KUMDAN EVLER (Kumdan evler kurduk Kumdan evlerimizde mutluluklar kurduk sonra deniz geldi kumdan evlerimizi yıktı ve biz ağladık kumdan evlerin yıkılışına değil kumdan evlerin olamayacağına ağladık...) 1992-lzmir Pörsümüş bulutlar hiç bir anlam bırakmadan dağılıp gitti şu akşam kızıllığında demlenip giden boşluğa mavi mi diyorlardı bir zaman karanlık indi kentin sokaklarına beton ormanların üstünde gök bitti çekildi sesler-çekildi telaşlar-sevinçler-kcder... san ışıklar yalnızlığa düştü kaldırımlarda Netleşti yüreğimi dalayan zehir akan kan Netleşti karanlık gecede             bîr daha dönmeyecek olan.  Sonra geceler oldu sonra nice geceler karanlık duvarlı taşlarla örülmüş Önce tüm boşlukları doldururken daralan bir avuç kalan arasında sıkışıp kaldığım geceler oldu yine geceler Birden bire ta içimde yanmaya başladın  kıvır kıvır saclarını alevler sardı ellerin güzelim parmakların tutuşup kömür oldu  Bütün mezarlık örümcekleri çürümüş kafataslarından fırladı ve bütün engerekler yuvalarından  küllerin yeniden tutuştu zehirleriyle Zaman yıkar eğer aşklar kumdan evler gibiyse Zaman yıkar yaşananlar çölde ılgam gibiyse yeşil yaprak yere düşer toz olur ilkyaz gcçer-yaz tükcnir-güz olur... Gittin işte yetmedi gidişine benim insan güzelliklerim Taa iç imden-derinlerden gelen coşkular aciz kaldı öpüşlerim aciz kaldı boşalmış ırmak yataklarına döndüm bir anda kurudum iliklerime kadar Yokluğunun taş bağrına mıh gibi çakılıp kaldı çığlığım... Senin derin akışlı sulardı sesin Ellerin gönlümün gülüydü Kara haber rengi bir boşluk karanlığın Aah yaşaran gözlerim oldun işte Düşümdün düşsüz kaldım dipsiz uçurumlarda... Unuttum aynlalı kaç devran döndü  ay şavkıdı-gün kanadı-yaşam aşındı içimde bir hışım magmaya kesti hasret  ahım yangınlar soluğu...  Can dediğin bir uçar kuş anladım  Acı çığlıklar besledim devasız yokluğunun karabasanlarına.! Sesim yakar boğazımı ağlasam... * Türküm bir yaralı göçmen kuş oldu gider gider gelmez geri sesim kanar ağıt ağıt sesim yalnız sesim sessiz gözlerim dar gelir ağlayışıma Ölürüm ılgıt ılgıt.., Sonra bir gün daha devrilir gider koşuşturan telaşlar diner gece yansı  yalnız sen kalırsın bendeki ıssızlıkta yüreğimi parçalayan hasret sancısı... Dipsiz uçurumlarda bulduğum yürek kocaman bir gül olup açtı Boşaltmak istedi hasretini gözyaşlannda Ah nasıl da susamıştı kıraçtı... Gitti insanım kör karanlıklara gitti bitti Sevdaydı -coşkuydu- ümitti... Soldu gül -dindi coşku- düştü düş bir kabusa dönüştü düşlerden güzel gerçek O artık hiç gelmeyecek Ah o artık gelmeyecek... 1992-93-İzmir

(Kumdan evler kuramadık kumdan evlerimizde mutluluklar kuramadık sonra deniz gelmedi kumdan evlerimizi yıkamadı... Ve biz ağladık kumdan evlerimizin yikilamayis.ma-yikilis.ma değil kumdan evlerin olmayacağına değil deneyemeyişimize ağladık... 2.12.1992-Izmir) gecelerin ortasında yapayalnız kalmasam dışarıda böylesine yürükten yağarken yağmur Suskunlukta ölürken bu duyarsız kent  kalmasam gecelerin ortasında sensizlikler içinde coşkularımda bent.... Ezgim karlı bozkır gecesinin iniltisi olmasa tipilerde sığınaksız kalmasam  içimdeki yaraların ateşiyle bıkmasam usanmasam ya rüzgar kovalamanın ustalığı hep bana kaldı  ya savrulan yaprak olmak rüzgarda  kimi zaman bir saman çöpü gibi okyanus ortasında bazan tükenip gitmek su bilmemiş bozkırda bir bana kaldı... 32 Bende bir avuç deniz bıraktın  küçük bir kavanoza sıkışmış içinde deniz kabukları hep durur masamın üzerinde  köpüksüz- ışıksız -fırtmasız  içimin yıldızlarım öldürmeseydin gümüşselvilerim olurdu benim de yakamozlarım parlardı... Ormanlarım yanmasaydı rüzgarlarım eserdi fırtınalar koparırdım...  Şimdi bir avuç su ölüsü sıkışmış bir kavanoza...  Bir de kahve fincanın var  bekler durur elllerini neye yarar... Senden sonra kim girmişse sınırlarıma çarptı senin demir duvarlarına felç geçirmiş bir coşkunun çaresiz bakışları kaldı benden onlarda Kesip atmak bıraktığın ne varsa ve boğmak yüreğimi kendi avuçlarımda bir çözüm getirmedi gonlümdeki inmeye... Ben bilmezdim türküsünü sınırsız mavilerin boğuldum kavanoz dolusu su Ölülerinde kahverengi denizler büyütmüştüm göz bebeklerimde sana kupkuru çöl matlığı saplandı bakışlarıma Talan oldum yüreğimde hüzünlerime kadar Ey yar Beni bir yerlerde sonsuza dek seviyor olman Neye yarar... Ölümler içinde ölüm beğendiğimsin kanayışını -eldesizliğim- çaresizliğim... deli sağnaklar iner doruklarıma durmadan bilirim bir yerlerde varsın coşkuyla donatırken dünyayı bahar varılmazlıklardasın  sular ışıl ışıl ebrulanırken gökyüzü şiir şiir savrulurken gelinmez uzaklarda belki de sen ağlarsın... Şimdi elimde boyalar geçmişin kökleri renk renk kanayan geçmişin yürekleri... ölmüş denizlerimiz tuvallerde dalgalanan eskinin atlan bu çizdiklerim dön nal koşarken ansızın kapaklanan Yüreğimi kuşu y omm-param parça rengarenk Bu benim isyanım olsun sana Sevdiğim anık dönme bana!.. 1992-93-lzmir

BEKLEYiŞ En yüce dağların, en engin denizlerle buluştuğu yerde, yeşiller-maviler içinde bir kale vardı. Dağların ve denizlerin yorgun serüvenlerine her zaman açıktı kapılan. Çalışkan, onurlu, dürüst, sevgi dolu insanlar yaşardı; duvarları arasında... Geceleri, dağların ve denizlerin dilini bilen insanların hülyalı türküleri, yıldızlara ulaşmak istercesine göklere yükselirdi... Denize bakan burcuna yapılmış iki mazgalı vardı. Oradan, denizlerin tüm mavileri; dalgalann, martıların, balıkların ve deniz kızlarının tüm şarkıları dolardı yüreğine. Dolardı da, bir güzel düş olurdu; renkli, mis kokulu... Günler geceler, böylece akıp giderdi işte. Bir şafak vakti, daha serçe kuşları uyanmadan, kale halkı, büyük bir ivedilik ve sessizlik içinde, kayıklanna binip, tüm kıpırtılarını yitirmiş olan denize açıldı. Sular, yeşilden sanya doğru aydınlanmağa başladığında, ufukta tek bir iz bile kalmamıştı onlardan... Neden gittiler? Bir göç müydü bu? Olur a, bir başkan için mi gitmişlerdi yoksa? korkulan vardı da, ondan mı kaçıyorlardı acaba? Bu sorulann yanıtını, ne dağlar, ne denizler, ne de kale, hiç mi hiç bilemiyordu. Yanıtsız binlerce soru, yanıt arayanlann kafalannda dolaştı, dolaştı; sonra da her biri birer ok olup, geldi kalenin beynine saplandı... Bir zamanlar cansuyu gibi akıp, cana can katan zaman, şimdi akılalmaz bir biçimde, onlardan kalan her şeyi yok ederek geçip gidiyordu. Sonunda kalenin boş burçlarında, hayaletler dolaşmağa başladı. Yosunlar ve yabanıl bitkiler kuşattı, sabır taşından örülmüş duvarlarımı... Gitgide iyice lanetlendi. Önceleri sık sık uğrayan haydutlar, hırsızlar, katiller; ve hatta her şeyi hiçe saydığı söylenen mecnunlar bile, yanından yöresinden geçemez oldu... Her şey, herkes tümüyle yalnızlığa terk etti onu. Gün, sayısız doğdu, sayısız battı... Yeni insanlar doğdu, büyüdü.. Herkes gibi. ev-mal sahibi olmak için; borç ödemek; güzel kadınlarla, yakışıklı erkeklerle evlenebilmek için. onlar da, çırpınıp çabaladı. Ve istedikleri şeylerin çoğunu yapamadan vakitli-vakitsiz öldüler. Herkes gibi onları da unuttu kalanlar. Ama kale için uydurulan lânetli öyküler, asla unutulmadı... Aradan yüzyıllar geçtikçe, zamanın bağışlamaz yıkıcılığına direnip ayakta kalmayı başaran kale, durmadan büyüyen bir korku anıtı olmaktan kurtulamadı. Tüm yaşamı içerisinde, yaşadığı güzellikler, o denli az yer kaplamasına rağmen, onlara inandı; ta içinde bir yerlerde yaşattı onları... Bu yaşlı kale. denize bakan burcunda bulunan, kırışıklıklarla dolu, korkunç-karanlık iki oyuğa dönüşmüş mazgallarını bir an bile kırpmadan, maviliklere bakar hâlâ... Başkalarının tüm yargılarını asla umursamadan; akılalmaz bir sabırla, hâlû bekler gidenlerini... Böyle bir kale var mı yeryüzünde, bilmiyorum... Ama gözlerim denize bakan burçtaki o iki oyuktur şimdi...

UŞŞAK-I DiL FlGAR* ince sızılar halinde taa içimden usul usul bir sancı akıp gider kanlı yapraklar gihi hışımla geçti günler Dün muydun sen... yoksa çok öncelerden bir gülüş muydun? Şimdi hangi mevsimi kulaçlar dünya Ve aldan mora çalan o masmavi gecede kocaman bir gül gibi Öpüp kakladığım başın göğsüme bastırdığım ellerin gerçek değil miydi sen gerçek değil miydin O ıssız adadaki yosunlu deniz fenerinin korkunç fırtınalarda tükenen en güzel düşü muydun şimdi yalan ve gerçek her şeyden geriye susmayan bir ah-u zar kaldı ve sanki çok eski bir gramafonda çalan kanayan bir uşşak-ı dil figar kaldı... Eskimiş bir sarıda döncnir durur saatler saniyeler bir ileri bir geri Bir demet menekşe mi- bir hain öpücük müydü uçurumlar aşarak peşinden delice koştuğum sonsuz üzerime kilitlendi umudunun kapılan ve kırkıncı odaların sende kaldı anahtarı... Anladım sonsuza dek tutsağım bu sancıya Seni bir dalın görmeme iznin yok-anladım Ve deli rüzgarlarla san yapraklar uçup giderken Ömrümüz.den ahunla yanarım ben-küskünlüğüm kanar-sitemimi kusarım gecenin uğultusunda sesim kan seli sen duyamazsın... Ömrüm ki kapıları kilitli-perdelcri Örtük-mumlan öldürülmüş bilmediğin uzaklarda faili olduğun ömrüm yanar gider için için tükenir Sen bilemezsin Oysa bu kahpe Istanbuldan sormak isterdim  Senin adın ne? -belki adın da yalandı  belki de hiç yoktun-tezgahlanmış bir düştün Gerçeksen -yaşıyorsan bir yerlerde  Artık kapılarımı açma-kapalı kalsın camlarım  anahtarını fırlat zindanımın bulunmazlıklara  benim onurlu ömrümden kalan bir avuç kül sevdalara maya olur gün gelir  sen göremezsin... Gün olur unutulur giderim bu ince sızılarda  ömrümden geriye kanayan coşkular kalır sararmış sayfalarda yırtılır gözyaşlarım  Ne yüreğimdeki hançer ne kanayan rüzgar bensiz de çalmaya devam eder gramofonlar  boşluğumda hazin bir uşşak-ı dil figar kalır. 19.12.1992-îzmir * Uşak-ı dil figar: Sözcük anlamı: gönlü yaralı aşıklar... Ayrıca, Müzikte bir makam adı