Vakit 
            -Vakit tamam, şimdi... 
            -Niçin? 
            -Zamanını kullandın, bitti. 
            -Bir ayna daha... 
            -Hayır, olanaksız. Vakit tamam, çık artık aynadan. Şimdi. 

            İlk insanın aynası 

            Sıkıldığından yarattı ilk insanı, aynası yoktu Aynacının... İlk insanın da. 

            İlk’in Havva’sı da yoktu daha. ‘Bakan’ ya da ‘bakılan’ da yoktu. Boş bakışları yansıtacak başka bir çift  yoktu. Sonsuza akıyordu iki kaynaktan bakışlar. Ha açık, ha kapalı; ha ışık, ha karanlık, bakıyor, bakınıyordu. 

            Adların tümü sunuldu ilk yaratılana. Sonunda Aynacı bir ayna daha yaptı: - Bu sana yoldaş, bu Havva . 
            O ilk insan, Havva’yı ayna bildi. 
            Aynayı aynacı yarattı,  biz doldurduk içini. 
            Aynasından başka bir ayna arayana, aynalar ancak sırıtır.  

            Ansımak için bak aynana dünü, vakit bitmiş olmadan. Gördüğün çizgiyi oku. Yarını yazabilirsin. Günü yaşa. Nanik yap Aynacıya. Yapabilirsin. 

            -Aynan olması koşul muydu sanki ? N’olurdu, aynasız yapamaz mıydın Ayna mıdır yoksa, sana da tanıtı varlığının ? 

            ... 
            Aynacı,  bir aynam var, bir yüzüm. 

            Ya ... 

            Aynacı 
            aynaya 
            bir adım... 
            Ayna duruyor durduğunca. 
            Aynacı aynaya bir... 
            Ayna duruyor. 
            Aynacı aynaya... 
            ... 
            Ayna duruyor gibi... 
            Aynacı yok. 
            Aynacı... 

            -Öbür dünya ayna (da) mı ... 

            İlk yaratılan insanın ilk gördüğü; Aynacının ikinci aynasıydı. 

            İlk yaratılan, gördüğü ilk aynada aynacıyı aradı, ancak gördüğünü gördü... 
Sonra çoğaldılar. 

            -Aynacı, bana bir ayna daha... 

            Aynacı yok ortada, fazladan bir ayna da yok. Aynacı ayna yapar (yapmıştır), alan aynasını alır (almıştır).  Aynasını almış olan aynasıyla / aynasında baş başadır aynabarda. 

            -Aynacı, bana ... 

            Aynacı yol almış, yol satmış. Sonunda tüm aynalar aynacı olmuş. Haham, papaz, imam işsiz kalmış. 

            -Masal da burda bitmiş (mi?). 
            -Hadi iç, haydi ŞRF 
            -Garson, koy günahımızı masaya, masraflar bana ait. 
            -Dur bacanak, hayır olmaz, bu akşamın faturası tarafımdan aynalanacak. Kabız bacanak, canım aynam. İnsan insanın aynası mı (ymış?)  ... Aynaya bak ha! Bacağından asılan koyun mu (o kopyası canım) ... Oyun mu aynalar... Yaşam, Afyon kaymağı mı işi aynalıya ... Aynaşalım o zaman. 
            -Yürü aslan bacanak. 

            Bir masa boşaldı. Bir başkası kuruldu. 

            Kurulmuş bir başka masada konuşulanlar aynaya vurdu : 

            -Ölsün, yok olsun. Mutlaka. Yazılmışlığına inandığı alın yazısına son noktayı koymalıyım. Tabancayla, bıçakla mı... Hayır; bu çok kolay, çok basit, çok sıradan olur. 

            Aynasıyla bir kadın ... aynalaşmakta. 

            Gücü çıkışsa da boğsa mı... Çocukluğunda, anasının çarşafı çamaşır kazanından sıkarak çıkarması gibi... canını çıkarsa mı boğum boğum... Boğmak... Boğsa mı? 

            Çağırmalı, konuşmalı, sandıkta olanı kusmalı ilkin suratına. Ölümü sonra tatmalı. Ölüm, son arzusu olmalı Asım’ın... Ama nasıl, hangi zamanda? 

            Asım - Tamam, ant olsun ki boşanacam 

            Saliha- On yıl akıp gitti, on kocca yıl; ha bugün, ha yakında ... 

            Oysa şimdi, yani şu son altı aydan bu yana Asuman karısına kapılmıştı Asım. 
Kansız, uzun bir ölüm olmalı; Asım ölümünü yaşamalıydı. 

            Kâtil... kilit sözcük... Kâtilin - Sanığın, yani sanık Saliha’nın... 

            Olmuş, bitmiş, bir yolunu bulup Asımı öldürmüştü sanki. Öldürüp, başlayan sabaha konu olmuştu hani ... 

            Kaynar sular döküldü başından sanki. Aynalar da tam o anda buğulandı. 
Aynalarda Salihalar, Asımlar; yaşam, ölüm... (varmış / vardı / VAR). 

            -Aaa Nuray!! Bak bak bacanak, aynadan bakıyor, bana bakıyor.