ANADOLU HECECİLERİ-4

ABDURRAHİM KARAKOÇ 1932 yılının Nisan ayında dünyaya geldi. Küçük yaşlarda şiire merak sardı.. Çünkü Dedesi, Babası, Kızkardeşleride şiir yazarlar. İ1k yazdığı Şiirleri 2 kitap oIacak hacimde iken beğenmeyip yaktı 1958 yılında buIunduğu kasabada belediye mesul muhasibi olarak memuriyete girdi. 1981 Mart ayında emekli oldu.. Şiirlerinde esas unsur insandir. Serdengeçti, Töre-Devlet, Ocak, Yeni Düşünce, Yenisey yayınları oIarak şimdiye kadar 6 şiir kitabı, bir tanede makalelerinden derlenen nesir kitabı çıktı. Bir nesir kitabı dizgide bulunuyor ve yeni çıkacak son şiir kitabı ile ,,Çoban ile Sohbetler" isimli nesir kitabının önümüzdeki günlerde basılması için çalısılmaktadır. 1985 yılından beri gazetecilik yapmaktadır.. Bilhassa VUR EMRI adlı kitap günümüz şairlerinin hiç birisine nasip olmayan kabulü görmüştür. Evli ve 3 çocuk babasıdır. 1984 Ekim ayından bu yana Ankara'da ikamet ediyor. Anasam üyesidir. İKİ KERE İKİ Iki kere iki dört ediyorsa, Ben de seni seviyorum, darılma! Bir de her gecenin sabahı varsa, Ben de seni seviyorum, darılma! Durup dinlenmeden akarsa pınar, Her kışın ardından gelirse bahar, Balıkların suyu sevdiği kadar! Ben de seni seviyorum, darılma! Bakma öyle geçmiyorum sırayı. Varsın kader bozar, bozsun arayı. Aç ekmeği sever,  fakir parayı, Ben de seni seviyorum darılma!	BAYRAMLAR BAYRAM OLA Güneş yükselmeden kuşluk yerine Bir adam camiden döndü evine Oturdu sessizce yer minderine Kızı bayram dedi, yalın ayaklı Adam bayram dedi, tam ağlamaklı. Eli öpüldükçe dili burkuldu , Konuşmak istedi dili tutuldu, Güç bela ağzından bir off kurtuldu, Oğlu bayram dedi sırtı yamalı, Adam “he ya” dedi gözü kapalı. Düşündü kış yakın evde odun yok, Tenekede yağ yok, çuvalda un yok. Yok yoka karışmış tuz yok, sabun yok, Avrat bayram dedi eğdi başını, Adam “evet” dedi sıktı dişini. Çalışsa ne iş var, ne cepte para, Dağ oldu içinde büyüyen yara. Dikti gözünü karşı duvara, Takvim bayram dedi silindi yazı, Adam “öyle” dedi bağrında sızı. Döndürse yönünü herhangi dosta, Dul yaralı, yetim hasta. Aylar, yıllar,günler erirken yasta, Yer gök bayram dedi ağzını açtı, Adam bayram dedi evinden kaçtı.
DUYDUN MU? Karagözlüm, kavuşmayı beklerken, Ayrılığın vakti geldi duydun mu? Beraberce diktiğimiz çiçekler, Açılmadan önce soldu duydun mu? İçimde acıdan ırmaklar çağlar, Gözlerim yaş dolu, gönlüm kan ağlar. Tatlı hatıralar, sıcak sevdalar Hakıkatsiz rüya oldu duydun mu? Kara talih ile olunmaz yarış, Eğer küskün isen gitmeden barış, Belki son ayrılık, belki son görüş, Kavlimiz yarıda kaldı duydun mu? Çok olur dağların karı - kıcısı Böyle imiş alnımızın yazısı Bu mevsimsiz ayrılığın acısı Ok vurdu sinemi deldi, duydun mu? KARAKOÇ'um, kalbim yara, dilim lâl, Ömrümün ufkunu sardı bir melâl Beslediğim umut, kurduğum hayal Içime ateşler saldı duydun mu?	KARA HABER Ellerin yurdunda çiçek açarken Bizim ile kar geliyor gardaşım. Bu hududu kimler çizmiş gönlüme? Dar geliyor, dar geliyor gardaşım. Güzel olmuş sıra sıra söğütler, Dağ ardında unutulmuş şehitler. Hürriyete seymen giden yiğitler, İki gidip, bir geliyor gardaşım. Üç aylık bebekler tutuldu taşa, Düşmanlar geriden eyler temâşa. Yaratan böylesin vermesin başa, Zor geliyor, zor geliyor gardaşım.
İSYANLI SÜKUT Gitmişti makama arz-ı hal için, "Bey" dedi yutkundu, eğdi başını. Bir azar yedi ki oldu o biçim, "Şey" dedi yutkundu, eğdi başını. Kapıdan dört büklüm çıktı dışarı, Gözler çakmak çakmak, benzi sapsarı.... Bir baktı konağa alttan yukarı, "Vay" dedi yutkundu, eğdi başını. Çekti ayakları kahveye vardı, Açtı tabakasın, sigara sardı. Daldı... neden sonra garsonu gördü, "Çay" dedi, yutkundu eğdi başını. İçmedi, masada unuttu çayı; Kalktı ki garsona vere parayı, Uzattı çakmağı ve sigarayı, "Say" dedi yutkundu, eğdi başını. Döndü gözlerinde bulgur bulgur yaş, Sandım canevime döktüler ataş. Sordum "memleket neresi gardaş" "Köy" dedi, yutkundu eğdi başını. Yürüdü, kör-topal çıktı şehirden, Ağzına küfürler doldu zehirden; Salladı dilini............. vazgeçti birden, "Oy" dedi yutkundu, eğdi başını.	MİHRİBAN “Unutmak kolay mı?" deme Unutursun Mihriban'ım. Düğün, bayram gelsin hele Unutursun Mihriban'ım. Zaman erir kelep kelep, Meyva dalında kalmaz hep. Unutturur bir çok sebep , Unutursun Mihriban'ım. Yıllar sineme yaslanır, Hatıraların paslanır. Bu deli gönlün uslanır, Unutursun Mihriban'ım. Süt emerdin gündüz – gece, Unuttun ya, büyüyünce... Ve işte tıpkı öylece, Unutursun Mihriban'ım. Gün geçer azalır sevgi, Değişir her şeyin rengi. Bugün değil, yarın belki, Unutursun Mihriban'ım. Düzen böyle bu gemide, Eskiler yiter yenide, Beni değil, sen, seni de Unutursun Mihriban'ım
BİZ NE BİLEK BEYİM Yalan dolan ile devran sürmeyi Biz nebilek beyim büyükler bilir Milletin başına çorap örmeyi Biz nebilek beyim büyükler bilir Rüşvet vermek rüşvet almak nasıl şey Hazineden para çalmak nasıl şey Terlemeden zengin olmak nasıl şey Biz nebilek beyim büyükler bilir Erken palazlanıp erken ötmeyi Değirmenler kurup baş öğütmeyi Hele...meydan meydan adam gütmeyi Biz nebilek beyim büyükler bilir Anlamayız kopya nedir,asıl ne Perde,sahne,solo,koro,fasıl ne Üçkağıtda erkân nedir usul ne Biz nebilek beyim büyükler bilir Viski,votka çekip keyif çatmayı Dansöz kucağında stres atmayı Milleti bölmeyi,Vatan satmayı Biz nebilek beyim büyükler bilir Seyretikce ana-baba filmini Hissederiz baskısını zulmünü Lisans üstü maskaralık ilmini Biz nebilek beyim büyükler bilir Adetdir gerekmez maluma ilan Taklide günaydın asıla selam Ne hınzırlık varsa hasılı kelam Biz nebilek beyim büyükler bilir	SENİ ARADIM Omuzumda sevda yükü Yollarda Seni aradım Beste beste,türkü türkü  Tellerde seni aradım Girdim yeşilden sarıya Sordum ölüye diriye Çiçeği verdim arıya Ballarda seni aradım Aşk yalımı girdi cana Gönlüm döndü gülüstana Gece gündüz yana yana Küllerde seni aradım Yorulup demedim yeter Hasretin gözümde tüter Keremden,Mecnundan beter Çöllerde seni aradım Bahcem çiçek bağım gazel Birleşir ebedle ezel Ayırmadım çirkin,güzel Kullarda seni aradım Ulaşmak için rahmete Katlandım binbir zahmete Karışıp söze sohbete Dillerde seni aradım
ERZİNCAN DEPREMİ Bir kara haberki zor konur adı Duyanın kırılır kolu kanadı Felek ikide bir atar tokadı       Yazım der sineye çeker Erzincan       Yazım der göz yaşı döker Erzincan Erzincan'da dağlar gökle öpüşür Yiğitleri ecel ile kapışır Çok katlı binalar yere yapışır       Çöküntüde kalan candır Erzincan       Toprağın emdiği kandır Erzincan Çok konuğun oldum içinden geçtim Ekmeğinden yedim, suyundan içtim Gönlüme ben seni bir mesken seçtim       Şimdi o meskenin mezar Erzincan       Dilim konuşmaktan bizar Erzincan Karakoç bu kırım bir gün yıkılırmı Hasletde vuslatda kurşun erirmi Sormayın rengini mor mu sarımı       Al yeşilken şimdi kara Erzincan       Almış yüreğinden yara Erzincan	BEŞİNCİ MEVSİM Düştü can evime dördüncü cemre Dünyayı üçüncü gözümle gördüm. Dörtyüz seksenbeş gün çekti bir sene Onaltıncı aya takvimsiz girdim. Aynalara baktım korku gösterdi Saatler her sabah kırkı gösterdi Namlular, nişanlar Türk'ü gösterdi Hayatım boyunca hedefte durdum. Gül sundum yediler, koklamadılar Armağan can verdim saklamadılar Gittim... gelir diye beklemediler Kaybolan gölgemi yollara sordum. Getirdim yanıma ay'ı bir karış Ölçtüm ki dağların boyu bir karış Şehiri bir adım, köyü bir karış Damlada denizdir en küçük derdim. Savurdum, eledim, seçtim zamanı Yaprak, yaprak tel tel açtım zamanı Haftada üç asır geçtim zamanı Nereye gittimse zamansız vardım. Yırtıldı ruhlara çizdiğim resim Yazık, kulaklara sığmadı sesim Yaşadığım şimdi beşinci mevsim Çağın çilesini sırtıma sardım
AHMET ASMA 1936 da Kayseri Mimarsinan Kasabasında doğdu. 1948 yılında ilkokulu bitirdi. Pazarören Öğretmen okulundan mezun oldu. Niğde yüksek öğretmen okulu ön lisansını tamamladı. Otuz yıl sınıf öğretmenliği ve yöneticilik yaptı. 1985 yılında emekli oldu. 1956 yılında Kayserili Genç Şairler Antolojisinde şiirlerini yayınladı. Çeşitli gazete ve dergilerde şiir, fıkra, makale ve hikayeleri yayınlandı. Edebiyat ve Edebiyatçıları sevdiğini belirten Asma, şiirlerini bir kitap halinde yayınlama hazırlığı içindedir.  MEHMETÇİK Düşman şımarır da savaş açarsa?.. Cepheden cepheye koşar Mehmetçik. Yurduna alçakça göz diken varsa, “Kükremiş sel gibi” coşar Mehmetçik.. Çanakkale, Dumlupınar, Sakarya... Üç kıta öteye aşar Mehmetçik: Tümen, Tabur, Bölüklerle, Batarya, “Enginlere sığmaz” taşar Mehmetçik. “Yurtta sulh, cihanda sulh”tur parola: savaş açanlara şaşar Mehmetçik... barışla gelmezse düşmanlar yola, savaşla zaferi yaşar Mehmetçik...	BÜLBÜL VE GÜL Bahçelerde bülbül boş yere ötmez: Bülbülün derdini güllere sorun. Âşık olanların çilesi bitmez, Bahçeye, çiçeğe, dallara sorun. Seven gönül yanar aşkla, ateşle, Sevgiler canlanır ayla, güneşle... Ölüme gidilir sevilen eşle; Seven gönüllere, dillere sorun. Gülde vefâ yoksa bülbül neylesin? “Vefa” nedir ? sor da, bülbül söylesin... Sözünde durmayan sevilmez kesin! Vefâyı rüzgâra, yellere sorun. Bülbülü sevmeyen gül neye yarar? Gönül okşamayan dil neye yarar? Sazdan anlamazsan tel neye yarar? Karacaoğlan’a, tellere sorun. Bülbüller susmasa, güller solmasa, Sevda sürüp gitse, ölüm olmasa... Gönül bahçemize hüzün dolmasa, Sevdâyı, acıyı ellere sorun...
SEVGİLİM Salına salına öyle yürürsen, Çok gönül çalarsın o çalımla sen... Bana aşk mektubu yazıp göndersen, Mutluluk duyarım bundan sevgilim?... Başka oluyorum seni görünce Çok değiştim sana gönül  verince. Aşık oldum sen kapıdan girince; Yatağa düştüğüm ondan sevgilim. Bir çiçek gibisin; güle benzersin, Canımı istesen , inan değersin. Sen de aşık olsan beni seversin, Seni seviyorum candan sevgilim. Sen de bir aşıksın bilmiyor sanma! Ben aşkından yandım, sen olsun yanma. Gelmezsen adımı bir daha anma; Bekledim, gelmedin dünden sevgilim. Doktorum, ilâcım, sevgilim sensin, Kıskansınlar bizi “Seviyor” densin... Evlenelim hemen ağıtlar dinsin: Sözleştik seninle dünden sevgilim. Bir huri meleksin, ondan güzelsin, Sen sevdiğimi el alem bilsin. Biraz daha bekle ilkbahar gelsin, Hesap soracağım senden  sevgilim...	TÜRKİYE MARŞI Sen! Kutsal topraksın, cennet vatansın Sen! Bayrak, sancaksın, şerefsin, şansın Sen! Anam, atamsın, hayatsın, cansın... Seni çok severiz cennet Türkiyem, Seninledir ordu, millet Türkiyem. Büyük Türkiye’sin, Anadolu’sun Seninle ölmeye hazır ulusun Destanlarla, zaferlerle dolusun... Seni çok severiz cennet Türkiyem, Seninledir ordu, millet Türkiyem. “Kurtuluş” emrini Ata’dan aldık cepheden cepheye koştuk, şanlandık Türk’ün tarihini yeniden yazdık... Seni çok severiz cennet Türkiyem, Seninledir ordu, millet Türkiyem. Toprağında yüce yüce dağların Bize hayat verir bahçe-bağların Ay-yıldızı sensin eski çağların... Seni çok severiz cennet Türkiyem, Seninledir ordu, millet Türkiyem. Sönmedi ateşler tütüyor ocak, Türk Milleti sana acıyor kucak Cennet’e benziyor her köşe-bucak... Seni çok severiz cennet Türkiyem, Seninledir ordu, millet Türkiyem.
AYŞE’M Kapımın önünden gelip geçtikçe Yavaş koy kovayı delersim Ayşe’m. Sevdâ dolu sudan, sevdâ içtikçe Sevdâ koyun eder melersin Ayşe’m. Duydum tutulmuşsun nedense aşka, Sendeki güzellik başka mı başka. Önce tanısaydım seni ben keşke: “Seni sevdim” desem, gülersin Ayşe’m. Yanakların alev, yüzün nar gibi, O ne gerdan, o ne kollar kar gibi. Ne güzel bakışlar, sanki yer gibi, Dünür gönderirsem, dilersin Ayşe’m. Kalem kalem kaşla, bal bal dudakla Evde kalacağın gelir mi akla? Benden başkasına ölsen de bakma: Ağlar, gözyaşını silersin Ayşe’m. Gönül sever ise güzeli candan; Selam yollar ona İzmir’den, Van’dan... Dünür bekliyorsun, anladım benden: “Yok” desem, çiçeksin, solarsın Ayşe’m.	HER YERDE, HER ŞEYDESİN Kulların her zaman seni anıyor, Kur’an da, hadiste, dilde sen varsın. Yarattığın her şey seni tanıyor; Senin yolundayım, yolda sen varsın. Ağaç, orman örtmüş ovayı-dağı, Meyvalar doldurmuş bahçeyi, bağı, Tek düşünen sensin ölüyü, sağı, Ağaçta, çiçekte, dalda sen varsın. Çiçeğe kokuyu, rengi verensin, Uzağı, yakını gözleyen sensin. Gizli-açık sen her şeyi bilensin; Lâlede, sümbülde, gülde sen varsın. Bitkiler devadır, madenler ilâç, Senin nimetine her canlı muhtaç. Rızık veren sensin, yoksa herkes aç, Arıda, petekte, balda sen varsın. Yağışlar olmasa denizler kurur, İklimler değişir, yaşamak durur. Güneş dünyamızı kasıp kavurur, Gökte, yerde, suda, çölde sen varsın. Akıllar ötesi uzay yarattın, Ay, yıldız, güneşle gögü donattın. Bu sonsuz boşluğu nasıl kuşattın? Uzayda, uydu da telde sen varsın. Dersimizi aldık depremden yana: Bir anda enkaza döndü Marmara... Nasıl kulluk etsek Allah’ım sana? Yangında, depremde, selde sen varsın. Destandır plevne, Viyana, Mohaç Şehitler, gaziler başımızda taç. Allah inancıdır en kutsal inanç; Tuna, Dicle, Fırat, Nil’de sen varsın.
ERCİYES Göklere yükselen o dik başınla, Seven gönüllere giren Erciyes. Kavrulan toprağın, yanan taşınla, Uzağı, yakını gören Erciyes... Bizi düşünmekten ağardı başın, Bizim için kutsal toprağın, taşın. Sana hayran bakar senin yurttaşın, Bize tüm aşkını veren Erciyes.. Bir tarihsin, tarihten de yaşlısın, Var olalı olgun, ağır başlısın. Saçların bembeyaz, siyah kaşlısın Pirler arasına giren Erciyes. Dik başından kar eksilmez bir dağsın, Yaşınla başınla bir eski çağsın. Ateşlerde yandın, ölmedin, sağsın Genç dağlardan hesap soran Erciyes. Özündeki ateş bitmez, tükenmez, Bir “Anıt” gibisin, sana “dağ” denmez. Asırlar geçse de ateşin sönmez, Bu ateşle bizi saran Erciyes... Vatan sevgisiyle tutuşup yandın, Savaş değil sen barışa  inandın. Tufanlara  karşı koydun, dayandın, Dostluk köprüleri kuran Erciyes... Eski bir volkansın; susmuş gibisin, Püskürmeyi şimdi kesmiş gibisin. Püsküren dağlara küsmüş gibisin, Sabırla yerinde duran Erciyes... Bir gözün Kıbrıs da bir gözün Van’da, Ege’yi düşünür aklın şu anda, Benzerin yok gibi bütün cihanda, Barıştan kaçanı yeren Erciyes... Erciyes’im! Bu duygular var bizde, Destanlar yazılır tarihimizde. Vatan aşkı yanar yüreğimizde, Kalbi vatan için vuran Erciyes...	RÜYA Bir güzele gönül verdim rüyâmda, Onu sevdim, âşık oldum bir anda. Böyle güzel bulanmaz ki cihanda, “Seni bekliyorum, gel canım” dedi. Çok sevdim, tutuldum, vuruldum ona, Güzeller güzeli, suna mı suna... “Talih kuşu kondu” anladım bana: “Güzel sevmesini bil canım” dedi. Gölgede büyümüş yüzünden belli, Aşka çok susamış: gözünden belli, Beni candan sevdi, sözünden belli, “Bu gece benimle kal canım” dedi. Şu siyah ne? Dedim: “Çifte ben” dedi, Sevgilin kim? Dedim: “ İşte sen” dedi, Âşık mısın dedim? “Bir bilsen” dedi, Tadın nasıl? Dedim: “ Bal canım” dedi. Birbirine âşık iki sevgili: Konuştuk tenhada aşkla ilgili... Endamı çok güzel, çok tatlı dili: “Güzeli sevdiren dil canım” dedi. Bu gece bir başka, bu rüya başka... İnsan değişiyor düşünce aşka... Düşümdeki bu kız sorma, bambaşka: “Dünür gönder beni al canım” dedi. Bu düş gerçek olsun, sözde kalmasın, Aşkımız gönülde, gözde kalmasın, Kimse bizim kadar âşık olmasın: “Hemen evlenelim, gül canım” dedi.
AHMET EKİCİ 1954 yılında Kahramanmaraş’ın Göksun ilçesine bağlı Yeniyapan köyünde doğdu.1978 yılında Kayseriye yerleşti. 1999 yılında “Kuru Ağaçtaki Yaprak” adlı kitabını çıkardı. Aynı yıl Anadolu Hececileri-1 ve Anadolu Hececileri-2 adlı kitaplarda yeraldı. Yayınlanmış ve yayınlanmamış şiirlerinin büyük bir kısmını “Yorgun Yolcu” adlı bir kitapta topladı. Anasam Yönetim Kurulu üyeliği yapmaktadır. Evli ve bir çocuk babası olan Ahmet Ekici, öğretmen konulu şiir yarışmasında mansiyon ödülü aldı.Sır yazılıdır adlı şiiri Türkü olarak bestelendi. KARDEŞE MEKTUP Memleketten haber yazayım sana, Bizim topal Hikmet öldü kardeşim. Güvenim kalmadı birçok insana, Herkes malı mülkü böldü kardeşim. İffet apar-topar gitti buradan, O masum Hülya’mız çıktı sıradan. Gayrı her şey soruluyor paradan, Düşman halimize güldü kardeşim. Zehirler akıyor gümüş testiden, Yollar geçilmiyor travestiden. Gelen gidiyor ya, gelmiyor giden, Ektiğin çiçekler soldu kardeşim. Sen varken giderdi, dağa oduna, Hani haram derdin kadın kadına, Nasıl vardı ise bunun tadına, Haççe’de lezbiyen oldu kardeşim. Sarhoş Samet sakal koymuş şeyh olmuş, Hırsız Memet köyümüze bey olmuş. Berit’in(1) yavşanı demli çay olmuş, Tortusu bardakta kaldı kardeşim. Gülmüyor komşular acep yaslı mı? Bitirdiler adaletin neslini. Bilenler kalmadı işin aslını, Herkes bildiğini çaldı kardeşim. Herkesten üstünüz lafta, çenede, On kişi yaşarız bir göz hanede. Bizim Aydın imam bir meyhanede, İçip, içip sarhoş oldu kardeşim. Tarlalara kötü tohum ektiler, Meşaleyi çirkef için yaktılar. Homoları medyum edip çıktılar, Asalaklar yurda doldu kardeşim. Daha yazacaktım kalemim bitti, Bülbülün yerinde baykuşlar öttü, Güvendiğim ağa köyümü sattı, Ahmet’im arada öldü kardeşim.	LEYLA Bu ömrüm beyhude geldi de geçti, Senden iyi haber gelmedi leyla. Gençliğim tükendi, fırsatlar kaçtı, Gülmedi kaderim gülmedi leyla, Senden başka sevdam olmadı leyla. Gün güne devretti sensiz yılları, Hep sensiz yürüdüm bunca yolları, Seninle güzeldi gurbet elleri, Sensiz hiçbir tadı kalmadı leyla, Senden başka sevdam olmadı leyla, Günlerim yıl oldu, yıllarım asır, Sensiz bu hayata esirim, esir. Ben de yok, sen de yok, ya kimde kusur, Hiç kimse bu işi bilmedi leyla, Senden başka sevdam olmadı leyla. Ağardı saçlarım tanınmaz oldum, Terk etti dostlarım yalınız kaldım. Ya hayal de, ya da rüyamda gördüm, Başka bir umudum kalmadı leyla, Senden başka sevdam olmadı Leyla. Leylam sen sözünde durmak istersen, Rüyanı bir hayra yormak istersen, Bir kez olsun beni görmek istersen, Yaşıyor Ahmet’in ölmedi leyla, Senden başka sevdam olmadı leyla. YIKILAN KÖY Yıllar sonra geldim şu bizim köye On yıkılmış bir yapılmış köyümüz Atı arabası yolu nerede Han yıkılmış in yapılmış köyümüz Nerde kalmış Hüseyinler, Hasanlar Bu köyümü sinesine basanlar Huri gibi melek gibi insanlar Şeytan olmuş cin yapılmış köyümüz Gelinlik kızının yoktur bohçası Marka dönmüş dolar olmuş akçesi Kurumuş akmıyor sevgi çeşmesi Akbabaya yem yapılmış köyümüz Köye sokmamışlar ilmi alimi Daha olur mu ki bundan elimi Çarşafa sarmışlar allı gelini Lamba iken mum yapılmış köyümüz Garip Ahmet yola gitmiş gelmemiş Tek varlığı çiçekleri solmamış Yaşlı gözler hep ağlamış gülmemiş Efkâr olmuş gam yapılmış köyümüz