ADINI KOYAMADIM SEVGİNİN

	YOKOLUŞUN SONESİ Rüzgarla ağlayan bir ağaç vardı. Narinliğinin yitimine adını koyduğu. Yalvardı rüzgara gelme diye Rüzgar hep ona gitti, Zayıflıkta gücünün kudurukluğunu görüp İçindeki yok edişin aslolan haşmetiyle. Onu yok edecek ne vardı ki... Kendisinden büyüğünü bilemeden vurdu, vurdu ağlayan ağaca. Öylesi kızdı ki yıldırım onun acımasızlığına Ve bir geldi ki... Yakarana ve güçlüğünü haykırana... Herşey sustu AĞIT KALDI Bir de rüzgarı bekleyen uçurtma...		RENGİN GİZEMİ(Tülay’a) Suları düşün şırıl, şırıl Sonra denizlere in lacivert mavi, yeşil Gözlerine bak sen hangi renktesin Tüm sular, denizler içinde kay git Küçücük bir çakıl taşı ya da yosun olana dek Tekrar dön bak yeryüzüne Doğanın coşkusuyla eriştiğin mutluluğa gülümse Vardığın rengin adını sakın kimselere söyleme.
	ÖYKÜLERDEKİ SEVDA Bitmiş, yitirilmiş, buruşuk bir sevdadır her yokolan sevgili. Ne demeye de durmadan anlatılır bilinmez. Yeniden, yeniden yaşamaktır belki de o zamanı. Her anlatışta öykü büyür, büyür. Bir gün katılacak şeyleri kalmayınca gerçekten ölür SEVDA ÖLÜMÜN ÜZERİNDE YAŞAYAN BİR BEDEN GİBİ. Acının, ayrılığın inadına kalıverilir öylece. Zaman törpüdür onu da törpüler canını acıta, acıta. Sonra bir bakarsın yaşadığın öykü birilerinin oluvermiş sen yaşamamışcasına. Artık, hazırsındır yeni bir öykünün yazılıp, yaşanıp, sana sunacağı dibi KARANLIK KUYUYA...		DOST Kimdi derken dost oldu. Karpiçteki Rus votkalarını, balalayka’ların öyküsündeki aşkı, insanoğlunun güçsüzlüğündeki azmini, havyarın siyahındaki tadımını anlattı. Geçmişteki güneşi getiriverdi sanki. Anıların canlanışını sağladı birden. Gerçekliliği durdurdu sancıyı. Ellerin sıcaklığı tuttu soğumuş yüreği. Giderken umudu, yeni günlerin tan ağartısını bıraktı. Bir baktım yeni bir dost vardı.

	BİR DÜŞ Gözlerin öyküsünü yazabilseydim Kimbilir neler, neler anlatırdım uzun, uzun bilmediğim tüm dillerin edebiyatından. Çalabilseydim bir enstruman, Çığlığın en güzelini bestelerdim domuzuna. Sesimi kullanabilseydim oktav’ların ödü kopardı. Onlardan öte oktavlarımla. Çizgilerim, fırçam olsaydı Görülmeyenin resmini yapardım Hiçbir şeysizliği yapamamaktansa Düşlerin edepsizliğiyle oturmak en güzeli.		Zamanda ÖZGÜRLÜK Zaman senin işte. Sığdır sığdıramadıklarını yüreğine Düşlerinin, beklentilerinin yerini bul Anıtlaştırma düşündüklerini Savur yüreğini vurdum duymazca Sonra yine bak çevrene deki Sendeki müzik en güzeli Yalnızlığın, uykuların en güzeli Ve zamanı al götür gidebildiğin yere...

	YORGUN SAVAŞÇI Yoruldum yüreğime doğaya, insanlara. Bekleyişe, umuda, sevgiye, Günü güne yetmeye, Anlamsızlıkların boyutuna, Verişlerdeki umutsuzluğa, İnsanları, insan görmeye çalışmaya, Boyutların, boyutsuzlaşmasına, Kimi nerede düşünmeye, Sevgiyi bulmaya çalışanlara vermeye, Aramışlara sunmaya, Beni bende bulanı aramaya, Sorgusuz sualsiz sevmeye, Adını, adımla anmaya, Yüreğimi koyduğum hayata YORULDUM.		ÇAĞRI Bağırdığımı, hıçkırığımı duyuyor musun Sularımdaki balıklarımın çırpınışını, Müziğimdeki hüznü, senin için topladığım çiçeklerin üzerindeki gözyaşlarımı. Sokağa bırakılmış kimsesizliğimi sensizlikte Adını haykırdığım gökyüzündeki yıldızları, Ellerimdeki üç taş’ı birde. Camların önüne koyduğum bendeki yüzünü görüyor musun? Bu sessizlik ne diye Dünya’dan o kadar mı uzaksın...

	DİP Adını koymadın sevginin Durgun suları bulandırmadın Acıları yaratmadın onları koymadın nokta diye. Peki nedir bu telaşın. Koşturduğun yürek kimin Boşluğu sarışın umarsız, Kinse ırak senden. İnsanca, insanı arıyorsan öyle zor ki Zora soyunmuşsan rastgele, Diyorum ki denizin dibi seninle...		UMUDA BAKIŞ Nedir saplantıların, hep bir teviye, Bak yörene, insanlar nerede sen nerelerde kalmışsın. Kızma kendine, kötülüklere gözlerini kapattın diye. Kanlar, kemikler, hıçkırıklar seni böylesi gaspetti deme sakın Doğa bile hıçkırıyor duymuyor insanlar. Acımasızlığın boyutundaki zamanı tutmaya çalışma ellerinle. Bırak ağrılarını dayansınlar yüreğine. Hep yeni doğan günün Tana erişen zamanını düşle...

	YALNIZLIĞIN ADI SENSİN GÖNÜL KOYMA KİMSELERE...
	AYAK İZLERİ Söyleyemediğimiz sözlerle yürümek uzun mu uzun. Bir kıyıda, denize inat, tüm senfonilerin haykırdığı, Bethowen’in sağırlığına gülümser gibi. Güneş batmaktan korkmuş, Ay, yokum bu gece diyor, Sancılar sarılmış bedene, Eller kopmuş birbirinden bir yerlerde sarılmışlıklara inat. Her şey inadına inat işte. Bir tek köpüklü denizin dalgası sakın vuruyor kıyıdaki ayak izlerine...		BÜYÜNÜN SONU Yalnızlığının içinde sevgi sözcüğü bulursan, Sen de usulca yaklaş ama görünmeden. Biliyorsun yalnızlığın avcı çekimini. Otur dinle, izle, bekle, düşün beyninin su koyverdiği yere dek. Büyüt sözcükleri, alla pulla, akla, pakla ışıl, ışıl olsunlar ve işle işleyebildiğin en güzel dokumalar gibi. Yarattığın güzelliği bak. Sendeki yerinden kaldır sonra bunları Ardından, yanmış bir kağıdın küle dönüşmesinden öte neyi bulursun ki...

	UKELA Gidişin, bitişin sorgusunu sorma, sormasınlar. Deliliğin gelişini kim bilebilir ki? Noktayı koyabilir yaşamın içine. Hep koyuş sanılıp, virgüllerde bırakılır herşey. Adını koyup aldığımız bizleriz oysa, ardından sokrandığımız. Oturup hikayeler yazdığımızı sandığımız Ne varsa ben biliyorum Yaşayamadıklarımız adına...		GİDİŞ Kimselerin adını koyamadığı sevgiyi yaşıyorum. Boyutlarına varolup adımı koyduğum. Gülüyorum ardından yaşatamadığı anlamlara Adsız öykülerim deyip sarınıyorum dünyadaki binlerce yıldızın ışıltısına. Dalgaları aşıyorum huzurluluğun coşkusuyla Gidişi kutsayan beni okşayan DENİZDE.

	CUMARTESİ ANALARINA Haykırın, gözyaşlarınız çöle inat dökülsün çatlayan topraklara. Süt verdiğiniz göğüslerinizi serin kanlı kaldırımlara. Dünya’daki tüm anaları çağırın parçaladıkları yüreğinize. Susturmasınlar ölümle sizi Siz susturun ağızlarınıza dayayarak tüfek yerine göğüslerinizi.		ÖLÜMÜN AĞIDI BEDENE sarılışı ölümün ve o anı korkutmuyor Yaşamın daha acımasız olduğunu biliyorum çünkü. İçimdeki ağlayan çocuğun sesini duymaktansa, Sarılmak ölüme bir anne kucağı gibi...

	ZAMANSIZ(Elif’e) Ne sevdiğimi, ne güldüğümü ne de ağladığımı bilecekler. Bilenler, su katıksız dostluğu bekleyecekler. Baharı geçtik, yaza girdik kıpkırmızı. Beyazı seviyorum şimdilerde, oysa siyahtı benim rengim. Yakarım bitti, susmuş yüreğim, Yanlış konulmuş ismim Yanlış zaman geldiğim biliyorum ki yine yanlış bir zamanda gideceğim.		KALIŞ Uçsuz bucaksız çölümü elimden aldılar, suladılar çatlayan topraklarımı. Güneşimi çektiler üzerimden beni kurutan. Dinginliğimdi çölüm. Şimdi her şey yeşerdi, suya doymuyor toprak , verimli mi verimli o çöl. Çölümü elimden alan o bildiğim aşktı. Ölümü sunmak için kendini yokeden. Onu tanrı arabaları çekiyor şimdi. Benimse sarılmış kollarım çiçeklere, yokolan sevgiyi sunuyor.

	SUNU Ağlatmayın çocukları, sevgiyle, kahkaha verin. Aç bırakmayın hayvanları sunun sevginizi korkmadan sunun Sevginizin büyüklüğü çocuklarda, bir de hayvanlarda sonsuzluğa erişir. Varsa böylesi sevginiz, bilin ki siz yalnız değilsiniz.		ÇIĞLIKLARA Sakın tükendiğini sanma mücadelelerin Aynı hız,aynı direnen yüreklilikle ve de korkusuzca Bu inanç var oldukça özgürlük adına varız, unutulduğunu sanma. Henüz durmadı yürek, tiktakları ritmini yitirse de duruştaki zamanı şöyle, böyle hissetsek de, aldırma çarpıyor, çırpınıyor henüz. Damarlardaki kanda aynı renkte. Alıp başını gitse de yokedilse de bizdekiler Kalanlar yeter. Gidenlere inat, iki can olup...

	ADINI KOYMADIM SEVGİNİN Yüreğindeki ağrı, sevgi idi. Coşkusu taşkın ama çağlamayan Onca tutku, acı ve korkulardı. Sustu, sustu, susuşlar onu tuttu. Bir kendi bir suskuları gizemi Sessizlikte onlarda yokolup gittiler. Yalın bir toprak, Denizin oyduğu kayalar, Yakan, kurutan kıpkırmızı bir güneş kaldı. Gecelerden bir gece geliverdi oturdu yüreğine salt kendince.. Düşündü, korktu, ağladı, çılgınlığı , kudurukluğu yaşadı birden. Böylesi yoğunluğa dayanamadı gerçekten sustu tekleyen yürek. Boşlukta, öylece kalıverdi sevgi...		ANLARDAKİ BÖLÜM Rüzgarın gücü korkuyu çağırıyor Datça tepelerinde. Prematüre bulunmuş bir kedi ve kadın. Kedi, nasıl da mutlu, dinginliğini yaşıyor ona verilmiş şansıyla. Kadın, verebileceği sevgiyi salt ona vermiş sanki, insan denilen canavarlardan uzak. Gün güzel, aydınlık, sancısız. Geceler ulumada rüzgarla. Bilinmeyen korkuların, seslerin vurgusu yürekte. Yalnızlığında sessizliği arayıp kapıyor kulaklarını Nedense rüzgar onunla didişmede. Kendiyse mutlu, korumacalı sıcak bir kucakta, kucaktakinin korkularından bir haber. İkisi de gelebilir bir ölümde. Kedi, bırakılacağındaki bilinmez serüvenlerde yapayalnız, kadınsa konulan tanının KALP KRİZİNDE. (DATÇA 1997 Ağustos)

	YOKEDİŞ Koyuyorlar insanları öylesi naçar. Adını unutturuyorlar. Yaşamını alıyorlar, susturuyorlar. Gözlerini bir tek gözlerini kapatamıyorlar. Bakın, bakın gözlerine.. Ölselerde çırpıntıyı, isyanı, direnişi nasıl da vurguluyor gözbebekleri. Göremiyenleri getirin bir dokunsunlar Nasıl da görür gözleri...		DUVAR Tutsağım, kendime kıymışım bir güzel. Duvar örülmüş tek çıkış kapısı olmayan Bekliyorum olmayacak beklentilerle Var mıyım yok muyum yerim nerde ? Bildiğim tüm sancılar bende mi Gözlerimi kaybettim, yüzüm silindi bir başka yüzdeyim. Kapı arıyorum çıkışa.

	SESSİZLİĞİN ŞARKISI (Ela’ya) Aşklarımı bir güzel yıkadım, ağlara doldurup indim denizin en diplerine. Balıkları öptüm tuzlu, tuzlu ağladık birlikte. Yosunlar gözlerime girdi, yeşil, mavi olduk. Sonra hepsi bıraktılar beni sessizce İnsan olduğuma ağladım yeniden. Gökyüzü gelip yanıma oturdu, yıldızları okşadım bir,bir. Sudaki arılığı bıraktım üstlerine Bir şarkı doğdu sessizliğe...		KURGU Oturup, hüzünleri kurdum fotoğraf makinesine Adını koyamadığım varların, yokların karıştığı görüntülerin bendeki isyan çığlığında. Falezlerin üzerine ayrılıkların resmini çizdim. Şimdi yol bekliyor beni. Kurgularım hep yalnızlık öyküsünde Biliyorum orada da varacağım başka hüzünlere...

	YAZMAYIN GİDENLERİN ADINI YANLIŞ OLUR. BİLMİYORSUNUZ YENİ İSİMLERİNİ......
	BEKLEYİŞ(Ulvi’ye) Yaşamın vurguları kalp atışı gibi. Biliyoruz gün olup biteceğini de Gözlerin neler gördüğünü katıksız yalın. Acıdaki deliliğin gücünü bir de Elde değilse getirilebilecek sevgi, Çığlığını bastır bekle gidenin seni orada beklediği gibi...		BULUŞMA(Füsun’a) Yıllar öncesinden Üç kadın bir araya geldiler Üçü birden ağladı ve güldü. Birikmiş ne varsa anlatıldı. Ama biliyorum ki Gözyaşlarında daha niceleri anlatılamadı Kahkahalarında da bitmeyen dostlukları kaldı. (Kuşadası 966)

	BEKLENTİDEKİ UMUT Bir şeyler söylemeye gerek yok Sususlarına sarıl ve bekle. Bir gün yitirdiğin tüm sevgiler sana dönecek öylece kalıvereceksin. Dünyada dönüp bakacaksın güzelmiş diye Ağlamayacaksın, tüm kuşlar sesinle olup ellerinden tutacak. Gökyüzü, deniz bir renk olacak Her yerden aynı müziği duyacaksın yüreğinde çalan Sessizliğini sevgi tutacak, Acıların selam verecek Yenik düşmenin kendince gururuyla.		VAZGEÇİŞ Zayıflıktır acı çekiyorum demek Çünkü yaşamın med cezirinden öte nesidir acı. Aşklardan söz edilir, yakıcı, mantığın ona ulaşamadığı. Vurdum duymaz sorumsuzluğu, Sunduğu özgürlükle dünyanın tek sendeliğini yaşatan Oysa aşkta acıdır Tanrı ve yüreğimizle hesaplaşmanın en zor ödenen bedeli gibi. Dünyada bedelsiz acı da yok Ruhlar kutsallığına sarılalım bedenimizin son arzusunda Artık acı çekmiyorum demek için.

	SON Tüm sevgileri güzellikleri öldürmüşler. Çiçekler gitmiş hüzünden, dallarını bırakıp. Gökyüzü rengini yitirmiş başka mavilerde. Kuşlar şaşkın, kaçamamış kalmış bir kaçı Bir deniz var çığlık, çığlığa bağırıyor gidenleri Dalgası, köpüğü güçsüzleşince, Kucaklaşıp seyrediyoruz onunla sonun ölümünü...		EKRANDAKİ SOYUTSUZLUK Savurganlıklarını yaşıyordu kadınlar Kadınca varamadıkları. Buldukları her sarılış bir öyküydü Acımasızlığı yüreği parçalayan. Anlatımları hep kendi kurgularıydı, oynuyorlardı sinemalarını yaşadıklarından uzak, içinde sevdikleri olmayan. Onlarca yaşatmaya çalıştıkları olmayanı yücelten verişin mutluluğuydu. Ölümdeki bir kadın ağladı yaşayamadığı sevgilerine öldüğü yerden.

	GİZEM Kaldık öylece adını koyamadığımız şeylerle Çok ama çok uzak yerlerden geldik biz. Vurgun yemiş süngerciler gibi, yorgun düştük yaşadıklarımızla. Bizdeki varılamayan gizemi bilmiyorduk acımasızlığındaki ünlemli yürek sıkışmasını da Gün bitimindeki güneşin yorgun rengine bıraktık yüzlerimizi. Aşkların çığlık çığlığa söylediği şarkılarda kaldık. Var olması öyle yakın ki Bizdeki gizemin yok olup gideceği Ve biziz işte diyeceğimiz o beklenen VARIŞA.		VERİŞ Ne sevgiyi alacağım Ne umudu, Ne coşkudaki içtenliği, Ne verişin doyumsuzluğunu, Ne anlatılamayan öyküyü ve şiiri Ne kahroluştaki acının somutluluğunu Ne aşkın üç boyutluluğunu Herşey ne denlerde kalıp gidecek biliyorum..

	ÖFKE Yağmurlar başladı güneşi özleten. Griler geliyor yeşili öldürüp İsmini bulamıyorum hüzünlerimin Tek bildiğim acı diyorum. Korkularım uçukluyor yüzümde Kanıyorlar kabuk,kabuk. İçimdeki eylemlere pankartlar yazıyorum. Öfkemi avuçlarıma batırıyorum. Tütün yapraklarından kolyeler asıyorum boynuma Kapkara kapaklı kitaplar okuyorum beyazın onuruna.. Sonra, yazmak isteyip yazamadıklarıma ağlıyorum Şiirin yarattığı huzurla.		SESİN VURGUSU Güzel çocuk, Yüreğin saydam biliyorum ve görüyorum içini Çığlığının müziğini duydum seni dinlerken Titriyor yüreğin anlatımı güç bir ufukta... Onun için, Güneşi ellerine bıraktım. Rüzgarları saçlarına, Defne dallarını başın için DAFNİES verdi Zeus’a onaylattım aşkını Durma, devam et Dost gitarının müziğinde

	DUYGULARA DOKUNUNCA AĞLA BOYUTA VARMANIN ACIMASIZLIĞIYLA TEN NEDİR Kİ ?..
	VARILAMAYAN(Sevgili eşim Ulvi’ye) Birbirimizi görüp, görüp de söyleyemediğimiz. Gözlerimizde yok olup gittiğimiz Sabahları ayrı evlerde uyanıp, düşlerdeki birliktelikten yorgun düştüğümüz. Başkalarının aşkında bize benzer bir aşk aradığımız Gökyüzünde Denizlere Dağlara, uçsuz bucaksız ovalara bakıp Şimdi o orada dediğimiz Şiirlerin içindeki bir sözcükte onu aradığımız Düşündükçe çocuklar gibi ağladığımız Adını bir türlü koyamadığımız Albinoni’nin Adajyo’sunda yaşayan onurlu bir aşktı bizimki ve birbirimizi bırakıp gittiğimiz.		HİÇLİK Sevgi var hüzün var kahroluş var Aldanış, aldatış var Adını sayamayacağım çok şey var Peki ben hangi vardayım?...

	İNATLAŞMA Ağrıyor mu yüreğin? Bastırma git günün üstüne, geceye sen de korku salan doğaya in çırılçıplak arınmışlığın saydamlığında. Gözlerin ağlıyor mu tutma aksınlar onlar senin. Küçücük bir dereye dönüştür bırak aksınlar. Müziğin mi yanlış, bekle değişsin. Biraz umut, biraz sevgi, biraz beyaz kat siyahına Yaşasınlar dilediklerince akıp giden sularda Yaşadıklarını saydam kürede yansıt Neyi gördüğünü, duyduğunu kendine anlat. Çık yükseklere, gökyüzündeki yıldızların üstüne Anlamayanlara inat.		SOBE Sorma insanlara adını anlamı nedir diye. Kimsenin adı kendince konulmadı ki Kızdırma isimleriyle onları. Coşkularını, isyanlarını uyarma Sen sevmiyorsan adını Seslenince birileri, çevirme başını Yoksundur ya öylece dur. Sonra da gül alabildiğince Seni bulamadılar diye...

	SONSUZLUK ADINI BULDUM GELECEĞİM BEKLE
	VARIŞ Unutuluşu bilmek en güzeli saklamış yıllardan sonra bir gün çıkıp geleceğini bilerek Dokunmak, yaşamın son hızında. Tene, dudağa, acımasız gözlere bakıp gidivermekten öte gibi. Almayıp vermenin doyumundaki fıttırık hazza. Ellerini ver, anlatacağım tüm bu öyküleri Oysa ellerin olmayacak ellerde şimdi. Unutuluşun şölenini kutlayacağım acıttığım kanımla Beni alıp götüren düşlerimdeki o uzun yollarda.		DOMUZUNA Haykırmak istiyorsan haykır Dağlarındaki tüm kurtların adına İçindeki çığlığı bastırma Umutlan umutlanabildiğince Tüm olumsuzluklara inat Herşeyin tersiyle de bir, Düzüyle de bir HAYAT TEK FARK DOMUZUNA YAŞAMAK