Kurtulur mu baş beladan?
Ne buldum ki sinemadan,
Çok sevdiğim okulumdan,
Kaçtığımdan utanırım.

Tüttürürken sigaramı,
Deşmeyin sakın yaramı,
Cebimden ekmek paramı,
Saçtığımdan utanırım.

Yolarken o çiçekleri,
Boşa giden emekleri,
Sofradaki yemekleri,
Seçtiğimden utanırım.

Görmez iken yarınları,
Giyerken hep karaları,
Su yerine rakıları
İçtiğimden utanırım.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Böbürlenme boşuna üstteki yaprak,
Ben de senin gibiydim güzler gelmeden,
Sen de döküleceksin saracak toprak,
Ben de senin gibiydim güzler gelmeden.

Kurtarabilmek seni olsa elimde,
Hep salınıp dursan büyüdüğün yerde,
Tutacak dalın yoksa kapanır perde,
Ben de senin gibiydim gözler görmeden.

Bir bahar, yaz yemyeşil salındın durdun,
Onca kurdu, kuşu sakındın korudun,
Bir tüfek patladı önce sen vuruldun,
Ben de senin gibiydim avcı sezmeden.

Tam  biterken  şiirim  baktım  düşmüşsün,
İmrenerek  bakıyordum  büzülmüşsün;
Bekle, daha  neler  geçecek  başından,
Ben de senin gibiydim nazar değmeden.

Engel gururun topraklara düşmene,
Duymazlar seni hiç gerek yok sövmene,
Balta vurdular büyüdüğün gövdene,
Ben de senin gibiydim hızar değmeden.