VE SEVDA DEDİKLERİ AYRIK OTUDUR Ah bozkır Bütün unutulmuşlukların vatanı Zemherisi hançer ağustosu kan Toz burgaçlarının Tipilerin sultanı Anasının ölüme terk elliği can Dağların ardında Gene kırbaç kırbaçtır yaşamak Dağların ardında Büyür de büyür hiçlik Sanırsın bir şeyler var gibi Avurtlar yer göçüğü Sevdalar kör uçurum Gülüşler yama yama yüzlerde Yara yara sızlar gibi Ah bozkır Ömür dedikleri savrulur gider Sarı anızlar gibi Sarı anızlar gibi... Sevda dedikleri ayrık otudur  Semerlere doldurulur Yırtılınca derisi yedi yol sonra  Ayrık otları yeniden çiçeğe durur  inatla... 18 Ekim 1985 sabahı asılan Güney Afrikalı Şair Benjamin Moloisi'nin ölümsüzlüğüne

KARASEVDAM-FiLiSTiNiM -KERBELAM çalıyorum kapınızı teyze, amca, bir imza ver. çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler. Nazım Hikmet

SAVAŞÇI Bana biraz su ver kadın Varsa bir parça ekmek Kocan beş yıl önce satıldı demek benim de altı kardeşim allı esmer çiçek Afrika gecelerinde iki parlak yıldız gibiydi Kara yüzünde gözleri tam on yıl oldu karımı görmeyeli bir haber almayalı Yaşayabilin işse eğer şimdi senin yaşlarında on yıldır beyazların Sağ çıkılmayan zindanlarında Gece ipil ipil ağlıyor  Çiçeklerin güzelliği suların serinliği  türküsü yaprakların ve ağlamak neye yarar  Benjamin Moloisi'i astılar Benjamin'imi Yüreğimi astılar kadın  Bana birazcık su ver... Adımın önemi yok Zenciyim aha Astılar Benjam in 'i utansın dünya Sokaklarda ezilmiş karıncalar gibi çocuklarımız, yatmakta otuz yıldır zindanlarda Nelson Mandela Ve ben beni bileli barikatlarda otuz kurşun yedim Say ki otuz madalya Bak omuzumda taze bu- yara daha  kör bir kurşun değdi dünkü intihar saldırısında.. Yedi ölüm gönüllüsüydük öldü altısı da... Nedense duymuyorum bu yaranın sıncısım  bu acı bastırmıyor Benjamin'in acısını Moloisi'm daha otuz yaşında  döşeme ustası  proleter dağ dağ direç  ırmak ırmak ter aşılmaz bir barikattı yüreği savaşçıydı kalemiyle Pretoria zindanlarında h ücres indeyken bile "Oğlumu göreyim" demiş anası "Son bir kez sarayım" demiş göstermemişler Cesedini istemiş "Hayır" demiş Botha'nın cellatları "Veremeyiz" Cesedi devlet malıdır Devlet dedikleri nedir ki kadın Afrikaanerlerin yamyamlık saltanatı Avrupa kaçkını köpeklerin bir ölüyü mal olarak görenlerin devleti. "Veremeyiz" demişler  "Bir hafta sonra belli olur gömülünün numarası..." O devletin vereceği nedir ki oğullarını katlettiği acılı analara birer gömüt numarasından  başka şifasız öfkelerden başka... Onlar ki beş milyon cellat Prangaların zincirlerin atası bizse kendi öz toprağnda kan kusturulan Yirmi beş milyon Silahsız-Amerikasız Düşün ki hiç özgür yasayamadan bilemeden insan mıdır hayvan mı Öldü atalarımı?,... De ağlayacak gözyaşı Kalmamış olan kadın Söyle Savaşmaktan başka Nasıl sarılır yaralarımız Ben bir intihar savaşcısıyım başka çareni yok Özgürlük için "insanım" diyebilmek için "Darağacına tahta veren çınar bir gün anlar Bayrağı taşıyan düşerse onu taşırlar Son yoksul çocuğun yüzü gülünceye kadar..." 21.10.1985 Benjamin Moloisi'ye ait bir şiirden

KARASEVDAM-FlLlSTlNlM-KERBELAM Göğüse sığmayan yüreklerin Yüreğe sığmayan sevdaların Karasevdalı insanlarıyız  Ekmeği yaratmak kumdan  Ölümsüz destanlar büyütmek-kanla B ize özgürdür Kaç bin yıldır Özgürlük kanadı yaralarımız  Türkülerimiz yalım yalım hasretti Kana susamış yamyamlar geldi sonra  Vampirler-it sürüleri-ölüm simsarları Katletmek için yaşama ilişkin ne varsa Ayakları paletli azrailler geldi II Yekinip Yürümek istedi  Zincire vurulmuş dağlar  Utandı çöl Utandı gök Yürümek istedi su... Kundaklarında ölüleriyle  yürümek istediler Gidenlerin arkasından Gayri bir daha ölmeyecekti kuşlar Çiçekler açmayacaktı vahalarda Kimseler bilmezdi bu suskunluğu Aynlğın böylesini kim yaşamıştı O gök değildi bu gök Bu ayaklar insan ayağı değildi Ölüm parmaklıydı işte elleri kesindi Sönmüştü doğlarda ateşler Ilkyaz gelmeyecekti onlar olmadan Gelmesindi! Dağlar göğsünden vurulup, düşenlerini Duyulmamış ağıtlarla bastı bağrına  ve onların türküsünü söyledi çöl rüzgarı Yalnız onlar gül açtırırdı kumda Sevemezdi böylesine hiç kimse anasını Yürekleri özgürlüğe susuzluktan çatlak Düştüler ey dost  düş-tüler... Türkülerini-a ıtlarını Namuslarını almış gidiyorlar Gayri onlar için Her yerdedir Filistin Her yerde savaşmaya gidiyorlar gene Dirilmeğe sürekli Yeniden dirilmeğe... III Susan benim ycllerinıdir Güllerimdir solan Kanarken ağıtlarda bir büyük destan Çölün en büyük hasreti Ben-im-dir Filistinde Anam kaldı o dağların ardında Kucağımda can veren yavuklumun Son sözleri ürperir silahımın söylediği ağıtta... Bu kan Bu dünyaya karşı inatla alan nabız Ben-im-dir Filistinde Hırsından çatlayan yüreğim Öylesine bükük omzumda Gayrı düşmüşüm yollara Dönüp bir yol -Hoşcakal-diyemedimn Yekinip Yürümek istedi Zincire vurulmuş dağlar Ulandı çöl Utandı gök Yürümek istedi su... Kundaklarında ölüleriyle yürümek istediler Gidenlerin arkasından Gayri bir daha ölmeyecekti kuşlar Çiçekler açmayacaktı vahalarda Kimseler bilmezdi bu suskunluğu Aynlğın böylesini kim yaşamıştı O gök değildi bu gök Bu ayaklar insan ayağı değildi Ölüm parmaklıydı işte elleri kesindi Sönmüştü doğlarda ateşler Ilkyaz gelmeyecekti onlar olmadan Gelmesindi! 90 Dağlar göğsünden vurulup, düşenlerini Duyulmamış ağıtlarla bastı bağrına ve onların türküsünü söyledi çöl rüzgarı Yalnız onlar gül açtırırdı kumda Sevemezdi böylesine hiç kimse anasını Yürekleri özgürlüğe susuzluktan çatlak Düştüler ey dost düş-tüler... Türkülerin i-ağ Ularını Namuslarını almış gidiyorlar Gayri onlar için Her yerdedir Filistin Her yerde savaşmaya gidiyorlar gene Dirilmeğe sürekli Yeniden dirilmeğe... 91  dağlarıma Giden ayakyarım olsun Ben kalıyorum toprağımda Bunu hiç kimse anlamasa da Bu yürek yeniden dirilmesini bilir Bombalar, mitralyözler bin kez parçalasa da. IV En eski zamanların yoksuluyum Binlerce yıllık sevdamı gömdüm sana Atalarım dağların ardında kaldı Yüzlerinde çizgi çizgi hasret teriyle O nazlı özgürlüğü yasayamadan yıkıntıları altında kaldı ülkemin Ey kum! binlerce yıllık susuzluğunu ırmak ırmak kanımla giderdim 'kardeşlerim senin için vuruldu vatanım sevdam umudum dedim sana Vuruldukça hasretine içimde yeniden can oldu kinin Gayri hiç bir gömüte sığmaz bedenim Ey haklı direniş destanlarının yoldaşı Ey Filistin! Sevgilim! Direnç kaynağım benim! Sana dünyanın en sevdalı türkülerini ben yaktım! Benim gibi sevemez vatanını kimseler Bir yanım sende kaldı Bir yanım sana giden yollarda Karasevdam Filistinim Kerbelam Neredesin sen! Neredesin!... Ekim-1982-199