VURUR GECEYE

	ÖYKÜ Güzel bir öykünün orta yerinde Üzülürüm birdenbire Neden bu öykü Gerçek değil diye		BEBEK Bir bebek Dünyaya açtı gözlerini Ve alabilmek için İlk nefesini Bastı çığlığı Keşke gerekli olabilseydi bu kadar Yaşamdaki tüm ağlamalar.
	BENİM SEVDAM Benim sevdam Bir güle benzer Bazen solar,bazen açar Ama sürekli yaşar Kışın kardelen gibidir Baharda delerek ölü toprağını Göğe uzanır Boyuna posuna bakmadan Benim sevdam Bir suya benzer Temiz ve berrak Ve çöl ateşinde kanarak İçilen bir suya Benim sevdam Bir kuşa benzer Uçar gökyüzüne Bulanır maviye Bazen kartal Bazen serçe Bazen güvercin olur.		BİLMECE Gece Tehlikeli bir bilmece Loş ışıklar altında Sürüyor amansız bir poker Sigara dumanından görülmüyor yüzler Kıpırdamıyor uykusuz ve kanlı gözler Eller tetikte Restleşilmiş Ölümüne Ve elim berbat yine Gece Her yeri Mermi dolu Bir Rus ruleti Bitecek birazdan Ateş ile barutun Büyük aşki Bitecek düello Gece Tehlikeli bir bilmece.

	BİLMİYORUM Hiç sormadım Nasıl yaşanılır umutlar Demir parmaklıklar ardında Özgürlük Ne anlatır Dört duvar arkasında El ele nasıl tutuşulur Kelepçeler arasında Bilmiyorum yalnızlık nedir Kalabalığın ortasında Ne düşünür bir balık akvaryumda Ve kafeste bülbül Nasıl öter		BİTMEDİ Hayır bitmedi Ancak başlıyor hayat Dostlarım,sırdaşlarım Şikayet değil Umudun güllerini sular Damlayan göz yaşlarım Acı değil gururdur Kanayan tırnaklarım Hayır bitmedi Ancak başliyor hayat.

	BÖLÜŞÜM Ekmeğimizi bölüştük seninle Ümidimizi Bölüşülmeyeni bölüştük seninle Bölüşülmezi Sırrımızı bölüştük seninle Aykırılığımızı Gülüşümüzü bölüştük seninle Gözyaşımızı Sevgimizi bölüştük seninle Yalnızlığımızı		BU KALP Bu kalp yüklü vagonları çeken Bir lokomotif gibi güçlüdür belki Ve bir çelik kadar dayanıklıdır Ama dostların darbelerine Bir o kadar dayanıksızdır. Kırılır paramparça olur Cam gibi

	CELLAT Bilmiyorum Hangi cellat Uzatıp ellerini O eşsiz güzelligi Umut çiçeklerimi Hiç gözünü kırpmadan Ayırdı gövdesinden.		ÇALDI YİNE Çaldı yine Yanlış zamanların saati Ve ben hiç olmadığım kadar dakik Aklın duvarları yıkık Penceresi dökük Ateşlendi fitil,yaklaşıyor infilak. Büyüyor yangın,her yanı sararak Alevler içimde dokuyor mekik Geldi yine yanlış zamanların saati Ve ben hiç olmadığım kadar dakik.

	DÜN Dün yine Hiç gelmeyeceğini bile bile Bekledim seni Gelmedin Bu günde bekliyorum Gel emi		GİZLİCE Sevdanı çalabilsem Sen uyurken gizlice Razıyım müebbede Sevildikçe

	GECE İşte odamdayım yine Ve birdenbire Arkadan saplanan bıçak gibi Amansız ve acımasız Aniden çöktü yüreğime Gece Dışarıda karanlık,ihanet Ve korkunç bilinmezlik Uzakta ayak sesleri Kafamda yarınların kaygısı Ve dünün sorgusu Yüreğimde sevda ve özlem duygusu Ve hepsini bastıran Damarlarımda dolaşan İçimi kemiren Beni yavaşça bitiren O kalleş duygu Yalnızlığın sensizliğin korkusu.		DENİZ FENERİ Issız bir adada Yalnız bir deniz feneri Okyanusun ortasında Bir yanar,bir söner. Gelmese de günlerce hiç bir gemi Gelir de göremem diye Rahat etmez yüreği Bir yanar,bir söner. Bir ışık gönderir uzaklara Tek başına ve dimdik Göz kırpar karanlığa Bir yanar,bir söner. İşte o deniz feneri bana benzer Kimseler görmese de Bir geminin aşkı ile Bir yanar,bir söner.

	DÜNYANIN HALİ Dönmeye başlayalı yaşlı dünya Çok şeyler yaşadı insanlar İki binli yıllarda Uzay avucumuzda Uzaklar yakın Ve doktorlar Ölümden döndürebiliyor insanı Çok şeyler değişti dünyada Bilim ve teknikle,sevgiyle Ve binlerce yıldır İnsan insan olalı Bazı şeyler hiç değişmedi Değişmedi açlıklar savaşlar ve ölüm Değişmedi insanın insana yaptığı zulüm.		GAR Uzun bir yolculuk sonrası durdu tren Yolcular yavaşça indi merdivenlerden Önde bekleşen insanlar Arkada kocaman eski bir yapı Ve yapıyla uyum içinde Ahşap büyük camlı bir kapı İçerde boylu boyunca mermer ve taş Büyük sütunlu bekleme salonu Kim bilir neler gördü bu duvarlar Her yolcuda ayrı bir duygu Ve ayrı bir hikaye başlar Kaç sevdalı bırakıp sevdiğini o şehre Dönmeyi düşleyerek ayrıldı gitti Ve geri dönmedi Kaç sevdalı unutuldu Ümitsiz ayrılıklar,kavuşmalar Bitişler ve başlangıçlar Neler gördü bu duvarlar İyi ki mermerdi,iyi ki taştı İyi ki görmüyor ,duymuyor,hissetmiyordu Yoksa dayanabilir miydi yüreği Bunca yoksulluğa,sefalete Ve bir asrı aşan zamandır Dimdik durabilir miydi Büyük eski gar binası

	GÖRDÜK Gördük sizin gibileri Geldiniz ve gittiniz Bir fidan bile dikmediğiniz için İnsanlık uğruna Ne gelişiniz kaldı aklımızda Ne gidişiniz. Belki görünmezdi üniformalarınız Teneke parçası madalyalardan Eliniz ve eteğinizdi öpülen Baş tacıydınız kuş sütü sofraların Ve en sonunda Hiç beklemediğiniz bir anda Aldı götürdü sizi Doğanın şaşmaz adaleti Şimdi bakılınca buradan Sizden geriye kalan Bir mezar taşıdır Öylesine sıradan.		GÜN Karanlık bir gecenin sonunda Seher vaktidir zaman Ve birazdan gün ışıyınca Seçilir ak ve kara Dost ve düşman. Ve kaçacak delik arar, Hainler işbirlikçiler,soyguncular Böcekler gibi İşte o anda Sona erer karanlığın saltanatı ve ihaneti Aydınlık siler götürür tüm kötülükleri.

	DÖNÜYORUM GERİYE Giyotinler bilenmiş Dar ağaçları kurulmuş Son arzular sorulmuştur Şarjörler takılmış Nişan alınmış Kurşun namluya sürülmüştür Başlıyor ön yargılı infazlar Şimdi zaman Saatli bir bombanın Tik tak sesleridir Korkunç ve çileli Karlı gecenin ateşinde Umut denilen yorgun gemide Gurbet türküleriyle Dönüyorum geriye Demli bir sevdanın buruk tadı yüreğimde Hayatı seçiyorum Ölümün eşiğinde Ya beklemiyorsan ?...		GÜNLERİM Gün olur Deniz olmasa da yakınlarda Yosun kokusu gelir burnuma Ve bazı gün Yüreğimde hissederim Yoksul ülkelerdeki savaşları Gün olur Ülkemdeki yokluklar ve acılar Yiyip bitirir beni Bazı gün Sevinç içinde koşarım Çiçekli ,yeşil ağaçların arasından Ve geri dönesim gelmez Hüzne ve kedere Bazen şiir yazarım hayata aşka dair Bazen ne hayat Ne aşk Ne şiir.

	SANA Sana vermek isterdim Tüm sevgimi Ama öpülmemiş eller Sulanmamış çiçekler Okşanmamış çocuklar vardı Ben yine de en çok Seni sevdim Seni düşünmek isterdim Günler geceler boyu Ama açlıklar Yokluklar Savaşlar vardı Ben yinede en çok Seni düşündüm Sana yazmak isterdim Tüm şiirlerimi Ama bencil olmamalıydı şairler Bırakıp şairliği bir yana Ben yinede en çok Sana yazdım.		İKİ ODALI EV Dostlar, Üşüdüm,yorgun ve uykusuzum Ama mutluyum yaşamaktan Biraz dolaştım kenar mahallelerde Ve orada İnsanlar tanıdım yarı aç İnsanlar tanıdım onurlu Ve onlarla Ellerindeki son parça ekmeği bölüştüm İhtiyarlar hasta ve parasızdılar Konuksever,güler yüzlü Ve müthiş sabırlıydılar Üzülürdü çocukları için yaşlı kadın Ve hayatı onlar için yaşardı. Gençler tanıdım işsizdiler Bazıları okumuştu işsizdiler Ve umutluydular gelecekten Ezilseler de,örselenseler de Çocuklar Saçları traşlı çocuklar Çok hoşlandılar benden Ve ben onlarla Saklambaç oynarken İki odalı evde Çocukluğumu buldum Bir köşede O güzel insanlarla Bir kenar mahallede İki odalı bir evde Dokuz kişi dört gün yaşadım

	KAR Yavaş yavaş yağan kar Olsan da beyaz ve temiz Anamın ak sütü kadar Yeryüzünden karanlığı silemezsin Kaplasan her yanı beyazlığınla Kamaştırsan gözleri aydınlıgınla Karanlığı yeryüzünden silemezsin Sen de benim gibi gülemezsin Gel etme yazık Ne sana, ne bana Kirletirler seni Eriyip gidersin bu saflığınla En iyisi dur yağma Yer yüzünden karanlığı silemezsin.		MEYDAN Kızılay meydanı insandı Kaldırımlar çamur Kaldırımlar kandı Kızılay meydanı isyandı.

	OLMAK Yatıyorum boylu boyunca Bir şeyler anlatıyor olmalı birileri Bir müzik çalıyor uzakta Duymak istiyorum,duyamıyorum Gün çoktan ağarmıştır Bir kadın ağlıyor yanımda Ölmüş olmalı birileri Bilmek istiyorum,bilemiyorum Engel tanımaz bir nehirde Akmaktayım bilinmeyene Kimsesiz ve can yeleksiz Durmak istiyorum,duramıyorum. İşte o son noktada Olmak yada olmamanın En ince çizgisindeyim Olmak istiyorum,olamıyorum.		ÖLÜM Henüz tebessümüm tükenmeden Mutlu bir anımda Ve kimse yokken yanımda Sessizce gel ölüm acı vermeden Bilebilsem bir gün önceden Kendim kazarım Ellerim titremeden Çabuk gel ölüm acı vermeden Gül dikerim kenarlarına Avuç avuç su dökerim Toprağın kokusunu son kez çekerim Ansızın gel ölüm acı vermeden. Çekin elinizi yakamdan Yürümeyin ağırlığımın altında Mezarımın yanı başında Sessizce gel ölüm,acı vermeden.

	OYUN Bir sabah uyandığımda Hiç yaşamamışçasına Geçmişi unutmak Her şeye yeniden başlamak istiyorum Bir oyun yazarı gibi hayatı yazmak Ve bir tiyatrocu ustalığıyla oynamak Doyasıya gülmek Delice sevmek istiyorum. Bu oyunda insanlar mutlu olsun Acı ve gözyaşı olmasın istiyorum. Savaş ve açlık bilmesin çocuklar, Hoşgörü egemen olsun Kavga ve çıkar olmasın istiyorum.		SANA GETİRDİM Zor bir geceden sonra Gün ışığında Düştüm yollara Kelle koltukta Umutlar yanı başımda Takıp yüreğimi Karasabanın ucuna Buğday ektim Mayın tarlalarına Ve ekmeğini sana getirdim.

	HÜZÜN Yine hüzünlerdeyim Fırtınalar yağmura dönüştü Ve kışa doğru Yaprak yaprak tükenmedeyim Ağaçlar gibi Gözlerim buğulu Ve göz bebeklerim Hıncahınç ağlamak dolu Çocuklar gibi Ben yine hüzünlerdeyim.		SEN VE BEN Sen kendi hayatını yaşarsın Ben kendi hayatımı Sen kendi yolundasın Ben kendi yolumda Sen kendi derdindesin Ben senin derdinde.