HAYATIN ANLAMI ÜZERİNE DİZELER Çok büyük bir şatoya doğru yol aldılar, alnacında şu okunuyordu "Ben kimseye ait değilim ve herkese aitim. Girmeden önce de oradaydınız; çıkarken de hâlâ orada olacaksınız" Diderot Yazgıcı Jacques Ve Efendisi	Nereden gelip, nereye gittiği bilinmeyen yaşlı adam. batan güneşin ışıkları arasında kaybolmadan önce, dalgın gözlerle uzaklara bakarak dedi ki: Zamanın derin kıvrımları arasında, bilicilerle serüvencilerin yollarının buluştuğu yerler vardır...
I Bilici dedi ki bana: Bulutlara bak ey yaşamın anlamını arayan delikanlı onlar yeryüzü kurulandan bu yana akmaktadırlar kuşlara kulak ver ey delikanlı-iyi dinle onları Onlar ki mezarlıklarda bile şakımaktadırlar... Binyıllar Ötesinden gelirsin akarak türküden türküye  Bu mahşer ıssızlıklarda geciken aydınlıkların kainsin Denizlerin fırtınası hiç kalır susuşunun altındaki kanlı kasırgalara  Üstelik geriye dönemezsin ey delikanlı kabullendin yalnızlıkları acıları-ayrılıkları-ıssızlıkları kabullendin Tarihin kanla yazılmaya devam edecek bundan sonra da Çünkü sen insanların sancı çeken yanısın... II Bizi anlamak istersen uğuldayan rüzgârı dinle Bin yıl önceki yüreklerden yankılar taşıyan rüzgârı Bizi anlamak istersen yalçın doruklara tırman Çınlayan kayalarla-ormanların soluğuyla dağlanan dağları dinle ... Yağmurun bozduğu bir sessizlikte insanız bir gece yarısı Yanardağ değil yüreklerimizdi pailayaıvalanlan dinle  Anfılerde-kondularda-fabrikalarda biz vardık Her taşına kan döktük ey dost-kaldırımları dinle... Bu kanama yürekten yüreğe miras kalarak sürer binlerce yıldır  Sen ki kanayarak yaşayan umudun taşıyıcısı Bu ağıtlar toprağında kesilen ormanların yetim fidanı  Yapraklarında rüzgârın türküsünü çoğaltmak için ayakta kalmalısın. 48 III Ben gencecik bir ırmaktım ey bilici-çok öncelerden Coşkular taşırdım dağlardan-kokular çiçeklerden Nice çöllerden geçtim bir arap atı gibi şahlanarak Hep sevda emzirdim ağaçlanma Gümrah ormanlar büyüttüm dostluk-kardeşlik adına Kuşlarım yıldızlarcaydı... insanların sevgilere inandığı kentlerden akardım nazlı nazlı... Sonra sevdaların tartıyla satıldığı Güzelliklerin pazarlandığı yerlere geldim işte orada başladı bendeki bu kanama  ve nice kavgalarda dinmemiş türkülerimi Orada ateşledim... IV Öyküler vardır-yaşar her insan bir parça bir zamanlar Sevdalar yarım kalırsa bir yaşam boyu kanar Sen zincirler kırarsın-yıkarsın duvarları Kimi zaman çiçeklerle donatırsın kıraçları Kimi zaman kıpırdatamaz fırtınan bir tek yaprağı Peki neden uzunhavalar acıdır ve oyun havalarında bile kanar bir yerlerin senin de neden kanar bir zamanlar coşkuyla akan sular Ey yaşamın anlamını arayan delikanlı Git hadi-boşalmış ırmak yataklarını dinle... V Kimi zaman tüm çiçekler dindiremez kanayan yalnızlığı Başın alıp dağa taşa vurursun Kimi zaman ellerinle boğarsın yüreğini iğreti gülüşlerinin arkasında boğulursun Gün gelir tek çiçekle meydan okursun dünyaya Sol döşünün altında bir kin bombası seyrir Ayağınla belini kırdığın pis bir böcektir korku Ruhunu pazarlayan-yaşlı bir yosmaya dönmüş kentlerin Yüzüne tükürürsün... Gün olur da zaptedemez seni Ne zincirler-ne duvarlar Yağmur olur gül dalına yağarsın Sel olursun çoraklardan akarsın... Bulut olup ağan gönül senin Oysa saplanıp kalmış bir bıçaksın gecenin yüreğine Baş.langıçst7,lık ve sonsuzluklar içinde Kendi gerçeğin kanar durur derinlerinde kesilmiş bir ormanın son ağacısın sanki Yapayalnızsın... Bu yürek bir serüvencidir bitmeyen çilelerde Sonsuzda bir şeyler keşfetmenin sevdasıyla kavrulur Yaşamın sonsuz ummanına bir çocuğun bıraktığı kayıktır Fırtınadan fırtınaya savrulur Akıp giden zamanın duvarlarında bu yürek ilk serüvenciden beri asılı duran saz ve yalnızca serüvencilerin türkülerinde şahbaz... Bir yangın öyküsü bu çok öncelerden başlar  Masmavi saçları yıldız kokulu  kimbüir kaçıncı kadın sonsuz çöllerde kurulu yalnızlık çadırının  aralar kapısını Uzun kirpiklerinde hüzün mumlan yanar Gözlerinde heyecanı kıpırdar yıldızların Acı çeken yerlerini yok etmek istercesine yürür serüvencinin ezgi vadilerinde Bulutlarında göçmen kuşlar uçuşur sesinin Bir kadın girer açarak kapısını yalnızlığın Gecenin bağrına saplanan hançeri çıkarmak için... VI Ey yaşamın anlamını arayan delikanlı Kendi içine bak Nice kenüer kuruldu orada niceleri yıkıldı Bin yıl önce özgürce uçardı rüzgar uğuldayarak Onu da zincir vurdular-beton duvarlara geldi çakıldı. Gayri tüm bakışlar yitirdi büyüsünü Yüreklerin yerinde donenip durur dişli çarklar Aşklar ki yitireli çok oldu düşünü türküsünü Ve utanır gibi taşların arasına saklandı parklar... Tüm bunları kendi içinde gör ey delikanlı Sen karanlık gecelerde kesemezsin bilek damarlarını Zamk koklayan çocuklar-  ve yüreğini satanlar için Ağartmak onurdur saçlarını  Oturup da bir köşede ağlayamazsın  Sevgileri mezatlarda satılan ahaliden öç alamazsın... iyi bak yüreğinin aynasına Bilirsin ki piyonluğa mahkum olmuş canlan Göremeyen milyonlar var onları piyon yapanları... Karanlığın ortasında umudu haykır yangınlarla Sana kalmış kendini bağışlaman Ama bağışla piyonları... VII        Yaşamın anlamı yaşamak belki de  Eriği tadını ala ala yemek gibi-yaşamak Yani ilk kez yiyor gibi keşfetmek ekşiyi Ve en güzel tadı sevdiğinle paylaşmak Gökyüzüne her bakışta uçabilmek yıldızlara Ve denizi her görüşte keşfetmek yeni baştan  Özlemin ağrısını tüm bedeninle duymak Ta yürekten ağlamak ağladığın zaman... Yaşamın anlamı katılarak bir şeyler katmak yaşama Daha önce senin olan gözlerini değiştir Her gün yepyeni bir insan olduğunu bilerek uyan Taşı dünyanın tüm acılarını yüreğinde ama onlarla savaşarak Taşı dünyanın tüm sevinçlerini  Ve umudu eksik etme döşünden hiç bir zaman Yaşamı değiştirerek anlamlandır... Güzelleştirerek anlamlan... VIII Yamaçlara tırmanan tutkulu bir yürekti Bir yavuklu yanağıydı kimi zaman Zindanlara bile ışık salan ay Bir muhbirdi bulutlanıl arkasında bazan Bilirsin ki ayın çopur suratında yaşamın zerresi yok Onun gülüşünü nurlandıran Güneşin aydınlığı Ay güneşsiz kaybolur karanlıkta Gün aysız da yanar sonsuz içinde... Sen ki kâbesiydin sevmelerin meğer yüzünde bulduğum anlam  Göz bebeklerinde ışıyan gizem Benim sende akan çoşkulanmmış Sana vuran ışığımmış yalnızca... IX -Aşk yaşamın anlamı değildir-demiştin -Aslında anlamsız olan yaşama anlam diye sunarak kendimizi kandırmamız Söylenen en büyük yalan ilk insandan bu yana insan bulutlara benziyor dostum Sabah başka bir renkte apaydınlık  öğle başka-akşam başka havada  insan da bulut gibi gün boyu binbir türlü renge girip çıkmakta insan sulara benziyor dostum  Hani damla damla dökülen bulutlara Hangi kaba girse alıyor biçimini... Belki bulut Yaşamın anlamını arayan sudur Belki su Yaşamın anlamını arayan bulut... Fakat su inebilir yedi kat derinine toprağın çıkabilir dağların en yücesine dolaşır yapraklanıl damarlarında  sızabilir karıncanın yüreğine Bulut bulut dolaşır tekmil gökleri  Akar taştan taşa bağrını vurup  An gelir ayrılır zerrelerine  havada bir soluk olur görünmez An olur göz göz olur akar gözden yanağa... Sevmek suya kansan ışık Suda eriyen tuz gibi erişe de yok olmayan... Belki sevip de ayrılmak Sudan kopan tuzlar gibi kavrulmak. Savrulmak... X Giderim Toz toprak içindeki yolların konuğuyum Sudan kopmuş tuzlar gibi yanarım Kimsenin bilmediği hallerin konuğuyum Yabancıyım terkettiğim bütün kentlere Dargınım sevgilere Bağrımda yenilmiş haklılıklarım Yüreğimde güzellikleri koruyan ateş Yana yana giderim... Daha tek bir insan ağlamadı ardımdan Bilmem ki bekleyen var mı yolumu Bir yanda savaşlar olurken Dövmeye devam etti denizler umursamazca kıyılarımı Ve su başlarında serin serin savrulur salkım söğütler Ben yürürüm katliamlar kart akıtır içimde Bülbül sürdürür türkülerini Diriltir eski coşkularımı kin halinde haksızlıklar-haksız yere düşenler her solukla kanayan sızım sızım zindanlar yüreğim isyan bombası yara yara giderim.. Oysa yalnızca bir karıncayım ben Haykırsam yıldızlara varır mı sesim Bir damla göz yaşıyım sınırsız ummanlarda Yüreğimde ummanların sancısı Yaşamın türküsünü dinlerim gökyüzünden Kan selleri içinde aka aka giderim Kim anlar anlamını kanlı ayak izlerimin... Tutuşsam yanışım bir an sürer evrenin tarihinde mikroskobik bir tek an.. hem yanan yıldızları kim tutar ki aklında Ben gene söylerim ezgim acı da olsa belki bir başka karınca duyar sesimi çoğaltır-sulara söyler baharleyin yıldızların yıkandığı sulara... XI Bizi anlamak istersen akşam kızıltısında kanayan denize sor... Sana çöl susuzluğumuzun öyküsünü anlatsın ve bozkır ağıtlarının dinmeyen yangınını-şuramızda binlerce yıl dağlarda-çöllerde kaldıktan sonra denize ilk bakışımızı ilk akışımızı... Varoşları coşkularla  bulvarları kasırgalarla ürperten  yalım yalım yangınlardı çığlıklarımız çoraklarda dünyaya destur diyen nazlı gül karlı dağ koyağında dinlen kan-bizdik Eğil akşam kızıltılarında hırçın denize suretimiz birşeyler anlatsın sana dalgalarda uğuldayan gökçığlık  yanıtlasın sesini Akşamın yeşilinde kocaman bir gül gibi suya bırakılmış güneş tarihin en eski korsanının aşkını da anlatır Ve bizim yüreklerimiz güllesi bilince topa sürdüğü sevda korsanının yüreğiyle aynı kanı taşır tanıktır deniz Tanıktır acıya ve sevince dar gelen sonsuzluk susuşuyla bizi deniz gülüşüyle bizi deniz Öfkesiyle bizi deniz deniz deniz anlatır anlayana... Yalnızlığını ummanlara çevir ey serüvenci kendi fırtınalarınla savrulmayı öğren dünyanın dört bucağına Yalnızlıklar korkutmasın seni-çoğaltsın dalga dalga  kinlerini dalga dalga vur kayalara kayalar ı-dem İrleri-z incirler i parçala... yine azdı fırtınalar haydi bir daha  yolları-türküleri-coşk uları selamla  kavgalara alesta  sevdalara alesta!... XII Şimdi yağmur yağıyor çatlamış topraklara Ve gece ulaşılmaz olana ulaşmak kadar güzel Çatlamış topraklar ki yetim kalmış bir ana nasıl bakar yollara-dönmeyecek oğluna ve nasıl ki akşamları güneşi saran bulut kanlı bir mendil gibi dalgalanır ufukta sonra doru bir lay olup koşar dağlar başında öylesine uçar gönül coşkudan kanallarla.. Şimdi yağmur yağıyor çatlamış topraklarda ve ömrümüz rüzgarda savrulan kum tanesi Gelir çok öncelerden aynı acılarla dağlanarak Geçer çağlar Öteye hep aynı serüvenci ve yağmuru aralayıp sorar bilici Yaşamın anlamı ne- buldun mu ey serüvenci.. -Gün oldu oturup çınarların dibine gökyüzünü izledim geceler-gündüzlerce kusursuz güzelliğine daldım bitmeyen değişimin çınarlar kocadı-kurudu-toprak oldu ve ben küllere sordum bütün sorularımı Toprakları yol ettim yolları vatan ettim Bazan dağlara düştüm şaki dendi adıma Binlerce yıl birikmiş yalnızlıklarla kimsenin kavrayamayacağı acılarla bağırarak aleşe kesmiş sözcüklerle kaç kez yüreğimi kustum dağların ıssız koyaklarına yalçın kayalardan akan Prometheus'un kanıyım ben Bütün içli türküler azığım oldu kim bilir kaç yüzyıldır çıkınımda.. gerillaca vurulmalar  bana reva görüldü ve güzelim uykularda kahpe pusular... Zindanları delen benim Zincirleri kıran benim Kaf dağına varan benim Zulm edip devran sürenden Yetim hakkı soran benim Yoksulun etin yiyenin  Karşısına duran benim... Yaşamın anlamına ilişkin farklı sözler söylemekten asıldığım kentler kaç kez yıkıldı  ama ne hücrede ne giyotinde dinmedi türkümdeki coşkun çağıltı Sevdalar . ve kavgalar coşkular içinde akar yaşamın anlamı varsa coşkularda var Bu benim kaçıncı düşüşüm yollara bir kez daha coşkulardan başlar... XIII Bilici dedi ki: Kaç akşam indi alıcı kuşlar gibi ömrüne Daha kaç güneş sönecek Gitgide daha dayanılmaz acılarla gelecek her gün Bitmeyen sorularla aranmaya devam edilen gerçek parçalayacak yüreğini cehennem azaplarında Ey delikanlı gayri tüm kahkahaların gözy aşları na-ağıtlara dönecek... Bana bilici dediler Kim dedi-neden dedi Oysa acıların ustası olan sensin Yalınayak yürüdüğün yollarda kor alevi Yaşamın anlamını ararsın can pahasına Ve her insanda görülmemiş berzahlara düşen her soluk kabuklarını kıran yakarak sensin!... Bana bilici dediler Oysa sen yaşarsın korkudan işkile dek ateşi-loprağı-suyu-havayı Ve insanların kanayan yarasını yaşarsın saçlarım ağartarak... Sen kimsin ey delikanlı-kimsin sen Dünyaya azap çekmeğe gelmiş bir dinsiz meşin Bir sürgün anlamını arayan-kendisinin yaşamın sevdanın Bir daha dönmeyecek bir an önce aldığın soluk  ve bir an sonra diye bir şey yok  şu anda ölen için.. Acı mıdır yaşamın anlamı ey delikanlı Onsuz anlamı kalmaz mı-sevincin-mutluluğun Ondan midi. bir acıdan diğerine hiç bitmez-şu senin yolculuğun... Bir şeyler söyle bana ey sürgün akarsulann-rüzgarların-insanların dilinden Ben neyim-sen kimsin Bizden önce gidenler neden yaşadı ve bizden sonrakiler niçin Sözcüklerle sorulmayan sorularıma bir şeyler söyle ey sürgün... yaşamın anlamını gün gibi aydınlatanıiyorsa sözcükleriyle kim daha ermiş-irmişler içinde  Biliciler içinde en bilici kim Başlangıçtan sonsuza hangi söz çok büyük anlamlarla yanklanır gökyüzünde? Bana düşmez çok söz etmek  Coşkun seller gibi akmak yaşama: yaşamın gizi Anladım o en büyük serüvenci biliciler bilicisi: yaşamın ta kendisi... XIV Gerçeğin perdeleri yırtılarak açılır Bir oyun değil insandan insana akan bir ırmaktır yaşam Ve her insan sınırlarını kendisinin de bilmediği bir umman kimi zaman keşfedilmeden kuruyan... Kaynağından ayrılan su nasıl çırpınır toprakla             başı kesilmiş gibi Ve nasıl kendini çarpar taşlara hangi isyanla rüzgar... Bozkırlar boyunca suskun Gündüz mavi gece kara gözler gibi bakan dağlar neyi bekler... S uydum-süründüm topraklarda Yel oldum-Kovaladım boşluğu Toprak idim savruldum da kül oldum Demir gönlüm eridi sevdalarda Yar elinde gül oldum düştüm ayaklar altına 68 Ve gördüm ki ey bilici ayrılık gıöi bir acı yok yer yüzünde Sevda gibi-kavga gibi coşku yok Gördüm ki sevmelerin tarihi-kanla yazılmış. Söylenir ki kitapların bir yerlerinde insanın insana verdiği acıları veremez ölüm bile... XV Ayrılığı bir hançer gibi yaşamak duşlu payıma Ayrılık acısını bağrıma bastım taş gibi Acım var benim ey gece-karanın anlamı ne Yıldızlar acımı besler güzellikleriyle  Aldığım her soluk-zamana bulaşan benim kanım  Bağrıma bir hançer gibi sapladı bu acıyı  Bin yıldır beklediğim sevgili-vatanım... Geldi yarık yarık Özlemlerime sular gibi akarak Gitti akanyıldızlar gibi sonsuz bir karanlık kanayarak Taşlaşmış bir hüzne kesti sonsuzumun coşkusu Ah ayrılık ayrılık Kuruyan okyanusların anlatılmaz korkusu Çöllere sürgün olmuş bir ağacım ben özlemiyle diri kalıp beklediğim su belki akan bir ağaçtır Belki de ben sevgi türküleri yakan yaprak yaprak açan suyum... Köklerime ulaşan su yüreğime saplanan hançer oldu dönüp gitti çöllere... Ah ayrılık ayrılık düşleri kuruyan ağacın derin yası Ey bilici ayrılıklarla buluştu yürüdüğüm tüm yollar Dudağamdaki ıslık ormanları kesilmiş dağların uğultusu... Dudağımdaki ıslık özlemini arayan suyun sancısı... Aşılmaz kayaları boşuna döven okyanus dalgasıyım belki belki de ben boşluğu kovalayan rüzgarım Ey bilici ben seçmedim bu Özlemi-bu ayrılğı Hep acemi kaldığım savdalarımla hep haklıdan yana kavgalarımla güle ve ateşe boyadım zamanı kanımla güzelliği arayan Kanayan ayrılıklar tarihim oldu Ve derin tarihimin bir yerlerinde yazar: Neyi ve neyin anlamını ararsa arasın insan arayışı ayrılıklarla başlar... XVI Taş kıran ırgatların meşin avuçlarından akan yaşamı damıttılar Okyanusu ağırlayan yalçın dağ gibi karşıladılar ölümü beş bin yıllık acılarda dağlanan yürekleri narlandı örsünde kan şafakların... Gönül bahçelerinde çiçekler yıldız açan güneşi uçurima yapan çocuklardı sevdalan kavgaların gözesinden İmbik imbik süzülmüş acılarla mayalı... Ey şah daman koparılmış şafak ey dişleri suskuyla kilitli gözlerinden kan sızan öfke ey derinlerinde yıldırımlar besleyen mayıs ey göğüs kafeslerinde kolanlarını kıran sahan at bin yıl sonra bile olsa yaşamın anlamına ilişkin bir şeyler soran olursa işte onları anlat... Haziran '93-Izmir XVII Ve böylesi irinli-kokuşmuş bir çağda  Onurun bayrağını taşıyanların tanımı  Ancak kavrayabilir yaşamın anlamını Onlar ki destanlarını kanlarıyla yazarlar Ne zaman ki susarsa haksız yere akan kan Ve kula kul olmaktan çıkarsa insan En doğru tanımıyla ancak buluşabilir  yaşam yaşanabilir olduğu zaman 1991-1993-izmir	VE YAĞMUR BiR YERLERDE HEP YAĞAR Yanarım, Alınmıştır ağzım dilim elimden konuşamam yanarım. Enver Gökçe VE YAĞMUR BiR YERLERDE HEP VARDIR Berrak bir sudur bozkırda temmuz sabah kar dişli çingene gülüşü güneş güneş kısır kıraçların bağrında yıkık boz suskunluklarda bozkır köyleri memeleri kuru boynu bükük körüklü çizme nalçalanyla ezilmiş özlemlerinin kü!ü burulur burgaç burgaç bakışlarında Serin serin yellerden bir haber bekler kaşlarına inen sırma kâkülü bin yıllık korkular üşüşmüş düşlerine yalaz yalaz umudunun kanadı sevdaları sel baskım alaz alaz... Dedi ki -O çok uzak denizlere varsak orada gemilerimiz olsa- sustu hiç deniz görmemiş gözleriyle bir an... bin yılmış gibi-sarsak dedi -nerede olursak olsak yüreğimizin dem iri zehirli acıların örsünde narlanmış bizim zincirimiz yangınlara bağlanmış bir yol. çileden çileye köprüler kursak gene de o çok uzak denizlere varsak Nice acılar var ki nice insanı çökerten yürek kızartan-gönül karartan çok gülüp geçmişiz onlara direnmek kimliğimizdir tarihimiz acının da tarihi sevda bitmeyen yenilgimizdir Dedi ki -suyun hiç varmadığı çöller var bir yanda gazel dökümü bir yanda çiçek sağnağı bakma dudaklarımızın çöl olduğuna Gün doğmadan neler doğar hem yağmur bir yerlerde hep yağar Haziran '93-Izmir
TURNA KADININ NİNNİSİ Serin bir yel solur bulutlanıl saçlarından bir ana elidir bodurda bahar bir kaç yeşil dolaşır san kıraçta uçurum gülüşlü yorgun yüzlerde ağustosun ateşten kırbacı şaklar isli lambalarda alevin safran dili çan ve it sesleri içinde akşamı yalar Yüzleri bıçakla yontulmuş adamlar hoyrat hoyrat gülüşürler gecede bir kaç eğri diş parlar ağızlarında kimsesiz yosunlu mezar taşlan uzak bir radyoda ince sazdan hicaz faslı ve bir de ay kayar gider bulut koyaklarından eski bir hovarda gibi pervazsız...  Toprağa gire çıka beş dallı poturlu bir ağaç kökü elleri doğrulur her akşam geceye doğru yayvan ayaklannda toprağın nabzı çarpar sırtında bebesi-yan uykulu kadın aya bakar kimse... görmez parmakları her gece gizlice çiçek açar... uzak bir radyoda ince sazdan hicaz faslı arzuhalin karanlığa fısıldar "Nenniler ederim uyusun deyi uyusun gül sabahlara büyüsün deyi bol-bol yıllar görsün... cicili kirman ipekli yorgan gök gözlü kurban olsun sarı yeller sarartmasın benzini kara günler daraltmasın gönlünü ne gurbet çilesi-ne el kapısı ah bilirim muhanettir hepisi... Kara gecede kara nadasta kara kanncayı gören yokludan aldı mı alan varlıya verdi mi veren bebeme de el kadar bir tarla versin san göz koyunlar versin çatmalı evler versin selvi boylu gelinlerle bağlayayım başını davullarla-zumalarla dökeyim aşını Gördün mü yaratanın işini! gördün mü yaratanın işini! Deli Turna bir görse böylece bebesini hiç sayrılıktan farir mi Ölümü gözü görür mü görür mü!... 30 Mayıs '93	DİPSİZ KUYULARDA DELlK KOVALAR Sonsuza uzanan bozkırın bilinmez gizeminde Kara kışla kar altında Şahmaran gibi uykuya dalan San sıcaklarında amansız ağustosların cenderek yelleri estiği zaman üzerinde toz burgaçları kurulan ince ve deri bir yoldur hüzün nereye varır bilinmez bazan savaş-bazan ekmek kavgası gidilir gidilir gelinmez... Hüzündür gözleri körpe gelinin gurbet yollarına dikilmiş Bekler yılları işleyip yüreğinin alnına feri biter bakışlarının özlemin destanı yazılır solgun güllere dönen yüzüne... Yad Elden dönmeyenin dağılır dirliği yavuklusu yad koynuna sürülür  Hüzün ki gurbet dönüşlerinde  aç lığın-kır anı n yıkamadığı dağ gibi er kişiyi  yıkan kara haberdir... Hüzündür kısır göğün karnındaki Ölü bulut Anasının yevmiyeci gittiği  tarlanın anında yatan bebedir mor sinekler oğul verir yüzünde  ala yılan kayıp kanını emer  babası ister dönsün gayrı gurbetten isterse dönmesin varsın... Susuzluktan yarık yarık yarılmış taşa kesmiş san göğün altında yağmur dualarıdır hüzün el kadarcık tarlalarda körpe ekinler sararıp boyun büker-can çekişir yağmayacak yağmurları bekleyen gözdür hüzün. Ve harman yerinde yığılınca çeç  bin bir çile ile harmanlanarak  ansızın inen sağanak ansızın deliren su  alır gider bir yılın umudunu toprak ağası mübarek evlat acısından beter  hüzün ki... anlatılmaz... Sonsuza uzanan bozkırın bilinme?, gizeminde dipsiz bir kuyudur hüzün dudaklarda çatlayacak yer kalmayınca delik bir kovası vardır kim bilir kimden kalmış çekesiye akıp gider bir avuççuk kirli su... Sevgilim gözlerine bakan gözlerim dipsiz kuyularda delik kovadır  hüzündür... anlatılmaz... 2.6.*93