Öldürmeye kararlıydı. Kesin mi kesin. Yazılmışlığına inandığı kaderlerine son noktayı, elleriyle koyacaktı. Öldürmek... Tabancayla, tüfekle, bıçakla mı... Hayır; bu çok kolay, çok basit, çok sıradan olurdu. Gücü yetse de boğsa mıydı... Çocukluğunda, anasının leğenden çarşafı sıkarak çıkarması gibi... canını çıkarsa mıydı boğum boğum... Boğmak... Boğsa mıydı?  

            Eve çağırmalı, eski defterleri açmalı; denilmemiş, söylenmemiş ne varsa demeli, kusmalıydı önce yüzüne. Ölüm sonra gelmeliydi. Ölmek, son arzusu olmalıydı Asım’ın... Ama nasıl, ne zaman?  

            Sevişmelerini düşlerken olduğu gibi, öldürmek düşüncesiyle de, apış arasının ıslandığını, zevkin doruklarına yakın olduğunu ayrımsadı. Ürpermekle utanmak arasında kalktı yataktan. -Kız, öldürmekten korkmuyor, utanmıyorsun da, bi başına şu odada zevklendiğine mi utanıyosun, dedi, aynanın karşısında göğüslerini okşarken.  

            -Tamam, demişti Asım, -Ant olsun ki boşanacam, seninle evlenecem, demişti.  

            -On yıl geçmiş, diye iç geçirdi saçlarını tararken. –On kocca yıl, diye yineledi. –Ha bugün, ha seneye...  

            Ve şimdi, yani şu son altı aydan beri Asuman denilen kadına kapılmıştı Asım. Gözüyle de görmese tövbe inanmazdı ya, görmüştü işte. –Hata ettim, affet, demişti.  

            -Kuran musaf çarpsın, bi defalık bi şeydi işte, demişti. Yalan söylemişti.  

            Televizyon reklamlarından fırlamış kılıklı karıya ev de tutmuştu üstelik. Kuaför Mualla’da çalışan Fikriye kulaklarıyla duymuştu. Hem de doğrudan Asuman’ın ağzından. –Sana nasıl yapar bunu be ablacım, demişti Fikriye. –Söylemek zorundaydım be anacım, diye de eklemişti. –Aferin kız, elbet sölicektin, demişti Saliha da. Ve de işte o an, o dakka vermişti kararını: Asım ölmeliydi.  

            Hangi alev, hangi ateş terkedilmişlik duygusundan daha yakıcıydı ki, Asım o ateşte yansın, kavrulsun da, Saliha da elini kana bulamasındı...  

            Kansız ve uzun bir ölüm olmalı, Asım ölümünü yaşamalıydı.  

            Ya Necmiye... ya o ne menem bir kadındı ki... Şu adamın ettiklerinden, işte Saliha ile olan birlikteliğinden, şimdilerde Asuman’dan hiç mi haberi olmamıştı?  

            –Kocam, dediği adamdan hiç mi kuşkulanmamıştı? Ya da nasıl bir bağlılıktı bu, kadınlık gururu yok muydu bunun? Neden bırakmamıştı Asım’ı? Asım niye boşanmamıştı. Ya kendisi... neden Asım’a kapılmış, inanmış, bağlanmıştı bunca yıl? Ya bu Asuman şıllığı ne bulmuştu Asım’da? Ya Asım...  

            Bir kitapta okumuştu, “Kadınlar, kar tanesi gibidir; hiç biri ötekine benzemez” dermiş şu erkekler. Kar tanelerini canlandırmaya çalıştı gözünde. -Kar altında kalaydı da, gebereydi, diye düşündü. Karda kan izleri gördü, gözlerini yumduğunda. -Ah Asım, diye inledi. –Yaktın beni.  

            Geçen yıllar, içindeki aylar, içindeki günler, o bekleyiş dolu saatler... Saliha’nın yüreğini mangal bilmişler de, birer ateş parçası olmuşlardı. Ölmeliydi Asım. Ama nasıl?..  

            Ormandan kekik otu toplayıp, kamyonetle taşıdıkları günü anımsadı. Sonra orman memurlarının arabayı durduruşlarını... Jandarma, tutanak, mahkemeye sevk... Ceza davası aylarca sürmüş, her duruşmada zehir olmuştu kekikler.  

            Sonunda, -Görevsizlik kararı verildi, demişti avukat, aylar sonra. Ve eklemişti ardından, –Görevli mahkemede dava açılırsa, idari para cezasını öder, kurtulursunuz. O sevinçle, bir kilo kekik almıştı da Saliha, baharatçı da şaşırmıştı.  

            Ya o pırnal meşelerini kestikleri gün... Hem de sahipli araziden. –Suç oluşmaz, demişti mahkeme. Kısa sürmüştü davaları. Ne günlerdi... Hangi yıldaydı o kekik davası. O meşe davası... zaman yoktu Asım’la. Oysa şimdi Asım yoktu, zaman vardı. Geriye sayım vardı. Saliha, öldürmek ve Asım vardı. Mırıltılı sesini kulakları da yadırgamıştı, –Kar tanesiymiş.  

            Gıda Maddeleri Tüzüğünde kaşar peynirinin rutubet oranını düzenleyen özel bir hüküm olmadığı gibi, uygulanması zorunlu kılınmış bir standart da yoktur. Bu durumda, yapımı esas itibariyle Tüzüğün... maddesi kapsamına dahil olması gereken kaşar peynirinin... –Ne kaşarı, ne rutubeti yahu!  

            Televizyonu açmış, kanalları dolaşıp, rasgele birinde karar kılmıştı. Hiç sevmezdi tek başına kahvaltı etmeyi. Tek başına olmayı hiç... Sabah kuşağı programlarından biriydi izlemekte olduğu. -Tüzüğün... maddesinde açıklanan krema peyniri ve benzerleri kapsamında sayılıp sayılmayacağı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili uzmanlık dairesinden görüş alınmalı, sonucuna göre sanığın...  

            Sanık... kilit sözcük... Evet, sanığın, sanık Saliha’nın...  

            Olmuş, bitmiş, bir yolunu bulup Asımı öldürmüştü de, işte sabah haberlerine konu olmuştu... kaynar sular döküldü başından. Çaydanlık elini yakmasa gerçeğe dönemeyecek, gecenin uzunluğu kadar uzun, uzun ve karanlık düşüncelerini henüz uygulamamış olduğunu... henüz... Uygulayacaktı ama. Kararını vermişti. Nasıl ve ne zaman soruları yanıtsızdı yalnızca. -... sonucuna göre sanığın hukuksal durumu tayin edilmelidir. Peynire uzandı; –Kaşar deyip geçeriz ya, baksana tüzüğü rutubeti, bi sürü şeyi varmış. Hani Asım’la, hani geçmişin güzel günlerinden birindeler de, sabaha birlikte başlamışlar da, sohbet etmekteler.  

            Saliha düşüncelere dalmışken, kaşarlı program bitmiş, çevreyle ilgili bir başkası başlamıştı. Sunucunun sözlerini yineledi bilinçsizce,  

            -... mahkemece görevsizlik kararı verilmelidir.  

            Verirler miydi ki Saliha’ya da görevsizlik kararı. Der miydi ki yargıçlar, -Yok, biz bu Saliha kadını yargılayamayız. Bunun bu Asım davası bi başka, bi tuhaf dava. İyisi mi görevsizlik kararı verelim, derler miydi... derler de Saliha da kurtulur muydu ki?  

            Masayı toplarken, -yok canım, adamı öldür de, bi de görevsizlik filan desinler de kurtul, he mi... De ki, hani dediler de kurtuldun hapislerden. Yaşar mısın ki Asım’sız?. Yaşasan hayatın, hayat mı olur. Sarar mısın ki bi başka adamı... Kadınlarmış kar tanesi gibi olan. Ya erkekler...  

            -İzinsiz olarak girdikleri ormanda, dikkatsizlikle bastıkları diri örtü altındaki fidanların yaşamlarının...  

            Fidanların yaşamı... Nicelerinin. Uzak Eylülün düşen yaprakları. Eylül fidanları...  

            -... fidanların yaşamlarının sona ermesine neden olan sanıkların...  

            Hangi sanıkların... suçlu kim, sanık kim. Kim, neden suçlu ya da değil? Saliha suçlu mu olacaktı Asım’ı...  

            Kaşar peyniri, akarsuyun kumu... neler ele alınıyor, neler, nasıl da inceleniyordu şu programlarda... -sanıkların eylemi, Orman kanununun... maddesi yollamasıyla filan maddedeki suçu oluşturup, idari para cezası gerektirdiğinden, ...sayılı yasanın değişik ...maddesi gereğince, görevsizlik kararı verilmemesi bozma nedenidir.  

            -Yani mahkeme üstüne vazife değilken yargılamış da fidanları şey edenleri, Yargıtay mı ne, o da demiş ki yargıca, -Ey yargıç niye yargıladın ki, görevsizlik kararı verip bırakacaktın. Bulan bulsun görevli mahkemeyi. Der miydi ki o Yargıtay Saliha için de;  

            -bırakın şu kadını, o zaten çekmiş çekeceğini, üstelik yüreğinde doğurduğu Asım’ı, gömmüş elleriyle yüreğine. Verin görevsizlik kararını. Verin de gitsin. Der miydi ki...  

            -Kızım sen öldürmekten değil, hapislerde çürümekten korkuyosun besbelli, diye tersledi kendini Saliha. -Doğru ya, diye de doğruladı ardından.  

            Gazetede gözüne çarpan haberi bir kez daha okudu: ...Yargıtay’a göre, dipten kesildiği için yaşamını yitirdiği kabul edilmesi gereken ağacın, (dipten... ağaç - Asım... kesmek...) sonradan kökünden sürgünler vermiş olduğu gerekçesiyle, oluşmuş bulunan suça ait cezanın uygulanmaması bozma nedenidir. –Ne demekse, diye düşündü.  

            -Şeyini mi dipten kesmeli ki... Kız baksana, bi de sürgün mürgün verir de Asım’lar üç olur... Kıkırdaması kahkahaya dönüşmüştü Saliha’nın. Soğuk bir kahkahaya...  

            -Ölümüne Asımım, demekteydi, kupon kesmek için yeni aldığı kağıt makasının bir ağzını ojeli tırnaklarına sürterken.  

            Gıda Maddeleri Tüzüğünde salamların...  

            Bir kulağı televizyonda, öteki Asım’ın ayak seslerinde; hani olur da... Bir gözü gazetede, diğeri pencereye kaymakta ara sıra; hani belki Asım...  

            Son tümceyi bir kez daha okudu: Gıda Maddeleri Tüzüğünde, salamların etiketlerinde üretim ve son kullanma tarihlerinin yazılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır.  

            Oysa hep bakardı Saliha, her ne alacak olsa; taze mi, raf ömrü ne kadar... bilmek isterdi. Okumayı sürdürdü; -Bu nedenle Ceza Yasasının ... maddesinin uygulama yeri yoktur. Uygulamada dikkate alınması gerekli 979 sayılı salam standardının da zorunlu uygulamada... -Öf be Asım. Niye be Asım. Ancak; salam süreli (miadlı) mallardan olup, bu tür ürünlerde üretim ve son kullanma tarihlerinin gösterilmesi... –Miadın doldu sevgilim Asım. Okumayı bırakıp gözlerini yumdu.  

            –Senin miadın doldu. Neydi ki yazının gerisi... 4331 sayılı Ambalajlama ile ilgili zorunlu standartta öngörüldüğü cihetle, eylemin bu standarda aykırılık teşkil ettiği ve Ceza Yasasının ...maddesi, ...fıkrası uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Yasanın ...maddesi ile hüküm kurulması, bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları...  

            -Tamam. Öldürürüm, gider teslim olur, yargılanırım. Sonra da temyiz mi ne işte onu ederim. Bir an rahatladığını duyumsadı Saliha.  

            -...temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan...  

            -Bak işte, sanıklara hak vermişler.  

            -... hükmün, bu sebeplerden dolayı, istem gibi bozulmasına, oybirliği ile karar verildi.  

            -Gördün mü kız, salamcıları mahkûm etmiş bir mahkeme, öteki de, yani bu Yargıtay dedikleri de bozmuş kararı. Hem de oybirliğiyle. Eee, n’olcak şimdi? Yeniden yargılanacaklar, yeniden duruşma, yeniden karar. Salam da olsa, efendim kekik otu, kum da olsa adalet adaletti. Ve gerçekleşmeliydi. Ve Yasa da yasaydı, uygulanmalıydı. Hani Adalet savaşçısı diye bi film izlemişlerdi Asımla. Evet ya, Saliha da bir savaşçı sayılmaz mıydı? Adalet istiyordu Asım’dan. Bir avukata danışmıştı bir zaman; -İlişkiniz yasal değil, mahkemeye gitsen hiç bişi alamazsın, demişti. –Sevdanın yasası yok.  

            Olmaz mıydı? sevmişliğin, sevişmişliğin, umudun, terkedilmişliğin bir yasası, bir yaptırımı yok muydu... Olurdu, olmalıydı elbet. Ve Saliha, savcı olmuş suçlamış; yargıç olmuş hükmünü vermişti: Asım ölmeli, öldürülmeliydi. O kadar. Ama nasıl... Ah, işte bir bu soruyu yanıtlayabilse, şöyle önce kafasında tasarlayabilse, gözlerini yumup uygular gibi yapsa, öyle rahatlayacaktı ki... hele gerçekleştirince...  

            Mahkeme kapılarında diye bir dizi başlamıştı gazetede, kaçıncı sayfadaydı...  

            -Hah, buldum işte. Hani bir umut, hani bir ışık...  

            Et ürünü sucuğa, yönetmeliğe ekli listede öngörülen 150 mg./kg'lık miktardan daha fazla sodyum nitrik katılması halinde...  

            -İşe bak anam; salam, kaşar peyniri... yok kum, yok kekik otu, al işte şimdide sucuk... Nelerle uğraşıyormuş şu mahkemeler de, haberim yokmuş ha.  

            -... sodyum nitrik katılması halinde... Adli Tıp Kurumundan, "sağlığa zararlılık hali olup olmadığı" sorularak...  

            -Sağlığa zararlı, diye yineledi Saliha. Evet, işte aradığı bir laftı bu: Sağlığa zararlı. Asım sağlığa zararlı, doğrusu, Saliha’nın sağlığına zararlıydı.  

            -..."sağlığa zararlılık hali olup olmadığı" sorularak, varsa, Ceza Yasasının ...maddesi, tersi durumda sucukla ilgili yasal özel düzenleme olmadığından, (Asım’la ilgili bir düzenleme... ) yasanın... maddesinin uygulanması (Asım’ın ölmesi) gerekir. Kabule göre; hüküm özetinin birden fazla gazetede (eve polisler, gazeteciler dolmuş gibi irkildi bir an) ilânına karar verilmesi bozma nedenidir.  

            Gözlerini gazeteden ayırıp yumdu. Manşetler uçuşuyordu; ... yazıyo... Saliha’nın, sevgilisi Asım’ı... yazıyo... Her şeyin, tüm ayrıntılarıyla yazılmış olduğunu görür gibiydi. Görür gibiydi de, bir tek “nasıl?” olduğu yazılmamıştı. Kendisi de bilmiyordu ki, gazeteciler bilip de yazsınlardı.  

            -Saat dokuz olmuş, neredeyse gelir, diye mırıldandı. Hanife gelecek, birlikte tapuya gideceklerdi. –Gel kız, beraber gidelim, işim çabuk biter, sonra dolaşırız, demişti. Ölen kocasından intikal mi ne, öyle bi işi varmış.  

            -Mercimeğin de davası mı olurmuş, deyip güldü. -Mercimeği fırına... Ah Asım!  

            -... incelenip açıklanmadan mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırıdır.  

            -Elbet canım, incelenmeli. Hem de didik edilmeli ki anlaşılsın, bilinsin neymiş şu Saliha’nın davası. Ne istemişmiş Asım’dan da, niye Asımı...  

            Şiir köşesindeki dizeler hoşuna gitti, odanın içinde dolaşarak yüksek sesle okumaya başladı:  

            -Suçludur şu bulutlara saklanan ay;  

            ışığında içilen zamansız şaraptan. Bağcı da suçlu.  

            Ve şu güneş; öldürmüştür damıtılmış geceyi,  

            terli tenlerde tutku henüz tomurcukken.  

            Faili meçhul aşklardan yalnızlık suçludur.  

            O taraktır saçları çıldırtan, ve kışkırtıcısı sevişmelerin.  

            Suçludur; küpelere yataklık eden... Yalanım varsa iki gözüm ...  

            İzlemek işim, sorgulamak gözleri...  

            Ben savcıyım; Şeytan, öz kardeşim benim.  

            -Saklandığım yalan bulutlara. Seviştiğim doğrudur.  

            Şarap değil kanımı kaynatan, dokunuştur.  

            Ay derler; öteki yüzüyüm gerçeğin. Taa kovulduğundan beri,  

            yeryüzünde Şeytanla sözlüyüm.  

            -Bağımdan sorumluyum elbet. Ancak sözüm geçmez  

            alaca düşen tanelere. Şarap, sirke, pekmez...  

            Ay ışığında içilen... bilen kim?  

            Şeytan ustamdır benim, hem de ilk müşterim.  

            Yalanım varsa iki gözüm ... Güneşin gözü aksın.  

            Güneşin gözü aksın, Asım’ın gözü çıksın. Çıksın da göremesin Asumanı. Yetmez... Ölsün, yok olsun, silinsin bu dünyadan. Yaşa(n)mışlığını bir Saliha bilsin, son dakikalarını bir ondan sorsunlar.  

            –Neden öldü; -Ölmedi, öldürüldü; -Kim, ne zaman, neden, nasıl, nerede, neyle?..  

            Ne zaman, nasıl ve neyle... Saliha Asım’ı... Sağlık Bakanlığının genelgesiyle, aromalı pastörize süt içine "eritrosin" konulması yasaklanmıştır.  

            -Eritrosin ne ki? sin’le biten... evet ya, gliserin gibi mi? ...Tüzüğün 7. maddesinde izin verilmemesine karşın, gıda maddelerinin içine konulması halinde “saf sayılamayacaklarını ya da satılamayacaklarını" öngördüğünden, katılan boyanın... Süte boya mı katılırmış ayol? .. gıda maddesini sağlığa zararlı hale getirip getirmediği konusunda rapor alınması, sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.  

            -Kızaracak yüz kimde kaldı ki anacım... Hırsızı, arsızı, resmisi, özeli... kimde yüz kaldı ki, kızarsın... Temiz toplummuş. Laf. Kendilerine baksınlar önce. Kim ne derse, önce kendine... İstemez miydi Saliha da, hiç böyle olmasındı da, taa başından Asım’ın olsaydı, Asım’la olsaydı. Asım, tümüyle kendisinin olsaydı... N’olurdu...  

            Mahkeme kapılarında... Gazete bu diziye başladığından beri ilgiyle izliyordu Saliha. Belki televizyona da uyarlanırdı yazılanlar. Ya kendisi... kendisi de öyküleşir, filmleşir miydi ki... hani Asım’ı... -Kız manyak mısın nesin be... Asım’ıı öldürdün de, yaşadığını, yaşadıklarınızı da onunla gömdün de... Gömdün de, ardından da bi ünlü oldun ki, sorma... Hani tüm kanallar peşinde, -aman bizim televizyona buyrun, demekteler. Ve sen ölüme yargılı, gün saymaktasın. -Asarlar mı?  

            Zil sesiyle yüreği yerinden fırlayacakmış gibi oldu. Koşarcasına gidip açtı kapıyı. Açarken de, –Kız ödümü kopardın, dedi Hanife’ye, buyur falandan önce. Hanife de şaşırdı; -Niye ki? diyebildi anca, tıslarcasına.  

            -Asım’ı şey etmeyi... Kız dalmışım da gazeteye, televizyona işte... neyse, gel gel, gir hadi içeri. Sen bi soluklan ben de kahveleri yapayım. Kız çıkıyo senin fallar. Bugün daha bi özel bak bakiim ...  

            -Olur olur, bakarım, dedi Hanife de, mantosunu ayakkabısını çıkarmış, terlik aranırken –Kız bi tuhaf mısın bugün, yoksa bana mı öyle geldi? Mutfaktan seslendi Saliha da,  

            -Yok görmedim Asım’ı nicedir, dedi. Demesiyle de toparlanıp hemen, -yok kız, ne tuhaflığı olsun ki... Dedi ama, sesine kendi de inanmamıştı. -Eh, öyle diyosan, öyledir, dedi Hanife de, üstelemedi. -Var bir tuhaflığı besbelli, diye geçirdi içinden. Bakışları.... bakışları bi tuhaftı bir kere. Kapıyı açtığında, Hanife’ye bakmıştı da bakmasına, göz bebekleri donuk ve uzaktı. Hani anlı şanlı bir bakana, kendi bakanlığıyla ilgili bir soru yöneltir de gazeteciler, o bakan da nasıl bakarsa anlamsız; neler söylerse sorunun yanıtından başka... Hanife’ye de öyle gelmişti Saliha. -Var bi tuhaflığı canım. Televizyonun sesini açtı biraz, -ne o sessiz sinema gibi... Ve seslendi Saliha’ya, -hadi kız nerde kaldı kahveler. -Pırıl pırıl bir gün. İçiniz de aydınlık. Kendinizle barışık ve uyumlusunuz, demekte olan sunucunun sözlerine takılıp, düşündü bir an Hanife “Barışık ve uyumlu” ... –Asım’ın fincanı kırıldı, diye seslendi Saliha mutfaktan.