Anadolu Hececileri

	EYLEYİP GEÇTİN BENİ Yüreğimde izin var Çiğneyip geçtin beni Ayağında tozum var Görmeyip geçtin beni Bastığın yer kurudu Yaktın gönül evimi Senin vefan bu muydu Söyleyip geçtin beni Yüce dağlar yol oldu Dümdüz ettin bendimi Yağmur oldu kar oldu Düzleyip geçtin beni Hallerim yaman oldu Fark etmedin sen bunu Yüreğim talan oldu Sormayıp geçtin beni Tatlı bir yalan oldu Bana verdiğin sözler Bir hayli zaman oldu Eyleyip geçtin beni... ABDULLAH GÜNEŞ 1994		SEHER YELİ Uzayan yollarda gurbet çıkmazı Duygularım buruk gönlümde sızı Her telden çalıyor kaderin sazı Esme seher yeli bağrım taş değil Oynasam gülsem de gönlüm hoş değil Ben miyim bu girdap içinde dönen İçimde bir alev yanıp da sönen O ben değilim dıştan görünen Kader ile başım hiçte hoş değil Esme seher yeli bağrım taş değil Garip gönlüm bir yaralı kuş gibi Turna katarından ayrılmış gibi Gönül sarayında bir derviş gibi İçim ağlasa da gözüm yaş değil Esme seher yeli bağrım taş değil Yine duman duman dağların başı Kaderim topal talihim şaşı Bir türlü yoramam gördüğüm düşü Hayır mı şer mi hiç de boş değil Esme seher yeli gönlüm hoş değil Bir anda yıkıldı gönül surlarım Dalga dalga gelir sitem efkarım Hep yağışlı geçer yazım baharım Bu sebepten başım hiçte hoş değil Esme seher yeli bağrım taş değil ABDULLAH GÜNEŞ 4.11.1991

	ÖĞÜT O masum bakışlar niyedir bilmem İncitme güzelim taze kalbini Ben o oyunları oynayıp geçtim Ordan geçen ğeri dönmez güzelim Kurumuş çeşmeden dolar mı testi Bizim bağımıza sam yeli esti Çok oldu biz o yollardan geçeli Yakalanan iflah olmaz güzelim Sevda başta yanan ateşdir, közdür Onun endazesi ağdalı sözdür Gönül perdesinde çalınan sazdır O havaya oynanılmaz güzelim Evcilik değildir gönül oyunu Hüsrana uğratır bir gün sonunu Vakit varken henüz çevir yolunu Gülün gonca her an durmaz güzelim Çukurlar derindir boyunu aşar Kimi düz ovada yolunu şaşar Seven insanlar hep acıyla yaşar Göz yaşları akar durmaz güzelim ABDULLAH GÜNEŞ /1976		YOLCULUK Çile gibi hasret gibi uzuyor Yollar gurbet ele doğru düşünce Kimisini sevda gibi üzüyor Yüce yüce dağ başların aşınca Kimi umudunu yola sarıyor Kimi gönül hasretiyle yanıyor Kimisi yolları bitmez sanıyor Yol uzayıp dağ başların aşınca Kimi ayrılıkla yanar gönüller Kimi kavuşmayı özlemle bekler Yol boyları duyguları törpüler Umutları kanatlanıp uçunca Ayrılık sevinçle yıkıştığın da Ellerin ellerle tutuştuğun da Sarılıp ayrılıp öpüştüğünde Bir yel estirir ki kişi başında. Gözlerde pırıltı gönülde heycan Anlarsın bakınca o duygulardan Üzüntülerle karışır her yan Kolların açılıp kavuştuğun da... ABDULLAH GÜNEŞ 1982

	METHİYE Hüzünlü gözlerinde siyah sürmeler Çevrelemiş etrafını haleler Her bakışın yürekleri örseler Kim sararsa kollarına yar diye Hazır olsun o cennete girmeye Mahsunluğun güzelliğin artırmış Zülüfünü iki yana yatırmış Tanrı seni boş gününde bitirmiş Kim sararsa kollarında yar diye Hazır olsun o cennete girmeye Sevap derler güzellere bakmaya Güzel saranları ateş yakmaya Kötüler sararsa seni onmaya Kim sararsa kollarında yar diye Hazır olsun o cennete girmeye... ABDULLAH GÜNEŞ 1997		EL GİBİ Tutuştu şu bağrım yandı har gibi Bir damlaya hasret susuz çöl gibi Mihneti sinemde yaralar açtı Savruldu küllerim esen yel gibi Gücüm yetmez menziline ermeye Can dayanmaz gözündeki sürmeye Gönül mecnun oldu çekmez sineye Gözüm yaşı durmaz akar sel gibi Dayanılmaz işvesine nazına Dil vuramam gıybetine yüzüne Söz geçmiyor neyleyim ki gönlüme O da bana taşlar vurur el gibi. ABDULLAH GÜNEŞ 1999

	KARA TREN Doldurmuş içine giden geleni Kimi ağlayanı kimi güleni Hasret kavuşturan şimendiferi Su gibi yolları içip gidiyor Hasreti vuslata çevirir gibi Aşılmaz dağları devirir gibi Susuz ovalara su gelir gibi Kıvrıla kıvrıla akıp gidiyor Bekleyeni var istasyon garda Tüneller köprüler geçer ard arda Düdüğünün sesi uzar uzarda Neşeyi hüzüne katıp gidiyor Nice pınarlardan ormandan geçer Duygular yükleyip sevinçler eker Düzülmüş vağonlar katarlar çeker Ateşi dumanı saçıp gidiyor. Rayların üstünde demirden evler Bir biri ardına gidip gelirler Beni büyüleyen kara tirenler Yufka yüreğimi alıp gidiyor ABDULLAH GÜNEŞ 1999		DEYİLİM Öze iner sancılarım Katmerlenir acılarım Görünürde hep dışarım Et kemikle kan deyilim Yolcuyum ben han deyilim Bir deyilim bin deyilim Bu bedende ben deyilim Ne ilkim ne son deyilim Kervan geçer devran geçer Yolcuyum ben han deyilim Kah yaşarım umutlarda Kah gezerim tabutlarda Gönlüm bir deli sevdada Ömür böyle gelir geçer Yolcuyum ben han deyilim Kendi malımı satarım Zararı kar'a katarım Yokuşa vardı yollarım Gelenler hep geçer gider Yolcuyum ben han deyilim Abdullah kendin haline Sabır doladı diline Yazıyor hep defterine Özümden güman deyilim Yolcuyum ben han deyilim ABDULLAH GÜNEŞ 1997

	İNSAF EYLE Açma kömür gözlüm açma yaramı İnsaf eyle taş vuracak sıra mı Ben başıma bağlamışım karamı Ne haldeyim ara bir kez sor beni Seni sevdim diye dert buldu başım Hiç belirsiz oldu baharım kışım Dışarım serindir yanıyor içim Ne olursun kınamasın el beni Kar yağıyor Ağustos da başıma Hiç varmıyor elim kolum işime Kader kuzgun olup düştü peşime Gel de ellerinden çabuk al beni ABDULLAH GÜNEŞ 1996