Can evimde boyun eğişler,vedalaşıp bir bir gidiyor. Oysa çok alışmıştım ben onlara. Belli ki alışkanlıklar da sırada.. Renkler selamsız yerleşmeye başladılar içinde yaşadığım renksizliğe.. Bu değiş tokuş ta nereden çıktı.. Hiçbir kapıyı kapatamıyorum sevgiye açılan. Ne de pencereleri.. Kim açtı onları. 

            - Heyyy..!!! Durun ne olur. Ben bu kadar coşkuyu kaldıramam. Sizi ağırlayacak yerim yok ki.. Yüreğime giden yol hala kilitli.. 

            Müjdeler dizili ardı ardına her birinin elinde bir anahtar. Korkularım onları gördükçe kaçışıyor. Bir ışık yaklaşıyor. Çok tanıdık bir kahkaha duyuyorum yanıbaşımda. Kurtuluyor ellerim üşümüşlükten. Gözlerim kendilerine geliyor, karabasanlar panikte. Düşler yağıyor odama. Kendimi denizin yumuşaklığına terk ettiğim gibi yüreğimi buluttan kutusundan çıkarıp teslim ediyorum sevginin avuçlarına. 

            Korkmuyorum artık. Bakışları bakışlarımda düğümlendiğinde bir kara büyünün bozulduğuna tanık oluyor sevgisizlikte yatan umutlarım. 

            Komalardan uyanış bu. Kavuşmanın resmi. Hatta  aşkın mucizesi.. Seni sevmelerde kendimi buldum Sevgilim. Sana emanet yüreğim.. Sakın bırakma. Hayat sandığımızdan da kısa.