AH MİNE’L- IŞKI VE HÂLÂTİHÎ

AHRAKA KALBΠ Bİ HÂRÂRATİHÎ

                                                      ŞEYH GÂLİB

BEN GİDERSEM AY SENDELER

YARALI CEYLAN BANA İŞTE ÖYLE BAKIŞIN VAR YA GÖZLERİNİN GÖZLERİMDE                                      YARALI   CEYLAN   ÇIRPINDIĞI  KANLI  SALGILAR  İÇİNDE YAŞAMIN RAHMİNDEN FIŞKIRAN                                       CENİN ÇIĞLIĞI GÖZLERİN GÖZLERİMDE                 DENİZİN YÜREĞİNE DÖKÜLEN AY IŞIĞI 0 BAKIŞIN VAR YA BANA             0 ÇILDIRTAN COĞRAFYAN YILDIRIM  İNİŞİN-ŞİMŞEK ÇAKIŞIN ÇÖLLERİME SAĞNAK SAĞNAK YAĞIŞIN BÜTÜN MAHREMİYETİNLE ANADAN DOĞMA DAĞLARIMI-TAŞLARIMI YIKIŞIN BAHTIMA GÖZLERİNİ  ÇİVİ GİBİ ÇAKIŞIN YAKIŞIN...	GÜNLER  Kİ... günler ki savrulan yapraklardır ömrümüzün dalından geceye söylenmiş bir şiirdir aşkımız ki tam alnından vurulan o her gidişinden geriye kırılmış gül tenhalığı ayrılığın da bir kokusu var gözbebeklerinden yayılan deniz fenerlerim yıkılmış yerle bir olmuş nem varsa kalelerim-ağaçlarım-düşlerim hunharca yağmalanmış aşklar bıraktım ardımda hasretin de bir rengi var nasıl desem hiç bir renkle tanımlanamayan bir ömrü koymak bilirdim sevgilere bedel diye ne namusperestler gördüm bakışları fuhuş fuhuş yüreğinin kâsesinde kendini pazarlayan gülleri ve maviliği bir yosmayla keşfet yüreğin basıyorsa deli bir serüvencidir aşk hiç bir kural tanımayan oysa tahkatsızım gidişinle karanlığın dehşet bastı. yüreğim yenik hangi bahar gül açtırır bu deli yalnızlığında ne tuhaf bir şarkıymış aşkın yarısı gül gülistan ayrıldıktan sonrası sancıyan günler ki savrulan yapraklardır ömrümüzün dalından geceye söylenmiş bir şiirdir aşkımız ki tam alnından vurulan...
GÜL ZAMANLAR... gül zamanlardı ki onlarda sen açardın gül sarhoşu kesilirdi geçtiğin yerde hava çok eskilerde kaldı yıldız sağnağı gözlerin gözlerin ki sana vurgunluğumu onlarla sarardın kimi insan  vardır yiyerek beslenir sevenlerini yaralar-yorar-bırakır çaresizlikte yalnızlığının farkında olmadan delice yalnızdır bir oyuncak sanır sevdiklerini bütün uzuvlarıyla yağmalayıp bırakır öylesi aşklardan soğrularak gelmiştim buraya olmadık bir zamanda sen geldin varlığın yaralarımı onardı o gül zamanlardı güzelyalı'da yasemen yaz akşamları hava tömbeki kokardı zakkum çiçekleri deli ortalık kız sağnağı o senin insana nüfuz edişin gözbebeklerinden başlardı orada sen açardın gönlüm    tökezirdi  bakışlarında şiirler tutuşturup bende sonra da hicranı yağardın gül zamanlardı ki onlarda sen açardın... 2.7.97. Balçova	BEN GİDERSEM AY SEN’DELER gecenin yırtıldığı yerden hüzün yıldızı düşer uykunun kesilir düş damarları gönlüme dağların ıssızı düşer ben giderim bir tel kopar kemandan dağılır sazendeler  içimde tufanlarla caddelerden geçmedim mi yüreğimde bir ateş kim farkına vardı ki kapaklanıp düştüğüm her kaldırımda bir parça yüreğim kaldı yağmur kanımı çok sildi yaşadığım ne varsa şimdi kan içindeler nice göz-nice türkü artık hepsi bendeler ben gidince ay sen-deler denize bir sızı düşer... l6.7.97. Tabaklar Ky.
KAÇINCI  KAÇIŞIM... kaçıncı kaçışım bu senden tarihin dar patikalarında oysa kent meydanında kaç kırbaçlanmış tutkumla başka bir tarih yazdım gülüşün kadar sarih            gülüşün ki bilir sırtı şerhem şerhem yarılmış tutkumu gülüşün bilir gece kuşlarıyla söyleşen unutulmuş bir mezhebin uslanmaz takipçisini ki ay sorgulamaktı işim  ateş avuçlardım üzerine oturarak alay ederdim akkorla o zaman adımı sapkına çıkardı şimdi unutulmuş o ateşperestler kenti gülüşün bilir kutsal kitaplardan kovulmuş aşk sözlerimi bu kaçıncı kaçışım senden ki başka bir tarih çıkar söylense anımsa şafak buğulanıyordu bahardı şıkır şıkırdı gün ışığında yapraklar ve alabilesiye orman çiçek               deniz kuş rüzgâr orada bir kucak mavilik olarak kendimi mahrum bıraktım senden oysa bin yıl aramıştım tüm günahları işleyerek tüm kuralları çiğneyerek denedim insan olmayı  o tüm sevapları işleyen Budist rahip de aynı nedenle terk etti bir gece manastırını aynı nedenle buluştuk tüm   kovgunlarla herkesin bir sen'i vardı belki doğmadan da önce ne alın yazısı-ne baht-ne kader sadece kaçkınlar ulaşabilir yaşamın tüm doruklarına zamanın uçurum diplerinde çürürken nice aşık kemikleri ve yapayalnız bırakarak kutsarken insanlık en büyük serüvencileri onlardı tüm sırları çırılçıplak soyanlar bütün kaçışlarım   senden aslında aşkımın büyüklüğünden ve çilehanesini terk eden müminin insan olma acısına vurgunluğu  değil mi aklını çelen şeytan nice firavun çağların ezemediği ey sevmenin bedeli o vazgeçilmez   keşfetme tutkusu can pahasına yine ummanında kasırgalarda en cellat yanlarımla katlederek kendimi sana can sundum bil ki ben en bencil yanlarını aşk ilan eden sürüden biri değilim kerem kerem yanmasını  bilirim bilim ki kimseler anlamadan öleceğim kaçıncı kaçışım bu senden tüm ölmüş kuşakların (çağların omuzlarına karabasan gibi yığılan) köhne kurallarına inat kıl çadırlara ölümün bir kez bile varmadığı mağaralara kaçıncı kaçışım... parçalanmış ayaklarımla açıldı sana giden yol yanışımla çoğaldı bu ateş kasırgası ve sana dönüştü yittiğim çöller aştığım dağlar-düştüğüm uçurumlar doğan gün-açan gül unutuşun sonsuzunda kuduran rüzgâr yıldızlar pırna pırna yıldızlar ve bazan ay bildim seni kimi zaman denizlere giz katan esrar yine  iklimindeyim tüm kaçış yolların ezberimde sonsuz labirentinde döndüm dövündüm sana ulaşan yolu bilemedin sen bile hangi kara lanet bin yıllar önce bize kavuşmayı haram kıldı sevgilim söyle... 2l.5/2.8 .l9.8/-97 Tabaklar Ky.	AYRILIKLAR YÜREK SÖKER giderim öksüz kalırsın ararsın beni bir gün ağlarsın bu hüzün akşamlarda bir deniz kalır keder kanar dalgalarda yüreği köpük içinde şarkıları haşarı her gün başka bir  yol keser bu kentte gök akşamları imbatı hicrandan eser bir başka hüzzam sapsarı gün olur bir yaprak gibi kurur yüzüm zamanda aşkyeşil hâreli gözlerinden dökülür incecik bir an olur gülüşüne yağarım kuytu limanın olurum sığınırsın dalgınlıklarında bakışından silindikçe ışığım benden bir şeyler ölür sende adımı söylersin bazan duyarım bir yerlerde ve kanarsın ıssızımda ayrılık bu yürek dağ olsa sökülür giderim ak bir lale gibi boynun öksüz bükülür 3l.l0.95. İzmir
GÜL DUDAĞI ÇÖL SUSUŞLUM çalınmış saatler avladık zaman denizlerinden gözlerimiz hırsızlama sevişmeğe başladı yıldızsız gecelerde ışığına sığındım ne dizeler döküldü kirpiklerinden bizim oralarda geceler toynaklarıyla yürekler tepip gelen yalnızlığın atlarıdır yıldızlı karanlık büyür sonsuzca kırık bir el aynasına ömürler sığar kırk kilit vurulmuş yüreğe saklanır karasevda ki çıkamaz o dehşet tutsaklığın uçurum uçurum derinlerinden asla bizim oralarda gözbebekleri demir parmaklıklarla çevrilmiştir çocuklar gülü sorsa kanla tarif edilir baharlar bakır yeşili hüzünler kirs ferhad külüngü gerek hasretin dağlarına sevdaya değince kavallar kanar ışıklarda kelebekler karanlıklardan yanar ben işte o dağları aşıp aşıp gelmişsem ayaklarına gül dudağı çöl susuşlum ırmaklar diliyle konuş beni kanatma şimdi yangınları vurup sırtıma sevdasız gönderme beni kanın çeksin canın çeksin gözlerin çeksin bakışların saplı kalsın bağrımda gül dudağı çöl susuşlum beni gönderme bütün öpüşlerinle öp bitmesin sarsıntısı bana yağ iliklerime işle beni sevişerek kahret dinsin kuraklığımın  sızısı beni yellerinle savur erit çarpa çarpa dalgalarınla varlığınla buluşayım nabzım damarlarında atsın denizlerinin tuzu olayım kanına karışayım gül dudağı çöl susuşlum beni gönderme...	ADA;NA GÜLÜ DUDAĞINDAN BİLDİM İKLİMİNİN SARHOŞUYUM NASIL ANLATILIR YAKAMOZ FIRTINASI BAKIŞLARINA TUTKUM 0 YANGIN SOKULUŞUN AYIŞIĞI  SOLUYUŞUN ANLATILAMAZ... EL AYAK ÇEKİLİNCE GÖKYÜZÜ DAMLA DAMLA İNERDİ YILDIZ VURDU BEKLEDİĞİM TÜM KIYILARA BİR TEK SEN YOKTUN... DENİZLER GÖRDÜM SEN YEDİ DERYALAR GEÇSEM BÜTÜN KARA PARÇALARINDA DOLAŞSAM YERYÜZÜNÜN ÖLSEM TÜKENMEZ KİMSENİN VARAMADIĞI 0 BAKİR ADANA VURGUNLUĞUM...
YÜREKSÖKEN şimdi başka bir solukla uyur gece bütün saatler kırık ışıklar körsen neylesen yıkılmaz insan yüzlerine örülen duvar kemanlarda param parça bir hicaz şimdi rüzgâr sürüklenir suskun yapraklar dondurucu yalnızlıkta gülüşler dehşetle ayaz bütün bakışlarda esen hep aynı deli avaz bambaşka bir gerçek bu yaşadığım senden önceki gerçekten bütün kapıları çaldım bu kentte yoktun sen! hayalet gecelerin karanlığında bir ay kaldı bir de ben örttü yıldızları ayrılık sisi kanadı kırıldı gülüşün ıssızlığa terkedilmiş kayıklar gibi çaresiz kalmışım senin dışında kalan yarısının peşinde kavrulmak benimkisi en güzel yerinden yırtılan düşün... sen benim yağmurlarımı alıp gittin bu beton ormanında öksüzüm sonsuza dek ne bulutlar silebilir yüzümdeki kederi ne yere-ne göğe hasretim sığar her gün biraz daha parçalanırım geceler içime karanlık yığar iklimsiz kaldım işte kimliksiz kaldım gelmezsen içimde bu yangın sönmeyecek kurur her solukta birazcık daha kendi yağmurunu yitiren yürek kahraman yaralanır ve masal yarım kalır rüzgârda savrulur kum soykırımlar artığı yüreğimi toplayıp burdan da gidiyorum yüreğimdeki zincir nere gitsem sallanır kanımla kirlettiğim geceler hoşça kalın ben ayrılık acısına yüreksöken diyorum... kasım 95  İzmir	GÖNÜL KıRıK GECE KEDER ÇATAL YÜREK NEYE YETER KÖR  KURşUN  GİBİ               AYRıLıK KAHROLSAM     KAÇ PARA EDEr? DAL  KıRıLMış  BİR  KERE DALıNDA  KALDı  YARA BİR  AN  YÜZÜNÜ  SANDıM AY ışıĞıYMış  MEĞER... Ekim 97. Güzelbahçe
BÜTÜN VEDALAR DEPREM... ayrılık suskusu yüzüne düşmüş tenha kirpiklerin öksüz mü kaldı bozkır çökmüş yüreğinin başına yüzünde gülüşün gülsüz mü kaldı saatlerin ikisi var üçü var coşkuyu hüzün geçe kavuşmaya dert kala ölümlerin erkeni var geci var hain gide/mert kala yürekler dikenlere dalanarak koştukça yalınayak zalim göçer mazlum kalır yeryüzünde kum misali acı var söz yarası köz yarası sevdicem can kurutur-sevda yıkar ben giderim türküm kalır... beni dağladığın acı zamanlar geriye dönmeyen çağlara döner bir şiir bahçesi saydığım yüzün bensiz kara karlı dağlara döner baharını dolu çalar ayrılıklarda sevincini ateş sarar köz olur gam içinde bütün vedalar depremdir elveda küçüğüm elveda bir gün sen de anlarsın ki ölüm var insanın insana ettiği kalır sevdalar da gelir gider ah ne acı bir iz yaşam içinde filizkıran vurmuş mutluluklardan ezik bir yüreğin eksiği kalır dört yanın uçurum al kan içinde hançerlenmiş gençliğim oy yelde yaprak misali toz olur dem içinde...         Kasım  95  İzmir	RUBAİ Ben Hayyam'ın kadehinden sulandım dedi gül Mecnun'la çöle düştüm Kerem'in elinde yandım dedi gül Alındım satıldım çiğnendim ayaklar altında Yürekler mezata düştükçe utandım dedi gül... Aralık 95. İzmir
GECE-DENİZ–HÜZÜN... gece deniz bir de hüzün kuytu dalgınlığında bir çift gözün ekim dağlarında ateşler bir başka yanar yorgun yılkılar konuğu ömrümüzün dalında sararan yapraklar belki bekleyişlerdir yaşamak bekleyiş her şeyi sarar... her şey kabullenilmiştir ölüm kadar olağan önceden bilinircesine su-ateş-kül ve rüzgâr fırtınalar bile durağan o türküler ki bir başka söylenir dağ başlarında büyük yolculuklar arifesinde yarım bir şeyler kanar boşuna gidecektim biliyordun bir şeyler söyleseydin çiseleyen yağmurla bağlar kursaydın yüreğimize gitme kal deseydin bilmediğim yanlarınla gizemin aşikar olsaydı gece deniz bir de hüzün kanamasaydı kirpiklerinde suskunluğun olgunlaşan bir ağrı çatlattı kozasını en kör zamanda en azından dişlerini saplasaydın yüreğine belki yollar kavuşurdu bir zaman aramızda uçurum imkansızlıklar hicran noktasında ölmeseydik o anlar ki yeniden doğduğumuzda acı dölütünün ıslaklığı kaldı geriye şimdi ekim geldi ateşin kökleri var aşkın ve ışığın tohumları kurumuş yürek vadilerinden yorgun atlılar geçmekte gidişim sonradan infilak edecek biliyorum ağlayacaksın gecene dikenler batar bir zaman hüznünü bir yara gibi dağlayacaksın uykuya varır gibi sev bundan böyle belki mevsimler geçer de üstünden uyanamazsın... ekim. 97- Güzelyalı	KANATSIZ KUŞ ben kıraçtım yalnızlıkta gözlerin kırkikindilerdi o aşk kırbacı küsmeler sabah üşümelerine benzerdi yumuşak sevecen dokunuşların kırılgan kimsesiz sokuluşların ellerin sevgi kuşların yaşamaya ölmeye değerdi belki ilk bakışındaydı ellerinin kıvrımında ayrılık nerede başladı aşk nerede sona erdi        acıyla dağlanmış canı rüzgâr kırmış kanadını bin kuştan say bir insanı kanatsız nereye giderdi Kasım 95 İzmir
VATANSIZ Onu tanıdım herkesin bir O su vardır saf gümüş olmalı teni kırılır coşkunun omurgası dehşetle tökezler kapaklanırsın kahverengi denizler tükürür seni bazan uzun gelir ömür bazan bir arpa boyu aşk aşınmış öfke susmuş özlersin ayrılıkları bile yağmalanmış bir ömürde eskiyen ne nedir yeni acı denizlerden çok sevinçse  bir göz kırpımı köksüz ağaçlar gibi anlamsız bir yolculuk anne ne olursun ölme büsbütün vatansız bırakma beni... l6.ll.97. Güzelbahçe	AD... sen benim en güzel düşüm oldun kül olmuş bir günün akşamında bir daha içilmeyecek giz şarabın yaşadıkça korkuyorum büyü bozulur karabasan olur diye düş uzadıkça şimdi parmak uçlarımda ışıksı bir toz bırakıp giden kelebek vaktevvel bir ad ver bana bir adım olsun yalnızca senin bildiğin şiirden damıtılmış uykularımın arasında nereden çağırsan işiteceğim ve içinde pür gibi yeşereceğim beni andıkça ben yitmeden karanlıkta düş bitmeden vaktevvel bir ad ver bana...
DENİZİN DUDAĞI bulutun dalında kuş denizin dudağı dalga baharın kucağı yeşil yeşilin öpüşü gül akşamları yıldız iner gözlerin yürek dağlarım devrilir yel ne bilsin gonca gülün kırgınlığını savrulur bahar basmış benim deli yalnızlığımı zaman bilmez yüreğimin dargınlığını  bahar basmış has bahçeyi bir yeşil ki sağnak sağnak ötelerde denizin o şehvetli coşkusu tütüyor gül tütüyor aşk tütüyor toprak kızlar geçiyor kucak kucak çiçek neredeyse kalçalarından şehvet fışkıracak kızlar geçiyor memeleriyle zamanı okşayarak bahar basmış has bahçeyi dallarda sel sele kelebekler seni sordum buralara hiç gelmedi dediler...	TOMURCUK... gülüşü küküm yüreği kör elleri gözleri şaki tekinsiz devranlardır nice gül bahçesi tarumar olmuş herkesin yüzüne böyle yürekten böyle sarsa sarsa yıldızlı maviliği gülme tomurcuk şimdi gam vaktidir hüzün pusu düşer bakışlarına yitik sevdalar yorgunu fukara bir çingeneyim bir karışlık yaşamda yaşlıyım ferhad bile benden toy düşer yorgunum yitirmelerden yüreğimin yükü ağır - bunu  nasıl  anlatsam -  kambur gibi taşırım yenilgilerimi var açıl has bahçede bülbüller sarhoş olsun alımına edana şu benim gönlümü çelme tomurcuk çok şarkılar dinledim uzak sevgililere çok kanadım kaç umudum talan oldu kaç sevgili kaldı ardımda ağlayarak koştum da varamadım vardım da bulamadım bozkırlar ortasında bir taş gibi bekledim bin yıllarca artık kabullendim sevdalar olmayacak hayatımda ardımsıra sakın gelme tomurcuk bulanık kurt havası iklimindesin ayaz çalar yel vurur deli olma tomurcuk...
SİTEM namuslu yosmam benim-asaletli çingenem ömrüne bahis tutmuş kumarbaz meryem boş yataklar-loş bakışlar-fuhuş-ikiyüzlülük kahvaltı-bulaşık-çamaşır-dedikodu seçilmemiş zamanlarca nefret içinde gizemli bir lir sevişmek yılda bir ve kırk kilit altında gizlenen şiir... namuslu yosmam benim-asaletli çingenem niye bıraktın beni yırtılmış bir yürekle sonu gelmez bozkırlarda yitmiş bir çocuk gibi niye sustun-açlığıma-kıtlığıma-yetimliğime bak işte imgelerim çiğnenir-düşlerim yağmalanır sazım taşlara çalınır-sözüm yellerde savrulur niye bıraktın beni yırtılmış bir yürekle güneş iner kan kırmızı sulara deniz şehvetle titrer sen sonsuza dalarım gözlerinde gemiler   bilinmez yerlere giden gemiler yürekleri zoka yemiş yüzleri bakırdan denizciler sokaklara bakarsın kıvıl kıvıl insanlar sovandan suratları kabuk üstüne kabuk maske üstüne maske koşarlar gözü doymaz hırslarının peşinde yaşarlar bir şeylerden kaçarak    ve son derece masum özveri tellalı-namus simsarı yaşarlar irin saçarak... namuslu yosmam benim-asaletli çingenem eşkin indi akşam deli bozkıra indi gözlerime çoban yıldızı ayrılıklar kanadı ve boşuna yaşamlar çıban dağlar zonkladı ıssızlığın bağrında beni niye bıraktın yırtılmış bir yürekle  sürüden ayrı düşmüş bir emlik kuzuyum ben sınırsız ıssızlarda kurt sağnağı gecede niye bıraktın beni yağma sofralarında namuslu yosmam benim-asaletli çingenem sanadır şimdi dargın gözlerimde kırık düş yüreğimde sanadır birikip sızlayan nem küskünlüğüm bir sana sanadır bunca sitem... 2.7.l995 Heybeli Kaplıcaları	BİR SUSUŞUN KALDI... dağınık saçlı bir susuş kalır senden zaman zaman ellerinle taradığın küheylan bir gece terk eder kenti öpüşün kalır ve mahrem yerlerin avuçlarında sımsıkı sessizliğinin... ve belinin kıvrımında devinen hayat suya bırakılmış usul bir kayıktır birden bire birden bire yüzünde yasak bir lâhit gibi taşıdığın bıçaklanmış-dövülmüş-terk edilmiş geçmişin şiirlere sarılır dizeleri kement yapar asar kendini susuşun kalır senden... geriye sarılmak kalmıştı oysa yalınyürek ve bilgece bir insan sıcağına koyuvermek gövdende kilitlenmiş gökgürültüsünü uçurumlarına düşmek vardı uyumak sularında saatleri kırmak vardı öpüşlerin örsünde uykuna karışmak vardı karanlıklara inat düşlerle başlamak için yepyeni bir şafağa kabında su suyuna kap gülünün gövdesinde özsu olmak vardı o hazin susuşun kaldı geriye her sabah taradığın... 6.2.96 İzmir
EY ŞEHİR ey şehir unutma beni yalnızlığını giderdim senin acılarını omuzladım-boğuldum kederlerinde bütün sokakların uyudu bütün ışıkların söndü imbatın bile kesildi bir ben kaldım paramparça bir yürekle nice tekinsiz gecende hep koştum               ter içinde düşe kalka bıkmadan bütün kapılarını çaldım şu insan yüzlerinin bakışların ötesinde duvarlar zorladım kapaklandım gülüşlerin sınır çizgilerinde bütün uçurumlarından düştüm ey şehir denizlerini sevdim gözyaşlarım aktı dalgalarına aşklarım çiğnendi fesleğen kokulu kaldırımlarda yüreğimi kemirerek çektim kahrını ve tüm sevgilerim yağmalandı ortalık yerde katlandım  yine de küsmedim yaşamadığım güzelliklere  neyleyim  bilinmedi kıymetim buralardan gidiyorum ey şehir unutma beni kimsenin sevmediği yanlarını da sevdim... 2.7.97 Balçova	EY  DENİZ... kimisi gece sağnağıydı kimisi nisan yağmuru kimisi kırkikindi ne aşklar yaşadım bu kentte hepsi de hançerlenerek dindi bana geceleri verdiler yüreğimle damıttım yine de tüm hüzünler benden bilindi yürek yağmalattım yangın kucakladım ki o sevgililerin gözlerinden suretim nasıl silindi ah nasıl söylesem yanan samanlardı onlar yalan zamanlardı gökyüzünde yersiz kalmış kuşlar gibiydim ki sınırsız sandığım daralan zamanlardı bütün perdeler kalktı üryan kaldın kollarımda kimi nerede öptüysem oraya ayrılık indi ah ne yaman zamanlardı belki de bir daha dönmem gözyaşlarım döküldü dalgalarına öperken utanan zamanlardı deniz en çok seni sevdim taştan ağır yıllar geçti uçtu kuş kanadı sevinç dilek tuttum dilim yandı bir bakışta sonsuzluğu daralan bir avuç kalan zamanlardı  belki de bir daha dönmem bilmezler bilmezler ben gelmeden önce eksikti mavi bana yalnızlıkları verdiler baktığım her yere şiirler sindi geride yaralar kaldı onca coşkudan güzelliği tomurcukta- yağmalanan zamanlardı kaldırımlar boyunca yalnızlık kesildi düşlerim geç gördüm belki de ondan çocukça ve bilgece deniz en çok seni sevdim yaşam belki de yalnızca seninle geçen anlardı belki de bir daha dönmem bir anıymış gibi tüketme gözlerimi koru gözyaşımı dalgalarında ey deniz unutma beni... 3.7.97 Güzelyalı-Yalı Kafe
FERHAD yüreği buz tutmuş- puslanmış bakışları gelme ferhad gelme sen bu yerlere sevmenin okkası on para olmuş- onurunu çoktan satmış ahali efsaneler yaratan ol güzellik   etini pazarlıyor kaldırımlarda gelme ferhad gelme sen bu yerlere yar yanağı bildiğimiz dolunay muhbir çıktı girdiği son buluttan ol ceylan gözlere inen yıldızlar meğer ki sahteymiş anlayamadık tutsak düşmüş sevmesini bilenler zulüm almış yeri göğü kan tutmuş gelme ferhad gelme sen bu yerlere bir delisi ben kalmışım bu diyarların kimsecikler aşktan evler kurmadı gözleriyle yüreğini vermedi imge damıtmadı yol vurup ateşlere şiir şiir aşk örmedi bütün güzelliklerimle yandım da ortalıkta ilaç için bir tek insan görmedi gelme ferhad gelme sen bu yerlere şimdi yürekleri başkaldırıya kanlı bayrak gibi açma vaktidir zulmün kaleleri topla yıkılmaz dağları bildiğin dağlardan değil vaktidir aşkları bomba yapmanın zebaniler saltanatı devrilmedikçe zincir kopmaz gönüllerin boynundan insan özgür olmadıkça aşka aşk denmez        sen de bu yolların yiğidi değil misin ol dağları deldiceğin yalansa gelme ferhad gelme sen bu yerlere... l.7.97. Güzelyalı	BELKi  DE AŞK... belki de aşk vardır benim hiç bilmediğim gece vardiyalarında karanlığa ışık gibi yayılan yorgun bir gülüştür çok uzak çöl yolculuklarından       hırsızlayın bir hilal ki masallara saklanmış tanımlanamayan- ve en azından  kendimi          uçurumlarında deneyeceğim çocukçadır ki dünyanın tüm çocukları hiç mi hiç düşünmeden katıverirler oyuna bu yüzden karanlık dalların altında bir haziran akşamı pür gizem olarak oturan kadın ansızın özler çocukluğunu hayvancadır yar kokusu eser rüzgâr ve bir bakış bir cenneti talanlar belki de aşk vardır şiirle miirle falan avutamadığım bir ömrü savurduğum yoluna koşup koşup tutamadığım...
0   ŞAİR. . . ne bir yüzü vardı ne elleri ne adı güzelyalı'da bir şair şiir dokudu akşamları hiç kimse anlamadı ağaçlar çiçek açtı ha bire rüzgârda kız kokusu bir ışık ormanıydı denizde gümüş selviler gökte salkım salkım yıldız o bir yeraltı ırmağıydı için için kanadı şimdi varıp sorsan kimse tanımaz yaşam bağışlamaz aşk bağışlamaz o şair buralarda hiç yaşamadı. . . 8.6.97.  . Güzelyalı	BENCİLLİK  AYNALARI... SEVİNÇ BİR KELEBEKTİ YÜREKLERDE DOLAŞAN GÖZBEBEKLERİNE KONAN ONU DA ÖLDÜRDÜNÜZ TOZU BİLE KALMADI PARMAK UÇLARINIZDA ARTIK BÜTÜN AŞKLAR GÜZ COŞKULAR TOPAL MAVİ DUYGULAR YALNIZLIK SARI ÇILDIRIN ISSIZLIKTAN BAKARAK GÖRMEDEN BİRBİRİNİZİ SOKAKLAR DOLUSU YÜZ BENCİLLİK AYNALARI... l9.l2.96/26.7.97. Tabaklar Ky.
GAZEL şimdi bütün dillerim l’ âl bir yanık gönül söylerim cümle mizanları yıktım bir başka şakul söylerim    haksızlığa isyan yasak isyansız gönüller sarsak dil kesti gözlerim bile ayrı bir usül söylerim ulur kuduz bir karanlık can koparır-kan sarhoşu onlara tüm dillerimle alazlanan kül söylerim zındanları zingirdeten dirençlerde tek yumruktuk gökyüzünde yersiz kalan bir yanık bülbül söylerim duvar yıkan isyan benim dağyaran derler namıma kaya deler çıkarım da sözlerimi gül söylerim... 7.6.96 İzmir