Gece yarısına doğru

telgraf telleri hâlâ sayıyordu

savaş alanındaki ölüleri.

Sonra dost düşman bütün insanlar birden sustu.

Yalnız analar ağladı

dünyanın iki ucunda.

                          Bertolt Brecht (çev:A.Kadit,A.Bezirci)

ATEŞ ŞARKISI

HÜZÜN  ÖNERİLERİ gözlerine otağ kurmuş yalnızlık acının zangocusun-bunalım  eğirirsin geceleri sızım sızım kapanmaz bir yara gibi geçmişin kilitlerin anahtarsız kendinin hücresisin 'keşke' dediğin yerde yarım kalmış şiirlerin kederi -gecikmiş nice pişmanlık- içinde sabaha dek dört nala uzaklaşan bir atın dönüşsüz ayak sesleri... her türkü kan göleti söze dökülmeyen habis duygular kahredici ve derin birer kesik damar gibi deneyemediklerin... anlıların senin sokak çocukların cami kapılarına bıraktıkların dönüp dönüp sarıldıklarım anlıların ki her biri baş belan illetin yüzsüzün bir deprem sonrasıdır yalnızlıktan yıkılır kent anlarsın biraz da pişmanlıklardır hüzün... oysa kepir yüreklere can akıtmışsın kaç gülşen büyütmüşsün çoraklarında yeşermesi olmayacak ağaç         gibiyken      insan eli değmemiş sancılı gecelerden çiçek salgınlarıyla ulaşmışsın sabaha yakılmış bayrakları asılmış şarkıları çiçekleri çiğnenmiş yağmalanmış alanları kentler geçmiş içinden unutulmuş bir yerlerde birileri görüşmemek üzere her mevsim yaprak döken ve yeniden çiçeklenen ağaçlar gibi nice yol ayrımlarında kalmış nice insan yüzleri ne zaman ki dağdelen coşkularla sürüklenmişsen yüreğini gül diye sunduğun eller bozguna uğratmış tomurcuk şiirlerini acı çalmış baharını yüzünün gülüşün kırılmış sebiller gibi sırları dökülmüş bir günün aynasında birden bire görürsün biraz da dinmiş coşkulardır hüzün... ağladın hep ağladın kumdan evler kurmayı deneyemediğin için ağladın için için kurduğun kumdan evleri gelip yıkınca deniz ağladın derya içre balık gibi deryadan habersiz bir zamanlar duruydun arınmış sevgilere gebeydi toprakların için yırtıldı-dağlandın ve kirlendi gözlerin yüz ifaden kavlandı fason sözcüklerle konuşmağa başladın buğulandı aynaların içindeki bataklıkta boğuldun kendi kendine sürgün kirli bir suydun yine cellatlar dolaşıyordu türküleri talanlanmış alanlarda madalyonlarının arkasına saklanmış vampirler kan sarhoşu sayısız yargısız infaz faili meçhul yaşı bilinmeyen bunamış firavunlar sürdürsün diye saltanatını sokaklar dolusu yalaka çanak yalayıcı kul... yine de birileri hep oldu anlaşılmaz ölçüde hain(!) çelikten onurları parçalanmış yüzleriyle güya ibret-i alem için sergilenirken parçalarken bir tekmede zulüm esnafının tezgahlarını             -sen ki bütün aynaları buğulu akvaryumuna aşık                  tedirgin su... gül(üş)ün açmasını insanlık suçu sayıp ağaçlar yargısız sökülürken hastane kapılarında ölüm kuyruklarla caddeler hınca hınç hınç tüm bunların arasında azat et kendini içindeki kafesten cellatların uluştuğu bir dünyada artık sırça saraylar kurma o saraylar dolusu mutluluklar kurma eğer ki yüreğinin haykıracak gücü yoksa dağ başlarına tırman yorgun bir kartal gibi mağaralarda yaşa yüzünü içindeki dipsiz dehlize dön ve haykır gözkapaklarının içinde saklanmış onca hüznü ki yeniden coşkuyla tutuşsun türkün unutma biraz da susmaktır hüzün...- arınıp yeniden insan olmaksa derdin en mutsuz zamanında sokaklara çık çaresizliklerden acılar devşir kimsesiz çocukların bakışlarından umut var kana nehir nehir bırak onca yıl içinde biriken zehir aksın unutma yaşadıkça aldanacaksın içinde yük olan ne varsa at kırılmış kanatlarını sağalt pencereler aç ki zındanlarına gözlerin ışık açsın dalların umut kaldır sınırları yüreğine çağlayanlar dökülsün unutma biraz da başlamamış coşkulardır hüzün...	ÇENGİLİ MEYHANELER SOKAĞI karanlıkta çınlayan kahkahaları alabilesiye şuh fevkalâde haşarı birbirine düşerdi onun yüzünden Ege’nin en namlı korsanları dağlardan eşkıya indirir midillili eleni güneş sarısı saçları sevdası insanı bitirir sanki buz mavisi teni ve bütün bunlara ağlıyor şimdi yaşlı bir yosma gibi unutulmuş eli kolu inmeli-mecal vermez ayağı- kanar suskunluğuna derbeder çengili meyhaneler sokağı... hani o akşamlar coşkuyla açardı yıldızlı perdesini cıvıl cıvıl yosmalar zil ve kadeh sesleri havada kadın               kumar kavga kokusu hani uzak adaların denizcileri koç boynuzu bıyıklı zeybekler. silinmiş esamisi bir daha dönmez zamanda kurumuş toz olmuş gülün yaprağı terkedilmiş aşıkların gözleri kadar ıssız zamandan habersiz boşuna bekler çengili meyhaneler sokağı... gülüşünden çıngılar saçılırdı geceye çingeneler gül satardı-yalın ayaklı-güleç gözlerinde zühre yıldızı yanardı sazendeler meşk vurur eleni göbek atardı her gece mutlaka cıngar çıkardı bir gecelik aşklardan yıllarca kaçak gezer hapis yatardı adı dokuza çıkardı intizar alırdı-umursamazdı böylesine yıkılışı ah tutmasından gayri tek söz söyleyemez dudağı elbizli kirpikleri hüzne saplanmış çengili meyhaneler  sokağı... iki parçaya böldüler denize çıkan yanına barlar dizildi kalanına gar sokağı dediler şirketler-matbaalar-ve sair iş yerleri  başka gözlü adamlar ve kadınlar yalnızca arada bir eski ehl-i keyifler geçip gider utanır gibi sessiz yıkılır her soluk anlamsız bir boşluğa sahipsiz mazilerin son durağı ölür öldüğünden habersiz çengili meyhaneler sokağı...- 20.7.l995-Heybeli Kaplıcaları
SÖYLENECEK NE  VAR  ŞİMDİ... YERLE BİR OLMUŞ KENTLERDEN UZAK OTOBÜS YOLCULUKLARINDAN BAŞ BELÂSI GECELERDEN ARANMA İLANLARINDAN-KORSAN GÖSTERİLERDEN İYİ İNSANLARDAN-BAŞLANGIÇLARDAN SÖYLENECEK NE VAR ŞİMDİ... ÖMRÜMÜZ TUTULMUŞ BİR ACI ÇETELESİ UNUTULMUŞ YÜZLERİN BİR IŞIK KALMIŞ GÖZLERİNDEN VE TÜM SAYFALARIMIZDA AYRILIKLARDAN KALAN KAN İZLERİ YALNIZCA ‘ŞU AN’ VARDIR DEDİLER        YAŞAMDA GERÇEK OLAN OYSA NE VAR SÖYLENECEK İÇİMİZDE KANAYAN YİTİK ZAMANLARDAN KALAN ANLARDAN BAŞKA BİZİ TANIMLAYACAK... 95. İzmir	ZAFER... -hayır bir ceza infazında değil benzeri görülmemiş bir zafer törenindeydiler. Ama Yarabbi ne korkunç bir zaferdi bu böyle... Ben de Halimce Bedreddinim  R. Fiş cellat çivisini çaktı avucunun ortasına taş ürperdi                sürü baktı soluksuz taştan kör demirden sağır duvardan dilsiz tek tek kırarken parmaklarını celladın kerpeteni bir ateş gördüler gözlerinde yalnızca yalımları dalga dalga büyüdü dokundu ellerine ayaklarına yanmadılar o güldü bir yangın nasıl gülerse zifiri karanlıkta baktılar utanmadılar ölebilirdi/yakalanmak yerine elinde kırılmış kılıcıyla devam ederek dövüşmeye şimdi anlaşılıyordu neden sağ ele geçtiği bir kez daha kanıtlıyordu işte yenilmezliğini zalimin öldüremediği bir destan olarak kaldı gülüşü cellat kemendini çektikten yüzyıllar sonra...            l6.4.96. İzmir
ÇINAR yaşayacağım dedi rüzgâra yaşlı çınar nasıl unuturum şu yüz yıldır yeşermeyen dalımda yurtseverleri astılar sevgililerinin adını yazarlardı bağrıma kurşuna dizilen delikanlılar onlar ki zulümdü alıcı kuşlar çekirgeler gibi geldiler yağmalaya yağmalaya kaldılar bebeleri bile boğazladılar acısından yeşermeyi unuttu toprak kuşlar  ötmedi yasından kurşuna dizildi delişmen yağmur durmadan kanar yaşayacağım inadına dedi rüzgâra çınar sonunu görmeliyim celladın masallar anlatmak için bebeciklere indi miydi gözlerine yıldızlar duldamda sevgililer hayaller kurana kadar... l7.ll.95. İzmir	DİLÂRA önce zulüm uludu ve duman pelteleri cellatlar kudurdu sokaklar ölüm sirenleri azrailin ayakları paletli potinler potinler potin selleri. yarım kalmış şarkılar kar pankartları kovalayan rüzgâr yatağı ölüm uyku ağıt çığlığı sokaklar seslerinde kan selleri... caddeler ürkek-kaderci yılgınlık serpişmiş yüzü yalvaran can selleri. karanfiller aşk açardı bir zaman öksüz anaların avuçlarından oylum oylum karanfiller mezarlıklara kanar... tahliye bir başka zından işsizlik sokakları-kirli takipler zincirli dünyada dostluklara ödenen hiç hesapta yoktu bazı bedeller eski yandaşlar ki yavşamış gülüşleri pek çoğu tanımazlıktan gelen bir senin özlemindi yoldaşım hücreler dolusu-voltalar boyu boy verirdin duvarlardan dışarı sevdiğim direnç çiçeğim şimdi hâlâ ayaktayken kalkmış bir yumruk gibi yüreğim beni koyup ıssızlıklar tarlasına beni koyup isyanların tam ortasına bir bomba gibi beni koyup gittin işte sen de gittin dilâra  9.ll.95. İzmir
İŞGAL bakışım sonsuz bir tan sökümüydü bombalanmış  coşkuları bilmeden önce yürürken  kaldırımlar çiçek açardı ayak izlerime kan dolmadan önce insanlar gülüşümü güneş sanırdı keder bulutları silmeden önce zulümler ansızdan geldi küçüğüm göğü ziftle  kapladılar yeri tuzakla- suyun aynası çatladı kan karıştı şarkısına kuşlarımız bombalandı bahar dallarında kuşlarımız milyonlarca sanki ayak değildi çelik postallarının içinde yere basan ve metal ellerinin devamıydı silahları yürekleri yoktu sanki anaları yoktu yollarına bakan ne bir sevgilileri ne damarlarında kan ne de sesleri insan... sevda yağmaladılar kan içtiler zulüm kaleleri zından diktiler köşe başlarında korku nöbette ve tren raylarında katloldu zaman oysa ürperir ihtişamla süt mavi karanlıkta yıldızlar küçüğüm tıpkı gözlerin gibi zulmün gücü yetmese de bülbülün türküsüne katledilmiş insanlar bakamaz gökyüzüne... anaların ninnisini yaktılar aşıkların düşlerini vay yüreklerin kapıları kapandı ışıklar korku yandı unutuldu gecede bir başına ay derler ki -o iyi insanlar o güzel atlara binip  gitti... gencecik cesetler yatar yüreklerinde yürekleri ki yaralı tek sığınaklarıdır ve tek silahları cehennem  alanlarından kalan şarkılarını toplamışlar ve yalnızlık oturur terkilerinde derler ki o  iyi insanların başka yerlerde her biri bir büyük şarkının kıyısında yaşarlar dilleri rüzgârın dilinden kaşları çatılmış silahlar gibi bir sevda bekler gibi tetikte yürekleri derler ki insanlığın yarasıdır yaramız haksızlığa uğrayanın öz kardeşiyiz okulda-sokakta-fabrikada tarlada özgürlük kuşlar gibi şakımadıkça ahd ettik ölmeyeceğiz senin gülüşlerin   gibi çiçekler açmadıkça dünya mutlu olmaya yetmez küçüğüm sevgiler bizim için umutlar bekleyecek dağlar denizler kadar ve kelle vereceğiz eksilmesin diye coşkular çalınmasın diye avuçlarımızdan rüzgâr...    l4.l2.l994 - Balçova	YOLCUNUN TÜRKÜSÜ yol tekinsiz-hava kar dağlarda ulur kurtlar- kar altında gül kalmış    kül altında kor kanar yeğin atım çatladı bitti mataramda su hangi adımda mayın hangi sapakta pusu karanlıkta savrulan kirli yüzlerden geçtim rüzgârı iğrendirir çürük insan kokusu belki bir düş ömrümüz herkes göçer sonunda ya kavgada olmalı ya da yarin koynunda dizeler söylüyorum yüreklere su veren birer ölümsüz ateş yakılmış şairlerden benim de yarim vardı kanlı eylüller aldı ne giyotin ne kement onuru kurşunlandı o çelik kararlılık bedenimde dipdiri direncimi ürpertmez ne hain ne zemheri yar yanağı bilirdim meğer muhbir imiş ay gizlenerek yürüyen bulutlar arasından yol tekinsiz-hava kar dağlarda ulur kurtlar kar altında gül kalmış kül altında kor yanar... Eylül-Ekim 94. İzmir
ATEŞ  ŞARKISI dizeler dile dökmez oğulları öldürülmüş anaların yasını cellat çizmeleri altında şafak gül gibi sökmez ay paklamaz zulümden gecenin karasını ırzına geçilen çocukların yakılmış cesetlerin yüzüne akşam düş gibi çökmez hangi söz anlatabilir kolları kopmuş askerin yürek yarasını ve tam vardiya ölüm fabrikaları silah simsarları haykırdı -insan hakları! hayvan hakları ! vay anasını be ! vay anasını !. . ey Bosna yaşamın anlamı kalmayan zaman zaman zaman zaman yalnızca  ölüm anlamlı olan Bosna boğazlandın   bir dağ gibi dünyanın tam ortasında ve barış  tellalları -uygarlık vampirleri bu insan kıyımına utançsızca baktı da görmedi be ! görmedi be ! görmedi! akşamların coşkuyla karşılandığı evleri yaktılar evlerin ne suçu vardı kahvaltı masalarını duvardaki resimleri oyuncak bebekleri yaktılar oyuncak bebeklerin ne suçu vardı anaları çocuklarına hasret genç kızları düşlerinde yaktılar onların da anaları yok muydu bebekleri yok muydu -bağırlarına basıp adına mutluluk dedikleri ve ağıtlar yükseldi tüm yoksul sokaklarından yer yüzünün ruhuna kadar sömürülmüş milyonlar su ve ekmek sundular gözyaşlarından -Bosna yaşasın -diye bağdaki üzümü gözleyen toprakta petrolü izleyen uydular ne ayyuka çıkan ceset kokularını ne dünyayı sarsan kıyım çığlıklarını bir onlar duymadı be! duymadı be! duymadı!.. Mostar Köprüsünün üstünde aşklar dolaşırdı akşamları gök lacivert bir şarkıydı bir peri masalında ay akardı tüller içinde masmavi bir coşkuydu aşk yıldızlar bir pembe-bir sarı akardı Mostar Suyu güller içinde Mostar Köprüsünün üstünde kaçıncı yakılışıdır Roma’nın Kudüs’ün kaçıncı işgali kaçıncı cehennemdir Srebrenica sen kaçıncı hitlersin Slobodan Miloseviç insan kasabı. piç oğlu piç!.. orada ırzına geçildi gözyaşlarının bile yeniden çarmıhlandı spartaküs Nesimi’nin derisini yüzdüler Bedreddin’im bir ağaca asıldı kaçıncı kez kirlendi barış simsarlarının kof sözleri orada. . . masallardaki iyiler yıldızlı göğün sırları yorulmuş yaşamların çiçeklenen kırları yamaçlarda dinlenen eski zaman yatırları katledildi orada... annelerin parçalanmış memelerinden sütleri toprağa damlıyor öldürülmüş  çocukların oyulmuş gözlerinden anneleri kanıyor artık ellerimi tutamazsın anne ellerim yok. bir daha sevinci koşamam sokaklarda bacaklarım   kopuk sokaklar yıkık bir sesim vardı gülüşüme şarapneller düştüğü anda bütün çocuk sesleriyle birlikte insanlığın suratına haykırdı misketime benziyordu öldüğüm kurşun yağarken   gökyüzünden yanık et-kopuk bacak insanlık kördü anne insanlık sağırdı bir çığlığım kaldı benden tarihin vicdanında yankılanacak gayri gözyaşlarını biriktirsin dünyanın dört yanında yalnızca ağlayanlar sonra da oturup içsin senin yazdığın yaldızlı dizeler öfkeye-kınamaya-yasa dair artık durdurmaya yetmez bitmiş bir soykırımı ey şair isyana kesmedikçe kederin kalemin yüreğine saplanıp ateşle yazılmadıkça dizelerin daha çok vampirler sokaklarda uluyacak başka Bosnalar kanayacak insanlık zulüm soluyacak çocuklar soracak ey insanlık çocuklar sizden soracak sevinçler ne kadar az azrail ne kadar çok artık ellerimi tutamazsın anne ellerim yok !..         l995- Balçova	KURYE Bin yıllar öncesinden bir kilim gibi söylenmesi yasak acılar dokunmuş yüzü kırçıl sakallarında kıvıldar durur zaman böcekleridir güneş kırıntıları İri ellerinde yas sessizliği bir meşe seli  gibi çağlar avuçlarında direniş destanlarının  ateş cevheri Bütün yitirmelerden parmakları yorulmuş sanki unutulmuşlukların kısır dalları Duyarak gökyüzünde dönmeyecek olanların sesini söküldüğü toprağı okşarcasına Okşar- emektar kafesini ve o zaman yıkılır- yüreğinin setleri yüzündeki çizgisiz tek yeri gözlerinde ürperir titrek bir kandil alevi gibi yeşermeğe hazır dalın bedeni hep böylesi anlarda yeniden cana gelir ekin biçtikleri tarlanın sınırında engereğin başını ezen babasının ayakları  dam dibinde anasının bit kıran tırnakları... Yaslamış sırtını kedere ulu  gövdesinde kocca bir ülke zonklar  Sıhhiye pazarının bir kıyısında tarihi yara yara gelmiş eski bir isyancının heykeli ve daha çok ileriye taşıyacağı yüzü derin gizemlerin mahyası  yüzü hüzünler aynası... ne ölüm-ne zulüm-ne rüzgar durduramaz taşıdığı haberi maviş çocuk gözleri bir çift deniz feneri  kanlı fırtınalarda yüzyıllara göz kırpar... çökermiş sıhhiye pazarının yanına ateş serüvencileri kuryesi binlerce ceset taşır yaslı bağrında ve yapışmış yüreğine binlerce gencecik göz ağlamaz-kanar iki oğul vermiş dalyan gibi iki gürbüz can parçası seksen öncesinde  koca ihtiyar... Aktı kendi dünyasında kör-sağır-dilsiz ırmak sevinç-hüzün-telaş-karmaşa-yalnızlık aktı kalabalık o baktı uzak ve yürüdü sancılar sakladığı derinlerine uykular kırbaç artığı-umuda yargısız infaz-düşler çarmıhta sirenler yüreğini göz göz sızlatır hala sirenler ne zaman çalsa iki dağ gibi oğul oğul oğul kanar bağrında o gün bu gün kimi zaman küfesinde yasak yayınılar     kimi zaman bildiriler-haberler taşıdı yıllar önce mahpusta dinlediği Kuvayı Milliyedeki Nazım'ın kağnılarını düşünerek her gün pay ayırdı nafakasından zındanlar dolusu çocuğuna sonunu bilmediği yolcululara çıktı tanımadığı insanlarla buluştu karanlıklarda Hayır hüzün değildi şimdi yüzünde ışıyan bulut ayaklar altında linç edilmiş bir hüzün olur muydu  biliyordu gülmeğe  kapıları çoktan kapanmış yüzünde  gayri ağlayacak tek bir yer yoktu... Doğruldu kanayışını bastırıp derinlerine Cebeci'ye doğru yola koyuldu... Ansızın bakışları yıldız yıldız çoğaldı  yüzü yarık yarık bir göz tarlası ve kendi yüreğine hançer saplarcasına ta içinde kanadı köşedeki dilenci kara-kirli dudaklarında mecalsiz kıpırtılar  bir şeyler fısıldıyor sağır kalabalığa yüzü çoktan yıkılmış kerpiçten köhne bir ev tüm sahipleri ölmüş duldasız düşsüz artık açılan bir kapısı olmayacak bir daha ışıklar yanmayacak penceresinde boynunda o kahreden büküklük sanki sonsuza dek doğrulmayacak kirli mendilinde nikel bir para    bir vicdan rahatlatma fiyatı    taş olmuş bir damla göz yaşı tomurcuğu        dokunsan parçalanacak... Eski bir zemheri esti bedeninden teri buz kesti kuryenin geçti bir şimşek hızıyla gözlerinden kanlı bir ezgi gibi kırk yıl öncesi yoksulluktan kovgun düşüp umutlarla gelmişler öğür olup omuzdaşlık etmişler azmışlar karmaşasında koca kent ormanının  birbirini yitirmişler... şimdi karşı köşede dilenen baht yoldaşı  kıtlığın-kıranın  yıkamadığı  bileğini kimselerin bükemediği el açmış da yalvarıyor türküsü-onur yarası  sökülüp yüreğinden kahredilmiş can parçası  bakışları yıldız yıldız çoğaldı  yüzü kasırgalı bir göz deryası yine boğazına o yanardağ tıkandı bağrındaki mezarlıkta yıldırımlar parçalandı düştü sırtındaki ekmek teknesi semeri yuvarlandı geçti yara yara  kalabalığı sanki ardı sıra iki şahanı kısır gök birden bire kıraç kıraç çatladı ateş magmaları boşaldı yere bedeninde depremsi bir titreme dizlerinin bağı çözülüverdi çökerdi bağrı boydan boya yarıldı savruldu yüreği kaldırımlara ölecek bir yaralıyı kucaklarcasına dilenciye sıkı sıkı sarıldı ve yitik bir çocuk gibi bağıra bağıra bütün köprüleri setleri yıka yıka  isyanları kan köpürdü-çağladı bir zaman kuryesi ağladı... ve aktı kalabalık başıboş karmaşasında kör-sağır-dilsiz bir ırmak gibi sürüklenerek  Acı/suların söndüremediği ateşti kirli mendilin üzerindeki para yanan bir kentin akşamında sönen güneşti...        Ağustos-Eylül '93