Câmiler, bedesteni, o hanlar ve hamamlar Efsûnlu günlerini geçirmiş bir zamanlar Geziyorken böylece bu şehri adım adım Asırlar gerisinde eski günlere vardım. Altmış okka kılıcı, bir geyik üzerinde İşte, Geyikli Baba Bursa’nın ilk fethinde Heybetiyle durmakta Yıldırım Bâyezîd Hân Bir müşkili çözüyor yanında Emir Sultan Somuncu Baba’ya bak, mekânları aşmada O, üç ayrı kapıda bir bir vedalaşmada... Kaybolurken varlığım mâzînin nefesiyle Tekrar bu güne döndüm ezanların sesiyle Gönlümce ben dolaştım, gönlümle ben dopdolu Saatlerce gezindim, bıkmadan onca yolu.
SALKIM ÇİÇEKLERİ Bir hoş edâ ile endâm gösterir Mevsimle birlikte görünen peri Gözlere ayrı bir letâfet verir Yansırken etrâfa eflâtûn feri Baktıkça bakılır, o ne zarâfet Gizliden gizliye büyüler seni Yenice serpilmiş, sanki bir âfet Râyiha neşreder o nâzik teni Tüllere bürünmüş, süzülür durur, Gelinler misâli, durur yerinde Bazân da nâzenîn rakkase olur Ürperip, raks eder bahar yelinde.	AŞK HALİ Hak-kı keşf-etmeyen sevdim diyemez: Sevmeyen, Hak nedir? Zaten bilemez. Yaşamak sevmektir, yarin hayali; Sevenin kalbidir, aşkın menzili. Aşıkın arzusu, yarin hayali; Gören mecnun olur, görmeyen deli. Aşka talib olan çeker cefayı; Sevmeyen ne bilir aşkı, vefayı? Aşığın kalbidir, yarin mekanı; Yar için fedadır aşığın canı. Aşk şarabı içen, sarhoş ayılmaz; Seven, sevdiğinden ölse ayrılmaz. Aşk başa gelince mekan dar gelir; Seven kalbe yarsız hayat ar gelir. Aşk ateşi yaka yaka pişirir; Köle eder tacdan-tahttan düşürür. Aşk: deyince sır perdesi açılır; Yar aşkıyla candan-serden geçilir.
OSMAN ÇAMUR 1965 yılında Kayseri’de doğdu. İlkokul, ortaokul ve liseyi Kayseri’de okudu. Halen A.Ü. İşletme fakültesinde okumaktadır. 1982 yılından beri şiir ve çeşitli konularda köşe yazıları yazmaktadır. Kayseri Büyükşehir Belediye konservatuarında uygulamalı Türk Sanat Müziği ve ney üfleme dersleri almaktadır. 15 yıldır devlet memuru olarak çalışmakta olan şair, Anasam üyesidir. Evli ve üç çocuk babasıdır. Yazmayı sevdiği kadar, okumayı, konuştuğu kadar da dinlemeyi seven Çamur, okuma ve yazmanın kendisi için bir hayat tarzı olduğunu söylemektedir. Şiirlerinde dini, sosyal, sevgi ve aşk konularını tema olarak işlemektedir. RÜBAİ Gecelerin karanlığında bir ışıltı, Sunuversen gönlüme, ey bilinmez! Karanlıklarımı aydınlık etsen, Bir çırpıda, ey gönülden silinmez. ALDANMA-1 Dertleri bir yana bırak, Şu dünyaya olma çırak. Gönlümüzü yakar firak, Aldanma ey insanoğlu. Hakk’ın emrine kulak ver, Ömrünü eyleme heder. Mümini hep mümin sever, Aldanma ey İnsanoğlu. Vahdette vardır bereket, Kur’ansız etme hareket. İslamı daim merak et, Aldanma ey İnsanoğlu. Kime söylesem bu derdi, Hep şifasız ilaç verdi. Bozulmuş toplumun ferdi, Aldanma ey insanoğlu.	FETİH ŞİİRİ Diyordu evladına, büyük Gazi-i Osman, Kolay mı hiç yatarak, Ömer-i Sâni olman? Eğer ki, doldurursa dostun, postuna saman, Sen inkıyad eyle Hakk’a onun hali duman. Fârisi diyarından kalkarak gelmiş Selman, Der, oğul, gerek sana sabr-u sebatla dolman. Bu derde kim eyler O Rahmandan gayrı derman? Secde eyledi hem O’na, dağ, taş, sahra ve orman. Fetih haktır, gelince Hakk’ın vadettiği zaman, Buyurdu Hakk teala, Levhi Mahfuz da ferman. Hükümran olacak Hakk nizam, belki ben görmem Hükümran olsun da O, ben ölsem bile ölmem.                                                09-01-1985 Kayseri KAR BEYAZI Kar beyazı, kış ayazı. Çekilmiyor, sevgi nazı... Yârin gözü, Nârın közü, Dayanmıyor, kulun özü.. Özgür olmak, neşe dolmak, İstiyorum, çocuk kalmak. Sular serin, yara derin, Çaresizim, ilaç verin... Astım sazı, kestim sözü, Okunmuyor, su da yazı... Sensiz gece, güç gelince, Yazamadım, yarım hece... Güzelcesin, gönüldesin, Sevince kalp, dil ne desin...             21-10-1997 Kayseri
YAKTIN BENİ Ayrılık ateşten gömlek, Hiç kalır yanında ölmek. Nasip olacak mı görmek? Ateşinle yaktın beni... Nasıl dayanır can buna? Hasretim suna boyluma. Alacak mıyım koynuma, Ateşinle yaktın beni... Deli olacağım, deli, Dinmez gözlerimin seli. Ağlarım, seni seveli, Ateşinle yaktın beni... Ey düşümdeki güvercin, Haydi gönül bahçeme in. Sevmez sanıp bağlama kin, Ateşinle yaktın beni... 14-10-1988 Denizli	YUNUS’UM Bütün gönüllerde Yunus’tur yatan, Yunus’u gafildir kalbinden atan. Dünyayı el değmeden bir pula satan, Gönüller sultanı, dertli Yunus’um. Ölmeden ölüp de dünyayı geçen, Garip bülbül gibi figanla göçen. Yudum, yudum hayat iksiri içen, Gönüller sultanı, dertli Yunus’um. Sen yâdettin, yücelttin seni İlah, Nasip olur mu her insana felah? Gülmedin bir lahza da buldun salah, Gönüller sultanı, dertli Yunus’um.                         Mayıs 1985 Kayseri ANAM’A MERSİYE Yitirdim seni, bükük boynum, kırık ellerim. Ana sen yoksun diye, konuşmuyor dillerim. Selam götür ol rasule seni ağırlasın, Açsın kuçağını, dert dağını bağırlasın. Hiç kolay değilmiş anadan, yârdan ayrılık, Beraberdik, Rabbim istemiş biz de ayrıldık. Dilinde her an zikirle, bağlandın Allah’a,   İltifat eder görmedim seni, gayrullah’a.                                    04-01-1986 Kayseri
MEVLAM Şimdi bir garib oldum, Her kapıdan kovuldum. Tüm hicrâna boğuldum, Bize kapı aç Mevlam... Çömertler oldu pinti, Yoksullar oldu sinsi. Bulmak zor iyi cinsi, Bize rahmet saç Mevlam... Hiç yok mu yardım seven, Tek kaldı kuru kefen! Yaptın mı sen de tefe’n,? Bize giydir tâç Mevlam... Esiyor rıh-ı küfür, Sen de koş, durma üfür. Ortalık pek de zifir, Bize güldü Hâç Mevlam... Kalmadı nas da sabır, Korkutmaz mı şol kabir. Artmış günah-ı kebir, Tüm kulların âç Mevlam...	ALDANMA –III Allah’tan gayrını anma, Fani nimetlere kanma. Dünya sana kalır sanma, Aldanma ey insanoğlu... Melekler amelin yazar, Kötüysen duyarsın azar. Nefsine eyleme nazar, Aldanma ey insanoğlu... Kabirde rahat yatılmaz, Hesaba hile katılmaz, Orada sevab satılmaz, Aldanma ey insanoğlu... Derdimiz çok hep dermansız, Adım atılmaz fermansız. Saman savrulmaz harmansız, Aldanma ey insanoğlu... Osman! Dünya fanidir bil, Tüm gözlere çekilir mil. Cehenneme götürür dil, Aldanma ey insanoğlu...             10-02-1988 Manisa
GÜL-İ RUHSARIM Bir gül-i ruhsar-ı cemileye aşık oldum, Aşık oldum da onun aşkından böyle soldum. Aşk öyle bir deryaymış ki, daldım da boğuldum, Gel ne olur, gül-i ruhsarım, sevgili yarim. Her görüşümde feryad, figan ederim yâri, Görmesem özleminden ağlarım zari, zari, Ben de bilmiyorum nasıl atarım bu hali, Gel ne olur, gül-i ruhsarım, sevgili yarim. Seni sevip de, saramadan ölürsem eğer, Bana acıyıpta ağlama, bir dua gönder. Kişi eğer kalpten vurulursa bu kadar sever, Gel ne olur, gül-i ruhsarım, sevgili yarim. Senin yok mu şu çakır gözlerin, cihan değer, Dağlar eğilmez ama, deli gönül baş eğer. Bu yolda bütün diller susar, gönüller söyler, Gel ne olur, gül-i ruhsarım, sevgili yarım.                                    1984 Kayseri	ÖMER ALBAYRAK 1940 da Kayseri Felahiye Kuruhüyük köyünde doğdu. 5 yaşında yetim kaldı. 1965 de Hollanda’ya işçi olarak gitti. Şiirleri 60’dan fazla dergide yayınlandı. Anadolu Rüzgarı, Bayrak Çekerken, Güle Zehir damlattım, Feryadın inkılabı ve Anadolu hececileri adlı l2 kişiyle birlikte yayınlanan 5 şiir kitabı olan şair, ANASAM kurucu üyesidir. Huzur Mihrabı ve İdam Artıklar ı adlı kitaplarının yayın hazırlığındadır. Halen Hollanda da yaşamaktadır. SELAM SANA TÜRK MİLLETİ Bu orduda OĞUZ KAĞAN var; Türk gücünü gösterecek. Bu orduda METE HAN var; Türk kimmiş öğretecek. Bu orduda ALPARSLAN var; Bastığı yer yurt olacak. Bu millette ANALAR var; Emzirdiği KURT olacak. Bu orduda FATİHLER var; Tarih ondan ders alacak. Girne, Lefkoşe, Magosa’lar var; Türk’ündür Türk’e kalacak!.. Bu orduda SELİM HAN var; Cihan Türk’e dar diyecek. Bu millet Cihangir doğar, Bu millet Cihangir ölecek!.. Bu orduda KOMUTAN var; MUSTAFA KEMAL olacak. Bu millette asil kan var; Bayrak Bayrak, Sancak Sancak!.. Bu Orduda MEHMETÇİK VAR; Barışı namus sayacak. Yoksa süngü var dipçik var; Tanımıyan kan kusacak!..
MİHENKTAŞI Artık yıldızımız melal burcunda, Git kader muhatap değilim sana. Ayrılık küf tutmuş ömür harcında, Sustukça sükutum döner hüsrana. Gönül yatağından taşmış çay gibi, Kavurur bağrımı çöl susuzluğu. Çile tezgahında dokur sevgimi, Çekilmez bahtımın şu huysuzluğu. Kıblesiz mabetle dönmüş şaşkına, Şu Kafiristan’la belalı başım. “Hubbulvatan min’el iman aşkına, serhat nöbetçisi hayalim, düşüm. Kilise çanından haçtan uzakta, Uyanabilirsem ezan sesiyle; Kurbanlar adadım rıza-yı Hakk’a; Yaşarsam ülkemde Türk Töresiyle... Bir daha kor’mola anam soframa? Kırk nazla yediğim kaymağı, balı. Gelinlik kız gibi girer düşüme, Kapıkule’deki bayrağın Al’ı!.. Mihenk taşı olmuş sıla derdimin, Çekmeyen ne bilir gurbette ahı. Şüheda secdesi Cennet Yurdumun, Öpsem toprağını bayram sabahı!..	MEHTERİM GİRNE’YE TAŞIR ORDUMU Eğirip dokudum ince yolları, Açıldı gönlümün sır duvarları. Sevgili mektubu açıp okudum, Yörük kiliminde Kıble rüzgarı. Yeşil türbelerde renkle, cümbüşe; Yüreğim kandilden damlar geçmişe, Kubbeler, kemerler, mermer sütunlar; Selçuklu gururu bir baştan başa. Peygamber muştusu taşır yüreğim, Fetih gemilerim yürür karada. Haçlı orduları denen ürkeğin, Sökülür Bizans’la dişi surlarda. Kafkas kalpağını giydim başıma, Tırmandım Şamil’le Kars Kalesi’ne. Hilatler giydirdim Mehmet Paşam’a, Çar’ı hayran etmiş TÜRK TÖRESİ’ne. Malazgirtten alır bayrağım rengi, Yeniden yaşatır ülküm soyumu. Coştukça Ömer’im bir Yunus gibi; Mehterim Girne’ye taşır ordumu!..
TÜRK DEMİŞLER ADIMIZA Estergon’da dinlenir mehterim, Kore’de süngü bilerim. Adımı sorarsan Mehmet’im, Anadan doğma askerim. Trablusgarp’da okunan ezanda; Girne’de şehit kanındayım. Nerede anarsan orada, Hızır gibi yanındayım. Hollanda lale bahçalerinde, Yaşarım tarihin “Lale Devri”nde Yaşarır gözlerim baktıkça Ren’e, Tuna boylarında kayıp sevdayım. Avusturya Dağları’nda frensiz, Taka’sı tekleyen Osman’ım. Berlin hücrelerinde talihsiz, Prangalarda kükreyen aslanım. Zolder’de, Mons’da, Ligeş’te; Kömür havzalarında Hamzayım. Birazcıkta hovardayız işte, Artık ötesini yazmayım. Bakarsın Münih Gar’ında, Kaçırır treni beklerim. Bakarsın Şinax Barı’nda, Bir sarışınla pineklerim.	TASAVVURU MÜMKÜN OLMAYAN TEZAT Hatamiye haraç verdim korkuyu, Tevekkül burcuna girdim şu anda. Hayat hakikatten yoksun körkuyu, Akıl yol gösterir,  mantık gümanda. Ölüm mangasında tetik çekerim, Alnımın şakında seker her kurşun. Mazlumun ahıyla tir tir titrerim, Dehşeti ürpertir beni bu düşün. Şehvetim eşderin alev kusmuğu, Yoksul oyuncağı kârım servetim. Muhanet ensemde vampir soluğu, Nefsi müdafaada gücüm, gayretim. Nükleer silahlar patlar beynimde. Yetim çığlığında acı gözyaşım. Dokuz soru düğümlenir beynimde, “Almancı” dedikçe bacım, kardaşım. Yörüngeden çıkmış aklın uydusu, Uzay boşluğunda sevgi, muhabbet. Hangi mülke konsam delik tapusu, Hangi gezegene eylesem hicret? İçimdeki alev, başımdakı kar, Tasavvuru mümkün olmayan tezat. Ömer mi bu yüke talip, cüretkâr? Hangi sır başıma etti musallat?
MARİYA Ela gözlerime, siyah saçıma, Bakıp da abayı yakma Mariya. Ben evliyim, boşa düşme ardıma, Beyhude kafayı takma Mariya. Türk’üm her milletten fazla gururum, Dünya ateş olsa olmaz umurum. Senin olur günde dokuz randevun, O zaman keçiler kaçar Mariya. Baban Hollandalı, anan bir Alman, Sen bir katoliksin, ben bir Müslüman. Domuz eti yemeyince duraman, Yasaktır dinimde benim Mariya. Sen İncil okursun, ben de Kurân’ı, Sen çan sesi dinlen, ben de Ezanı, Senden doğacağın olmaz imanı, Çekilmez vebalin yükü Mariya. Sen ıslataman o boyalı tırnağı, Ben de yıkayamam kabı, kacağı, Sen beygir olursun gavga kaşağı, Ben tımar edemem hergün Mariya. Kayserili’yim yerim sucuk, pastırma, Soğanla, sarımsak katıktır bana. “Ağzın kokar” diye başlan dırdıra, billahi kaşınır sırtın Marİya Güzelsin Mariya, laleler gibi, Gönül heykeline koydum çelengi, Hollanda Ömer’in olamaz yurdu, Benim yurdum Anadolu, Mariya.	KÖHNE GEMİ Radyoaktif sızar bu’köhne gemi, Belirsiz rotası bozuk dümeni, Ya! Rab’bi sen koru, benlikten-beni. Denmeden “Garibin hali pür melal”, Beni-benden koru, beni-benden al!.. Beni hedefliyor bütün silahlar, Canevime neşter vurdu cerrahlar, Şükürsüz, zikirsiz koydu eyvahlar, İster göğe çıkar, ister yere çal, Beni-bana koyma, beni-benden al!.. Goncası hazana kalmış bülbülüm, Bağrında kıvılcım saklayan külüm, Yeter ki eyleme hayatı zulüm, Ben-bende kaldıkça halim izmihlal, Beni-benden kurtar, beni benden al!.. Çare, çaresizi yemiş bitirmiş, Devası, şifası dediki-demiş, Bu yara kangren olmadan yetiş! Ömür güneşinde başladı zeval, Beni, sensiz koyma, beni-benden al!.. Tefekkür denilen ruhun gıdası, Erenlerin lokmasının mayası. Ömer denen bu meczubun duası, Kağıtsız, kalemsiz, pulsuz arzuhal, Beni, sensiz koyma, beni benden al!..                      12-07-2000  Zaandam