YARATILIŞ

5. Bölüm

BÜTÜN İNSANLARIN BEZM-İ ELESTTE İŞLEDİĞİ VE CEZASI AHİRET GÜNÜNE TECİL EDİLEN GÜNAHI İNCELİYELİM

 

Ancak bu günahı bir daha işlemememiz veya af ettirmemiz için bize sadece bir defaya mahsus olmak üzere süre verdi. Bu tek günah üzerinde biraz duralım.

 

40 - Mü’min - 7. Arşı yüklenmiş olanlar ve onun etrafında bulunanlar, Rab'lerini hamd ile tesbîhte bulunurlar ve O'na imân ederler ve imân etmiş olanlar için af dilerler. Yarabbi!. Sen her şeyi rahmet ile ilim ile kuşatmışsındır. Artık tevbe etmiş, senin yoluna tâbi olmuş olanları bağışla ve onları cehennem azabından koru diye niyâzda bulunurlar-.

 

Yukarıdaki ayette açık olarak görülmektedir ki, meleklerin bağışlanmasını istedikleri kişilerde üç özellik bulunmaktadır. Birincisi mü’minlerden olması, ikincisi tevbe etmiş olması, üçüncüsü de Allah’ın yoluna tabi olmuş olmasıdır. Allah, mü’minlerden tevbe edenlerin bütün günahlarını af ettiğini kur’an’da kesin olarak bildirmektedir. Kaldı ki, bağışlanıp cehennem azabından korunması istenen bu kişiler Allah yoluna tabi olmuşlardır. Öyleyse bu kişilerin üzerindeki tevbe ile kalkmayan, cehennem azabını gerektiren günah nedir? Cevap: bezm-i elestte işlenmiş olan şirk günahıdır.

 

5 - Maide - 27. Onlara Adem'in iki oğlunun haberini hakkıyla oku! O vakit ki, onlar iki kurban takdim etmişlerdi. Birisinden kabul edilmiş, diğerinden kabul edilmemişti. Seni elbette öldüreceğim dedi, diğeri de Allah Teâlâ ancak takvâ sâhibi olanlardan kabul eder dedi.

 

5 - Maide - 28. And olsun ki, eğer beni öldürmek için bana elini uzatırsan ben seni öldürmek için elimi sana uzatmam. Şüphe yok ki, ben âlemlerin Rabbi olan Allah Teâlâ'dan korkarım.

 

5 - Maide - 29. Muhakkak ben isterim ki, sen benim günahımı ve kendi günahını yüklenesin de ateşe atılacaklardan olasın. Ve o ise zâlimlerin cezasıdır.

 

5 - Maide - 30. Bunun üzerine kurbanı kabul edilmeyenin nefsi kendisini, kardeşini öldürmeye teşvik etti ve o da onu öldürdü. Böylece zarara uğrayanlardan oldu.

 

Elmalılı hocamızın yukarıdaki dört ayet hakkındaki tefsiri aşağıdadır.

 

Bir zaman iki âdem oğlu birer kurban sunmuşlardı da, {*}  her nedense birininki kabul edilmiş, diğerininki kabul edilmemiş idi. "Kurban", örfümüzde Allah'a yaklaşmak için kesilen kurbanlığa denirse, de asıl mânâsı Allah'a yaklaşmak için sunulan herhangi bir şey demektir ki, gerek kurbanlık ve gerek diğer sadakalardan daha geneldir. Herhangi bir delil ile birinin kurbanının kabulü, diğerinin ise kabul edilmeyişi anlaşılınca, {*}  kurbanı kabul edilmeyen diğerini çekemeyerek, {*} yemin olsun ki, seni öldüreceğim, dedi. {*}  Öbürüde dedi ki: Allah ancak yeterince korunanlardan kabul eder. Şu halde Allah'tan kork, niyetini düzelt, {*}  eğer sen beni öldürmek için elini uzatırsan, {*}  ben seni öldürmek için elimi uzatacak değilim,  {*}  çünkü ben âlemlerin Rabb'i olan Allah'dan muhakkak korkarım. {*}  Ben bu şekilde şunu isterim ki, beni günaha sokmayasın da, hem benim günahım, hem de kendi günahınla dönüp gidesin, bu iki günahı yüklenerek can verip Hak’ın huzuruna varasın da. {*}  ateşe gireceklerden olasın, zira  {*}  zalimlerin cezası budur".

Burada iki soru vardır: Birincisi  {*}  "Hiçbir günahkâr, başkasının günah yükünü taşımaz" (İsrâ, 17/15) olduğu halde katil olan, öldürülenin günahını nasıl yüklenir?

Bu nokta birkaç şekilde izah edilmiştir: Bir hadis-i şerifte:  {*}  "Sövüşen iki kişinin söyledikleri başlayana aittir, zulme uğrayanı haddi aşmadıkça."<D> Sövüşenlerin bütün söyledikleri başlayana aittir. Yani ilk başlayan hem aynen kendinin günahını, hem de sebep olduğundan dolayı arkadaşının günahının bir aynını yüklenir. Fakat mazlum (zulme uğrayan), haddi aşıp daha ileri gitmedikçe buyurulduğu gibi, burada da  {*}  "benim günahım" demek, şayet sana karşı karşılık vererek el uzatırsam, gireceğim günahın bir aynı demektir. Şu halde biri tecavüz eder, diğeri de karşılık verir de, her ikisi de öldürülürlerse, başlayan iki cinayet diğeri de bir cinayet işlemiş olur. Beriki, karşılık vermeyecek olursa, bu bir cinayetten de kurtulur. Fakat katil yine iki cinayet yapmış ve iki günah yüklenmiş bulunur ki, birisi mazlumu öldürmek, diğeri kendini cezaya layık bulup ateşe atmak cinayetidir. Bundan başka  {*}  "benim günahım" demek, muzafın hazfı ile {*}  yani beni öldürmek günahı,  {*}  de bundan önceki günahın. Bu cümleden olarak, "kurbanının kabul edilmemesine sebep olan günahın" demek de olabilir ki, bu mânâ İbnü Abbâs, İbnü Mes'ûd, Hasen ve Katâde hazretlerinden de nakledilmiştir.

İkincisi, bir insan için kendinin Allah'a isyan etmesini istemek caiz olmadığı gibi, başkasının isyanını isteme de caiz değildir. O halde böyle bir muttakinin (Allah'dan gereğince korkan) diğeri hakkında iki günah istemesi nasıl caiz olur? Buna da iki cevap vardır:

Birincisi, bu sözden asıl maksat, diğerinin günaha girmesini istemek değil; ne kendinin, ne de onun günaha girmemesini istemek, günahtan uzaklaştıracak bir nasihat vermektir.

İkincisi, isyan istemek caiz değilse de isyan edenin cezalandırılmasını istemek caizdir. Bu itibar ile mânâ, ben günaha girmek istemem, sen ısrar edersen ben de senin Allah'tan cezanı isterim, demek de olabilir. Fakat birincisi daha uygundur.

 

Yukarıdaki ayetlerle ilgili yapılan izah bizce tatminkar değildir.

Burada Habilin kesmiş olduğu kurban kabul edilince kabilin nefsi kendisini, habili öldürmeye teşvik etti. Habilin sözü dikkat çekicidir. “Allah takva sahiplerinden kabul eder.” Demesinden biz anlıyoruz ki Habil takva sahibidir. Çünkü, ameli Allah tarafından kabul edilmiştir. Allah, Kur’an’da, tevbe edenleri çok sevdiğini bir çok ayette bildiriyor. Takva sahibleri ise tevbe edenlerden daha faziletli. Çünkü, takva yoluna, tevbe edip, o tevbeye sadık kalınmak suretiyle girilmiş olur. Öyleyse takva sahibi olan Habilin, benim günahlarımı demeyip de “benim günahımı” dediği tek günah nedir?

 

13 - Rad - 35. Takva sahiplerine vaad olunan cennetin özelliği (şudur) onun altından ırmaklar akar, yemişleri ve gölgeleri daimîdir. İşte o, -cennet- sakınanların sonudur. Ve kâfirlerin sonu ise ateştir.

 

Yani, takvaya ulaşmak için tevbe ederek, bu manevi yola çıkmak lazım. Allah, kur’an’da, tevbe edenlerin içinden, büyük günah işleyenleri bile mutlaka af edeceğini bildiriyor. Hatta Furkan suresinin yetmişinci ayetinde tevbe edenlerin günahlarını sevaba çevireceğini bildiriyor. Dikkat edilirse, yukarıdaki ayette, takva sahiplerinin bile cennete girecekleri kesin değil. Onlara cennet vaad ediliyor. Ayetle sabittir ki, Allah vaadinden dönmez. Öyleyse, takva sahiplerinde bile olan ve tevbe etmenin kafi gelmediği bu günah nedir ve nerede işlenmiştir? Buna cevap olarak deriz ki: “Allah’dan  başka bir ilah da benim” dediğimiz şirk günahıdır ve Bezm-i elest’te işlenmiştir. Bu, tevbe etmenin kafi gelmediği günahı incelemeye devam edelim.

 

16 – Nahl - 27. Sonra kıyamet gününde onları rezil edecektir ve diyeceklerdir ki: Nerede o, -iddia ettiğiniz gibi- benim ortaklarım ki, siz onlardan dolayı ayrılığa düştünüz. Kendilerine İlim verilmiş olanlar da diyeceklerdir ki: Şüphe yok bütün rezillik, bütün kötülük bugün kâfirlerin üzerinedir.

 

3 – Al – i İmran - 192. (akıl sahipleri) Ey Rabbimiz!. Sen kimi o ateşe sokarsan şüphesiz onu rezil etmişsindir. Ve zalimler için yardımcılar da yoktur.

 

26 – Şuara - 87. (İbrahim A.S.) Ve -İnsanların- kabirlerden diriltilip kaldırılacakları gün beni rezil etme.

 

Yukarıdaki ayetlerden anlaşılıyor ki ahirette cehenneme girenler rezil olacaktır. İbrahim (A.S.) kendisinin  rezil edilmemesini isterken cehenneme atılmamasını istemektedir.

 

26 - Şuara - 82. (İbrahim A.S. ) Ve O'dur ki, ceza gününde benim için hatıemi bağışlamasını umarım.

 

Elmalılı hocamızın ayette geçen “Hâtie” kelimesiyle ilgili açıklamasını aynen alıyoruz.

“Hâtie, kasten yapmanın zıddı olan hata değil, doğrunun zıddı olan hata, suç ve cinayet işlemektir ki, bu hata da sözü geçen yalanlama cinayetidir.”

Biz de aynı görüşteyiz. Burada “hata” kelimesi tekil kullanılmıştır. Buradaki hata bizim kullandığımız “küçük kusur” manasında değil, tevbenin kaldıramadığı büyük günah manasındadır. Çünkü Allah buyuruyor:

 

69 – Hakka - 9. Firavun da ve ondan evvelkiler de ve altı üstüne gelenler de aynı hatıeyi işledi.

 

69 - Hakka - 36. (Cehennemde ) Ve yemek de yoktur, kanlı irinden olan müstesnâ.

 

69 - Hakka - 37. Onu hatiesi olanlardan başkası yemez.

 

2 - Bakara - 81. Hayır, her kim bir günah işler, günahı da kendisini kuşatırsa işte onlar ateş halkıdır. Onlar o ateşte ebedî kalacak kimselerdir.

 

71 – Nuh - 25. hatielerinden dolayı suda boğuldular, sonra ateşe atıldılar. Artık kendileri için Allah'dan başka yardımcılar bulamadılar.

 

Yani İbrahim (A.S.) bu günahın tevbe ile kalkmayacağını biliyor ve Rabb’isinin hesap gününe ertelediği bu günahının, hesap gününde bağışlayacağını umuyordu. Biz biliyoruz ki Nebiyler ve Resul’ler mahfuz oldukları için masumdurlar. Yani Allah onları muhafaza ettiği için bu dünya hayatında hiç günah işlememişlerdir. Öyleyse bu günah nedir ve nerede işlenmiştir? Cevap yine aynıdır. Bu günah bütün insanların, nebiyler ve resul’ler seçilmeden önce, Bezm-i elest’ de işlediği şirk günahıdır. İncelemeye devam edelim.

 

26 - Şuara - 18. (Firavun) dedi ki: Seni çocuk iken içimizde büyütmedik mi?. Ve hayatının birçok yıllarını aramızda geçirmedin mi?

 

26 - Şuara - 19. Ve o yaptığın fiilini yapıverdin, o halde sen kafirlerdensin.

 

26 - Şuara - 20. (Musa) dedi ki: Onu o vakit yaptım, fakat ben (o zaman) dalalette idim.

 

Elmalılı hocamızın 56 - vakıa - 92. ve 56 - vakıa - 51. ayetlerdeki “DALLİN” kelimesi ile ilgili isabetli açıklamasını aşağıya alıyoruz.

 

56 - vakıa - 92. Ve fakat eğer tekzîb edenlerden, sapıklardan oldu ise:

 

amma  o yalanlayan ve inkâr eden sapıklara gelince  ki bunlar Ashab-ı şimâldir (solun adamlarıdır) ve   "Sonra siz, ey sapık yalanlayıcılar" (Vâkıa, 56/51) diye nitelendirilmiş, kötülenmişlerdir. Dâllin vasfı, onların tanıtıcı sıfatlarıdır.

 

26 - Şuara - 18. deki  kelimesi tefsir-i kebirdeki ifadeye göre “doğmamış ancak doğmak üzere olan çocuk” demektir. Halbuki firavun Musa’yı (A.S.) doğduktan sonra yanına almıştır. Dolayısıyla Firavunun “yanımıza almadık mı” ifadesi bezm-i elestte aynı şubeden olduklarını bildirir. Sonraki ayette Firavun, Musa’nın  (A.S.) bir iş yaptığını ve kafirlerden olduğunu söylüyor. Bundan sonraki ayette ise, Firavunun isnat ettiği fiili işlediğini itiraf ettiği gibi, Firavunun  “kafirlerdensin” ifadesini yalanlamıyor. O işi yaptığı zaman sapıklardan olduğunu kabul ediyor.

Bir nebîy'nin bu dünyada küfrü veya sapıklığı söz konusu olamaz. Onlar doğuştan Allahın muhafazasında oldukları için masumdurlar. Tefsirlerde bu ayetler kıptinin Musa (A.S.) tarafından öldürülmesi olayına yorumlanmış. Kıptinin öldürülmesinde bir günahın olmadığı yine tefsirlerde hadisenin geçtiği bölümlerde isbatlanmış. Kaldı ki bir insanın öldürülmesi semavi dinlerin hepsinde çok büyük günah olmasına rağmen öldürenin kafir olmasına sebep olmaz. Musa’nın (A.S.) bir sonraki ayetteki ifadesi küfrün mekanını açıklamaktadır.

 

26 - Şuara - 21. Vaktaki sizden korktum, artık sizden firar ettim, imdi Rabbim bana hikmet verdi ve beni resüllerden kıldı.

 

Musa (A.S.) aynı zamanda nebiydir. Nebiyler bezm - i elest’te nebiy oldukları için, onların resüllüğü de aynı yerden gelmektedir. Musa (A.S.) bu olaydan sonra resül olduğunu beyan edince, olayın bu dünyada değil, nebiler seçilmeden önce bezm - i elest’te olduğu açıklanmış olur.

 

12 - Yusuf - 37. (-Hz. Yûsuf dedi ki) : Şüphe yok ki, ben Allah’a inanmayan ahireti inkar eden bir kavmin dinini terk ettim.

 

Burada Yusuf (A.S.) bir kavmin  dinini terk ettiğini söylüyor. Öyle bir kavim ki, onlar Allah’a  inanmıyor, ahireti de inkar ediyor. Burada bir incelik var. Allah insanlara bezm-i elest’te sesiyle hitab etti. İnsanlar, duydukları bu sesin bir sahibi olduğunu biliyorlardı. Ancak, o sesin sahibinin yani Allah’ın “benden başka ilah yoktur ve ahiret günü sizi hesaba çekeceğiz” sözlerine inanmıyorlardı. Yusuf (A.S.) böyle bir dini terk etti. Bir kişinin bir şeyi bırakması için, o şeyin onda olması gerekir.

 

43 - Zuhruf - 26. Ve hatırlat!. O vakti ki, İbrâhim babasına ve kavmine dedi ki: Şüphe yok, ben sizin ibadet ettiğiniz şeyden uzağım.

 

43 - Zuhruf - 27. O beni yaratmış olan müstesnâ. Çünkü, O şüphesiz ki, beni doğru yola erdirecektir.

 

 İbrahim (A.S.), Allah’ı istisna etmiştir. Çünkü insanlar ilk yaratıldıklarında Allah’ı inkar etmiyorlardı.

 

19 – Meryem - 48. (İbrahim A.S.) Ve sizi ve Allah'tan başka tapındıklarınızı bırakıp çekiliyorum ve Rabbime dua ediyorum. Umulur ki, Rabbime dua ile bedbaht olmam.

 

19 – Meryem - 49. (İbrahim A.S.) Vaktaki onlardan ve Allah'tan başka ibadet ettikleri şeylerden ayrılıp gitti, ona İshak'ı ve Yakub'u ihsan ettik ve hepsini birer  nebiy kıldık.

 

İbrahim A. S. kavmini ve ibadet ettikleri şeylerden ayrıldı. Ayrılmadan önce hem kavmiyle hem de kavminin ibadet ettikleri ile beraberdi.

7 – Araf – 89. (Şuayb A.S. ) Eğer Allah Teâlâ bizi ondan kurtardıktan sonra sizin dininize dönersek muhakkak Allah'a karşı yalan yere iftira etmiş oluruz. Bizim için ondan dönmek olamaz. Ancak Rabbim olan Allah Teâlâ dilemiş o başka. Rabbimiz her şeyi ilmiyle kuşatmıştır. Allah Teâlâ'ya tevekkül etmişizdir. Ey Rabbimiz!. Bizim aramızla kavmimizin arasında hak ile hükmet, ve sen hükmedenlerin en hayırlısısın.

 

Şuayb (A.S.) ise kavminin kendisini şirk’e dönmesi için tehdid etmelerine karşılık, “Allah bizi ondan kurtardıktan sonra tekrar sizin dininize (şirk’e) dönersek....” ifadesiyle, bütün insanlar gibi kendisinin de, nebiy olmadan önce, Bezm-i elest’deki tek günah olan şirk dininde olduğundan bahsetmektedir. Öyleyse, bütün insanlar gibi nebiyler de, nebiy olarak seçilmeden önce bu dinde idiler. Bu dini terk edip, Allah’a kulluğu kabul ettikten sonra, Allah, onları nebiy ve resul seçti. Bu seçim bezm-i elest’te oldu. Nebiyleri ve resulleri Allah, kendisi lütfedip   muhafaza ettiğinden  dolayı onlar, bu dünyada günah işlemediler. Onların muhafazası, aynı zamanda bütün insanlara Allah’ın  bir lutfudur. Çünkü Allah onları, bütün beşeriyete örnek göstermiştir. Allah, onları  muhafaza etmeseydi, önümüzde örnek insan hiç olmayacaktı. Günah işleyen bir kişiyi Allah örnek göstermez.

 

29 – Ankebüt - 40. Artık hepsini de kendi günahıyla yakaladık. Binaenaleyh onlardan bazıları üzerine bir rüzgâr gönderdik ve onlardan bazılarını şiddetli bir ses tutuverdi ve onlardan bazısını da yere batırdık ve onlardan kimisini de boğduk ve Allah onlara zulmedici olmadı. Fakat onlar kendi nefislerine zulmediciler oldular.

 

40 – Mü’min - 3. Günâhı bağışlayan ve tövbeyi kabul eden, azabı şiddetli olan geniş ihsân sahibi bulunan Allah tarafındandır. O'ndan başka ilâh yoktur. Dönüş Ancak O'nadır.

 

Yukarıdaki iki ayette de, alemlerin Rabbi olan Allah günah kelimesini tevbeden önce ve tekil kullanarak bezm - i elestteki bütün insanların işlemiş olduğu şirk günahına işaret etmiştir.

 

NEBİ OLAN RESULLERİN DOĞUŞTAN MASUMİYETLERİNİN İSBATI

 

Nebiylerin bu dünyada masum olduklarını bildiren ayetleri inceleyelim.

 

11 – Hud – 88. Şuayb dedi ki: "Ey kavmim! Şayet ben Rabb’imden ispat edici bir delil üzerinde bulunuyorsam ve şayet bana, O kendi katından güzel bir rızk ihsan etmişse, söyleyin bakalım ben ne yapmalıyım? Ben size karşı çıkmakla sizi menettiğim şeylere kendim düşmek istemiyorum. Ben sadece gücümün yettiği kadar ıslah etmeye çalışıyorum. Muvaffakiyetim de ancak Allah'ın yardımı ile olacaktır. Ben yalnızca O'na dayandım ve ancak O'na döneceğim."

 

Görülüyor ki nebiyler ve resuller, kavimlerinden yapmalarını istedikleri şeyleri kendileri de yaparlar. Yasak ettikleri şeyleri asla yapmazlar. Örnek olmaları için onlara yakışan ancak böyle olmaktır.

 

33 – Ahzab - 21. Andolsun ki, sizin için Resûlullah'da bir güzel örnek vardır, Allah'ı ve ahiret gününü uman ve Allah'ı çokça zikreden zât için.

 

60 – Mümtehine - 4. Muhakkak ki: Sizin için İbrâhim'de ve onunla beraber olanlarda bir güzel örnek vardır. O vakit ki, kavimlerine dediler ki: Şüphe yok, biz sizden ve Allah'tan başka tapmakta olduğunuz şeylerden uzak kimseleriz. Sizi inkâr ettik ve yalnız bir Allah'a îman edeceğinize değin bizim aramızla sizin aranızda ebediyen düşmanlık ve öfke başlamıştır. Ancak İbrâhim'in babasına: Elbette senin için istiğfarda bulunacağım. Fakat senin için Allah'tan hiçbir şeye mâlik olamam" demesi müstesnâ. Ey Rab’bimiz. Ancak sana tevekkül ettik ve sana yöneldik ve son gidişte ancak sanadır.

 

Allah, İbrahim’i (A.S.) örnek olarak gösterirken babasının cehennemlik olduğunu bilmeden yapmış ona mağfiret duasını örnek olmaktan istisna ediyor.

 

9 – Tevbe – 113. Cehennem ehli oldukları kendilerine açıkça belli olduktan sonra, müşrikler için af talebinde bulunmak nebiy’e ve mü’minlere yakışmaz

 

Yukarıdaki ayette açıkça bildiriliyor ki o kişinin cehennemlik olduğu kesin olarak bilinmezse mesul değil. Yani İbrahim’in (A.S.) duası yasak kapsamında olmamasına rağmen Allah yinede o hareketini yani babasına dua etmesini örnek olmaktan çıkarıyor.

 

60 – Mümtehine - 6. Andolsun ki: Sizin için Allah'ı ve âhiret gününü arzu edenler için onlarda ( Allah’ın Resüllerinde ) bir güzel örnek vardır ve her kim yüz çevirirse imdi şüphe yok ki, Allah, o her şeyden müstağnidir, her hamde lâyıktır.

 

9 – Tevbe – 114. İbrahim'in babası için af dilemesi ise ancak ona yapmış olduğu bir vaadden dolayı idi. Ne zaman ki onun Allah için bir düşman olduğu kendisine belli oldu. Hemen ondan beri oldu. Şüphe yok ki, İbrahim elbette çok ah vah eden yumuşak tabiatlı bir zat idi.

 

Buradaki istiğfardan vazgeçilmesi gibi, Nuh (A.S.)  da oğluna istiğfardan vazgeçmiştir.

 

26 – Şuara - 86. (İbrahim A.S.) Ve babam için mağfiret buyur, şüphe yok ki o sapıklardan oldu.

 

14 – İbrahim - 42. Ve Allah Teâlâ'yı zalimlerin yaptıkları şeylerden gâfil sanma. Onları kendisinde gözlerin korkudan dışarı fırlayacağı bir gün için tehir eder.

 

Yukarıda geçen ayetler gösteriyor ki nebiy olan resulleri bu dünyada örnek insanlar olmaları için Allah onları bu dünyada günahtan muhafaza etti. Dolayısıyla onlar ismet sıfatıyla masum kılındılar. “Nebiyler ve Resüller de günah işleyebilir” diyen müslüman kardeşlerimize kur’an’ı iyi incelemelerini tavsiye ederiz. Tek günahı incelemeye devam edelim.

 

3 - Al - i imran - 195. Artık Rabbi kerimleri onlara şöyle karşılık verdi ki! Ben sizden gerek erkek ve gerek kadın bir amel edinin amelini zayi kılmam. Bazınız bazınızdansınız. İmdi hicret etmiş olanlar ve yurtlarından çıkarılmış bulunanlar ve benim yolumda eziyete uğrayanlar ve savaşta bulunan ve öldürülenler yok mu, elbette Allah katında bir sevap olmak üzere onların suçlarını örteceğini ve elbette onları altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacağını ve güzel mükâfat ise Allah Teâlâ katındadır.

 

Allah yolunda ölenlerin yani şehidin bile, Allah o bir günahını af etmiyor. Ancak o günahı örteceğini ve onu cennete koyacağını vaad ediyor. Soru ve cevap gene aynıdır. Bu günah Bezm-i elest’te işlenen şirk günahıdır. İncelemeye devam edelim.

 

93 - Duha - 7. (Allah, Muhammed’e (A.S.) dedi ki) Ve seni bir şaşırmış halde buldu da doğru yolu göstermedi mi?.

 

47 – Muhammed - 19. (Allah, Muhammed’e (A.S.) dedi ki) İmdi şunu bil ki: Şüphe yok, Allah'tan başka ilâh yoktur. Hem kendi günâhın için ve îmânlı erkekler ile imânlı kadınların günahı için mağfiret dile ve Allah, dolaştığınız yeri de, durduğunuz yeri de bilir.

 

Merhum Elmalılı hocamızın ayet ayetle ilgili tefsiri aşağıdadır.

 

Sûrenin başından buraya kadar geçen açıklamalara bir sonuç olmak üzere buyuruluyor ki: Öyle ise şimdi iyi bil ki Allah'tan başka hiçbir ilâh yoktur, tapılacak, ibadet yapılacak, kulluk edilecek, mabud tanınacak başka hiçbir mabud yok, yalnız ilâhlık kendisinin hakkı olan Allah vardır. Gerçeğin böyle olduğunu şimdi kıyamet kopmadan önce bil. Bil de hem kendi günahın için mağfiret iste, hem de mümin erkekler ve mümin kadınlar için. Nerede dolaşıp, nerede karar kılacağınızı Allah bilir.  Halinizin ne olduğunu dünya ve ahirette istikbalinizin nereye varacağını yalnız Allah bilir. Onun için olmuş veya olması mümkün olan her türlü günaha o şekilde istiğfar et.

 

Altını çizdiğimiz son cümleyi anlamamız ve kabul etmemiz mümkün değildir. Çünkü nebiy olan resuller bu dünyada hiç günah işlememiştir, Allah onları muhafaza ettiği için işlemezler de.

 

40 - Mü'min - 55. (Allah, Muhammed’e (A.S.) dedi ki) Artık sabret. Şüphe yok ki, Allah'ın vâ'di haktır ve günahın için bağışlanmak iste ve akşam ve sabah Rab'bine hamd ile tesbîhte bulun.

 

Yukarıda geçen ayetleri müfessirler (Tefsir-i kebir, İbn kesir tefsirleri) “Allah, Efendimizin (A.S.) ümmeti için istiğfar etmesini istiyor” diye açıklamışlar. Bizi bağışlayacaklarını umarak, bu konuyla ilgili ayetlerin ifadelerine dayanarak aynı kanaatte olmadığımızı belirtelim. Zaten adı geçen tefsirleri inceleyenler göreceklerdir ki, bu yazımızda geçen ayetlerden anladığımız tefsirlere kesinlikle uymamaktadır. Ancak büyüklerimize karşı hürmette kusur etmekten Allah bizi muhafaza etsin.(Amin). Kasdımız kesinlikle geçmiştekiler olsun zamanımızdakiler olsun ilim ve bilgi sahibi olanlara saygısızlık etmek değildir. Allah onların hepsinden razı olsun. Amin. Dikkat edildiğinde görülecektir ki, yukarıda geçen ayetlerde bir tane günahtan bahsedilmektedir.   Sonuç olarak nebiy olan resüller seçilmeden önce insanların tamamı “Allah’dan başka bir ilah da benim” diyerek bu günahı işlediler. Bu günahın bu dünyada af ettirilmesinin ancak bir tek çaresi vardır. Allah, rızasına erenlerin bu şirk günahını bağışlıyor.

Kul Allah’dan razı olma makamına erdikten sonra, Allah lütfedip o kulundan razı olursa o kulun cennete girmesi Allah’ın emriyle kesinleşir.

 

48 - Fetih - 1. (Allah, Muhammed’e (A.S.) dedi ki) Muhakkak biz sana bir apaçık fetih ihsân ettik.

 

48 - Fetih - 2. Böylece Allah senin geçmiş, ancak tehir edilmiş günahını bağışlar. Sana olan nimetini tamamlar ve seni doğru yola iletir.

 

48 - Fetih - 3. Ve Allah sana pek izzetli bir yardım ile yardımda bulunsun.

 

Fetih 1-2 numaralı ayetleri tefsir edenler “Mekke’nin  fethiyle ilgilidir” deseler de biz aynı kanaatte değiliz. Bu ayetler Allah’ın Efendimize (A.S.) lütfederek ondan razı olduğunu bildirmesidir. Ayrıntıya girmiyoruz.

 

89 – Fecr – 27. Ey huzura kavuşmuş nefs!.

 

89 – Fecr – 28. Rab'bine dönüver, sen râzı, O da senden râzı olarak.

 

89 – Fecr – 29. Artık kullarımın arasına katıl.

 

89 – Fecr – 30. Ve cennetime gir.

 

Bu dünyada cennetle müjdelenen insanların hepsi yukarıda geçen ayetlerin muhatabı olmuşlardır. Çünkü onlar Allah’tan razı olmuşlar, Allah da onlara lütufta bulunarak  onlardan razı olmuştur.  Allah bizi onların şefaatlerinden mahrum etmesin. Amin.