SONUÇ
            Gerek kamu kuruluşlarındaki gerekse İçişleri Bakanlığındaki halkla ilişkiler birimlerinin örgütlenmesi, personel durumu, genel olarak yaptığı görevler hedef kitlelerle bağlar kurup geliştirecek bir düzeyde bulunmamaktadır.

            Kamu kuruluşları ile İçişleri Bakanlığındaki halkla ilişkiler birimleri, araştırmanın işlevsel yapılanma bölümünde değinilen bir takım işlevleri yerine getirememektedir. Örneğin kamuoyu araştırmaları kamu kuruluşlarındaki birimlerce % 18 gibi düşük bir oranda gerçekleştirilirken, İçişleri Bakanlığında ise halkla ilişkilerle ilgili hiç bir kamuoyu araştırması yapılmamaktadır.

            Halkla ilişkiler birimlerinin örgüt içindeki yeri, hizmetin özelliğine uygun bir biçimde, en üst yöneticiye yakın bir düzeyde bulunmasına rağmen, birim yöneticilerinin yetkileri sınırlı durumdadır. Ayrıca, yönetimin direktifleri doğrultusunda bu yetkilerini kullanabilmektedirler. Bu nedenle, halkla ilişkiler birim yöneticileri; üstlendikleri göreve uygun yetkiyle donatılmalı, herhangi bir yetkiyi bağımsız olarak kullanabilmelidir.

            Kamu kuruluşlarındaki halkla ilişkiler birimlerinde (İçişleri Bakanlığı dahil) nitelikli uzman personele gereksinim bulunmaktadır. Bu birimlerin hizmetlerinde etkinliğin artırılması için Halkla İlişkiler Uzmanı ve Uzman Yardımcısı kadroları ihdas edilmeli, Halkla İlişkiler Uzmanlığı kariyer meslek haline getirilmelidir.

            Halkla ilişkiler birimlerinde hizmet-içi eğitim faaliyetleri yeterli düzeyde değildir. Kamu kuruluşlarının halkla ilişkiler birimlerinin % 23’ünde hizmet-içi eğitim düzenlenirken, İçişleri Bakanlığında halkla ilişkiler birimleri personeline bu yönde bir eğitim veya kurs verilmemektedir. Halkla ilişkiler birimi personelinin etkinliğini artırmak, niteliğini geliştirmek amacıyla hizmet-içi eğitim programları uygulanmalıdır.

            Kamu kuruluşlarındaki halkla ilişkiler birimlerinin kurum çalışmalarını tanıtmaları ve gerek kurum içinde gerekse kurum ile çevresi arasında iletişim sağlayan süreli yayın (dergi, bülten, yıllık, gazete vb.) çıkarma faaliyetinin yaygın bir uygulama alanı bulmadığı yapılan araştırmalarda ortaya konulmuştur. Ayrıca bu tür yayınlar, Hükümet tarafından alınan tasarruf tedbirleri sonucunda kesintiye uğratılabilmektedir. Kamu kuruluşlarının halkla ilişkilerinde önemli bir yeri bulunan süreli yayınların sayısı artırılmalı ve bu yayınlar tasarruf tedbirleri dışında tutulmalıdır.

            Kamu kuruluşlarındaki halkla ilişkiler birimleri arasında koordinasyon sağlamak, uygulamada ortak standartlar geliştirmek ve halkla ilişkiler politikası tespit etmek üzere merkezi düzeyde bir kurum oluşturulmalıdır. Bu amaçla 7’nci Beş Yıllık Kalkınma Planı ÖİK Raporunda kurulması önerilen Devlet Enformasyon Merkezi öncelikle kurulmalı ve bu Merkezin;

            1. Devletin halkla ilişkiler ve enformasyon politikasını tespit etmesi,

            2. Merkezi düzeyde alınan karar ve uygulamalar konusunda kamuoyunun aydınlatılması, bunlara tepkilerin saptanması ve değerlendirilmesi,

            3. Kamu örgütlerince yürütülen halkla ilişkiler ve enformasyon hizmetleri arasında koordinasyon sağlanması, teknik ve standartların geliştirilmesi,

            konularında görev üstlenmesi sağlanmalıdır.

            Sonuç olarak, kamu hizmetinin yaygın, etkin ve verimli olmasında halkla ilişkilerin önemli bir rolü bulunmaktadır. Bu nedenle, insan unsurunun ön plana çıktığı şeffaf devlette halkla ilişkilere her zaman ihtiyaç duyulacaktır.
 

KAYNAKÇA
KİTAPLAR:

1. Acar, Muhittin, Türk Kamu Yönetiminde Halkla İlişkiler Araştırması, DPT, 1994.

2. Altıncı Beş Yıllık Kalkınma Planı 1990-1994, DPT, 1989.

3. Asna, Alaattin, Halkla İlişkiler, İstanbul 1974.

4.Ataol, Alpay, Halkla İlişkiler, İzmir 1987.

5. Birinci Beş Yıllık Kalkınma Planı 1963-1967, DPT, 1963.

6. Beşinci Beş Yıllık Kalkınma Planı 1985-1989, DPT, 1984.

7. Dağlı, Nurten ve Aktürk, Belma, Hükümetler ve Programları-I, 1920-1960, TBMM Kütüphane Dokümantasyon ve Tercüme Müdürlüğü, Yayın No: 12, Ankara 1988.

8. Dündar, Nihat, Polisin Halkla İlişkileri, Ankara 1983.

9. Ertekin, Yücel, Halkla İlişkiler, TODAİE, Ankara 1986.

10. Ertekin, Yücel, Halkla İlişkiler, TODAİE, Ankara 1995.

11. Erkul, Mualla, Kamu Kuruluşlarında Yayın Hizmetlerinin Yeri ve İçişleri Bakanlığındaki Uygulamaların Değerlendirilmesi, APK Uzmanlık Tezi, Ankara 1988.

12. Halkla İlişkiler İPRA Raporu, Çev. A.Fikret Işıkyar, Anadolu Üniversitesi Yayınları, No 251, Eskişehir, 1987.

13. Halkla İlişkiler Sempozyumu-87, Ankara 1987.

14. Kamu Yönetimi Araştırması (KAYA), Genel Rapor, TODAİE, Ankara 1991.

15. Kamu Yönetiminin İyileştirilmesi, Yedinci Beş Yıllık Kalkınma Planı ÖİK Raporu,Ankara 1994.

16. Kamu Personeli ile İlgili Yönetmelikler, TC Başbakanlık Devlet Personel Başkanlığı, 1993.

17. Kazancı, Metin, Halkla İlişkiler Kuramsal ve Uygulamaya İlişkin Sorunlar, 2.b. Ankara 1982.

18. Mıhcıoğlu, Cemal, Halkla İlişkiler Nedir?, Halkla İlişkiler Semineri, MPM Yayınları, No: 251, Eskişehir 1975.

19. Orrick, James, Halkla İlişkiler Ders Notları, Çev. Onaran Oğuz, AÜ BYYO, Ankara1967.

20. Özşen, Tayfur, Türk İdare Dergisi 1928-1988, Ankara 1988

21. Soysal, Mümtaz, Halkın Yönetime Etkisi, TODAİE, 1968.

22. Şen, Semra ve Çerçi, Meral, Halkla İlişkiler, DPT, 1974.

23. TRT 1988 Yılı Raporu, Ankara 1988.

24. TRT Genel Yayın Planı-1995, Ankara 1995

25. Tortop, Nuri, Kamu Kuruluşlarında Halkla İlişkiler, TODAİE, Ankara 1975

26. Uluğ, Feyzi, Türk Kamu Yönetiminde Halkla İlişkiler ve Enformasyon, TODAİE, Ankara 1989.

27. Yalçındağ, Selçuk, Yönetim Halkla İlişkiler, TODAİE, Ankara 1986.

28. 1967 Programı, DPT, 1966.

29. 657 Sayılı DMK, TC Başbakanlık Devlet Personel Başkanlığı, 1993.

MAKALELER:
1. Asna, M. Alaattin, Yönetim Halk İlişkileri, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: I, Sayı: 3-4, Ankara 1968.

2. Ertekin, Yücel, Halkla İlişkiler Hizmetinde Örgütlenme ve Personel Sorunları, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XXIII, Sayı: 4, Ankara 1990.

3. Eken, Musa, Kamu Yönetiminde Gizlilik Geleneği ve Açıklık İhtiyacı, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XVII, Sayı: 2, Ankara 1994.

4. Erbay, Yusuf, Halkla İlişkiler Kavramı Açısından Türk Kamu Yönetiminin Tarihi Gelişimi, Sorunları ve Çözüm Önerileri, Türk İdare Dergisi, Sayı: 400, Ankara 1993.

5. İç Hizmet Bülteni, Emniyet Genel Müdürlüğü, Sayı: 178, Ankara 1993.

6. Kazancı, Metin, Halkla İlişkiler ve İdari Danışma Merkezleri, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: V, Sayı: 2, Ankara 1972.

7. Kazancı, Metin, Türk Kamu Yönetiminde Halkla İlişkiler Anlayışı ve Uydulaması, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: VI, Sayı:3, Ankara 1973.

8. Karaer, Tacettin, Yöneticilerin Yetiştirilmesi: Federal Almanya Örneği, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XXII, Sayı: 4, Ankara 1989.

9. Pıtırlı, Ali, İçişleri Bakanlığında Bürokratik İşlemleri Azaltmaya Yönelik Çalışmalar, Türk İdare Dergisi, Sayı: 400, Ankara 1993.

10. Polis Dergisi, Sayı: 1, Ankara 1995.

11. Sivil Savunma Dergisi, Sayı: 139, Ankara 1995.

12. Tortop, Nuri, Halkın Enformasyonu Konusunda Yeni Gelişmeler, İller ve Belediyeler Dergisi, Yıl: 41, Sayı: 475-476, Ankara 1985.

13. Tortop, Nuri, Halkla İlişkilerde Kamu Kuruluşları ve Basının Sorumluluğu, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XIX, Sayı:1, Ankara 1986.

14.Uysal-Sezer, Birkan, Yönetsel Liderlik ve Halkla İlişkilere Etkisi, Amme İdaresi Dergisi, Cilt : XVIII, Sayı: 1, Ankara 1989.

15. Uysal-Sezer, Birkan, Halkla İlişkiler: Bir Değerlendirme, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XVI, Sayı: 3, Ankara 1983.

16. Yalçındağ, Selçuk, Kamu Yönetiminde Halkla İlişkiler, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: XIX, Sayı:1, Ankara 1986.

17. Yeğenoğlu, Özgür, Kamuoyu Araştırma Uygulamalarının Düzenlenmesinde Alternatif Yaklaşımlar, Türk İdare Dergisi, Yıl: 60, Sayı: 379, Ankara 1988.