İLM KESBİYLE RÜTBE-İ RİF'AT

ARZÛ-YI MUHÂL İMİŞ ANCAK

Aşk imiş her ne vÂr ise Âlemde,

İlim  bir kıl-Ü kaAl imiş ancak..

Fuzûlî

HÜZÜN SENFONİSİ

SENİN GÜZELLİĞİN KıZıM ESKİ BİR SÖYLENCEDE ANLATıLıRDı HAVA GÜL SARHOşu  KESER YÜRÜDÜN MÜYDÜ DağLı YÜREK TAŞTAN TAşA ÇALAR KENDİNİ AŞKıN Kİ şAKİ EDER İNSANı DİNDEN İMANDAN ÇıKARıR       DaĞA DÜşÜRÜR          . BİR GÜLÜŞÜN NİCESİNİN DİRİMİ BİR BAKIŞIN NİCESİNİN ÖLÜMÜ KAN TUTMAZ KORKU TUTMAZ UYKU TUTMAZ GÖZLERİN TUTAR... SENİN GÜZELLİĞİN GÜLÜM ESKİ BİR SÖYLENCEDE ANLATıLıRDı...	Dik gözlerini kalbin olsun gözlerin M. Celaleddin Rumi aşktan evler yel savurur-dalga çalar kumdan evler kurmayalım yıkılmayan yapı mı var          taştan evler kurmayalım gel kadınım aşktan evler kuralım ufkunda gülüşün açsın her sabah lacivert gecelerde ay doğsun bakışların duvarı dünya olsun tavanı gökyüzü her an : patlayan bir tomurcuk aşkın dalında ne dün- ne yarın... nerede olursak olalım yürekten bağlı kalalım gül diye büyüttükçe yürekte hüznümüzü hükmü yok ayrılıkların...
bakışın bana işte öyle bakışın var ya kahverengi kahverengi akışın kendini gözlerinle sunuşun öpüşün var ya hani öpüş susuşun sevişin var ya öyle sınırsız teslim oluşun bakıp bakıp gözlerimde ölüşün bilmezsin nasıl yolunur nasır tutmuş yüreğim        neyim varsa bırakırım fırtınana talan olur bu kentin yasemen akşamlarında kendini bir ince sızı  bırakıp beni alır beni alır gidersin kalırım çaresiz/ıssızlığında öyle kolları kopuk öyle yaralı... bana işte öyle bakışın var ya her şeyin silindiği gözlerinle beni öyle sarışın gövdeme kendini giydirişin seni soluyuşum senin içinde yağmalanıp tükenişim derinlerinde yitişim... yitişim koskoca bir kentin sana dönüştüğünde sokakların orta yerinde sensiz öyle kolları kopuk öyle yaralı... sendendir bu lacivert gecelerde denizin masmavi dile gelmesi yıldızların sağnak sağnak inivermesi dilim lâ'l kesilir gözlerinde. susar ellerim bana kendini giydirip sonra da böyle öksüz bırakma yalım mavim nazlı yarim yanışım bir tür çiçek açıştı  gözlerinde sürüklenir sürüklenir giderim yavri yavri bu kadar insafsız akma...	küçük yıldız KUMDAN EVLER KURMAYALIM BİRLİKTE DÜŞLER KURMAYALIM DENEYEMEDİK, DİYE          AĞLAMAYALIM HÜZÜNLÜ KÜÇÜK YILDIZIM HEP ORADA KAL SEN          GİZEMLİ MASMAVİ SONSUZLUKTA BEN BURADA          ISSIZLIKTA BİR     SEVGİMİZ      OLSUN   DALGALAR YIKAMASIN YELLEr  SAVURAMASIN VARSIN     İÇİMİZDE KALSIN..                            1995 İzmir
kıyamet biz nerede ayrılırsak kıyamet orada başlar mavidir senin hüznün coşkun  bir yürek çatırdar oradan başlar/yarım kalan bir bedenin kendini sonsuzlukla tamamlaması ve susar kellesi  kopartılmış çarpınan bir ceset gibi rüzgâr biz nerede ayrılırsak kıyamet orada başlar sen gidersin ey gönül büyücüm ben kalırım bir de son öptüğün yerde gözlerindeki esrar bırakırım geri kalan nem varsa kıyasıya yağmalar canlanır orada nice geçmiş ayrılık eski bir plakta kırgın bir müzeyyen senar sessizliğin sinesinde mavi bir sezen aksu kanar nereye gidiyorsun kadınım büyücüm küçüğüm söyle bana beni böyle akşamların ortasında yaralı parçalanmış bir yürekle koyup böyle nereye ömrünün en küheylan çağıyla talan edip içimdeki cenneti çaylar gibi aka aka nereye zamanı parçalayıp bakışlarınla cehennem ateşleri koyup döşüme nereye gidiyorsun kadınım yumuşak kirpim kahverengi denizim beni nerde bırakırsan kıyamet orada başlar kalakalırız orada başı  kopartılmış rüzgâr buz tutmuş hüzün kuruduğu tüm kıyılar kahverengi bir denizin tam senin yanıbaşında ey güngörmüş yaşlı çınar söyle bana büyük  aşklar büyük  ayrılıklarla mı tanımlanırlar biz nerede ayrılırsak kıyamet orada kopar...	tanık gelip geçtiler binyılların yokuşlarından nice sevgililer el ele -omuz omuza kelebekler-martılar-uğur böcekleri gibi geldiler gittiler yanıbaşında durdular  çoğunu yaşlı palmiyeler bile anımsar nasıl da unuttu saçlarından esen ölümsüz kokuyu rüzgâr nice öpüşlerin tanığısın    ey yaşlı çınar ki söyle kaç öpüş var dehşetinden yer sarsılır gök çatırdar. . unutma sana değen o çocuk parmakları yaşam ile ölüm onlarda kesişirdi o gözler ki sonsuzluğa uzanan sevgiye susamış kurak topraklardılar kadın çocuk dişi deli tayın taştan taşa sekişiydiler rahmiydiler içimdeki ateşin sonsuz hasretimin kalesiydiler sen tanıksın yüreğime yapıştılar teslim oldular teslim aldılar artık sonsuza dek oradan bakacaklar
haritamın yırtıldığı yer ansızın gideceğim bu kentten kimse farkına varmadan beni sapkın ilan etmenin tam sırasıdır şimdi çünkü fırlattım denize okuduğum tüm kitapları sonra dalgaların peşine düştüm baktım ki asıl sevdiğim şu gökyüzü attım kendimi sonsuza mavi kesildim tepeden tırnağa inkâr ettim kitapların söylediği ne varsa denizlere fırlattım yüreğimi de gayri martılar dinlensin üstünde bana yeter kelebeğin kanadında coşan ürperti kuralla-yasayla-teraziyle-tartıyla kim varsa sevdiğim terkettim tümünü de özgürlüğü öğrendim yalnızlığın kollarında haritamın yırtılıp kanadığı noktada orada öğrendim aşkı da bütün aşklarımın sahtekarlığını   öğrendiğim an sevgilim bana dedi ki ‘nasıl da ısırıyor           süt gelmezse anasının memesini dişi yeni çıkmış çocuklar’ sonsuzlar ortasında o an kırık bir çöptüm dalgalar tanıktır buna gözümde bir damla su deniz deryaya kesti arı oldum gül öptüm	yalnızca siz yüreği yüreğimde yırtılan bir göğün gürlemesiydi dudağı dudağımda gül goncası can yongası aşk huzmesiydi oysa nice kumdan evler kurmuştum yellerde savruldu aldı dalgalar gün oldu unuttu bakışlarımı ardımdan ağlayanlar başka hesaplarla başka adamlarla zamanda kayboldular tanıksın yaşlı çınar dudağı dudağımda ay aylasıydı öpüşü toprağımda su damlasıydı büyüdü patladı ve orada aşk çatladı kıyamet   başladı bu kentin sokakları benim yokluğumun farkında olmayacak ardımdan hüzün kusacak deniz ey gökyüzü kardeşim-ey yaşlı çınar ansızın yanınızdan bir kelebek olarak geçtiğimde hayrete düşeceksiniz gözlerinizin önünde kendimi ateşe attığım zaman yanışın o müthiş güzelliğini yalnızca siz göreceksiniz... 2l-5-l997- İzmir
tarlakuşuydu jülyet sevgilim bana dedi ki -ikimizi koparan bütün engeller kalksa yürek ferahlığıyla el ele versek aşkımıza dost düşman tanık olsa başımızın üstüne el koyup yemin etsek sevişmeler de tavsar aslanım yitirir büyüsünü en derin bakışlar da dönüşüverir jülyet basit bir tarla kuşuna sen öpüşmeye doymuş dudaklarınla dersin ki -sevgilim kaldır şu güzelim poponu da yemek yap yiyelim çamaşır-bulaşık yıka aşklar da tarazlanır aslanım tükenir en fazla beş yıl sonra akşamdı ve sahili boynuzluyordu deniz yukarda gök yıldız bahçesi havada esrik bir rüzgâr jülyet şişman bir kadın olarak geçti yanımızdan romeo bunamış bir ihtiyar dedim ki insan yalnız da olsa ihtiyarlar bir yaşam hasretle kanamaktansa bir gün tükense de aşklar birlikte yürümeli insan gittiği yere kadar kuşlar bile kanatları birbirine bağlıyken uçamazlar yürekten yüreğe kelepçe vurmayanlar aşkı bir onlar yaşar aşk ki sonsuz gökyüzüyse kuşlar yanyana uçar	keşke keşke bu aşk bahçesine hiç gelmeseydim güneş delirmeseydi bu haziran güzeli yağmur beni böyle ince ince damla damla öpmeseydi soluğun imbat kokmasaydı saçların esmeseydi ben bu güzel kenti hiç görmeseydim... ne olur öteki kadınlara benzeseydin otuz beş yaşlarında olsaydın bacaklarına ağda sürüp sakallarını cımbızla alsaydın beyaz atlı prensini bekleseydin gözünü aynalardan ayırmasaydın aslında beni sevmeseydin seviyor gibi yapsaydın çok sürmese seni terketseydim bir gün ayrılacağımızı  başından bilseydim onun sen olduğunu bilmeseydim seni hoyratça sevseydim
bir mavi an  anımsa deniz rıhtıma çıkmıştı coşkudan deliydi saçlarında fırtına esen rüzgâr öpücük tufanıydı boşanan sağnak aylardan nisandı- günlerden pazar yalı kahvesinde yüreğin bir tuhaf ıslak         unufak etmeğe yeterdi kenti yaralı bir hayvan gibi gözlerindeki esrar buralarda bahar ansızın gider akşamları sokaklarda çiçek açar insanlar açılsam maviliğe gönlümü en ıssız koylara demirlesem kaçış yok dalgalar hep senin sesin adı  bilinmedik sokaklardan geçsem bilirim bütün kavşaklarda beklersin ... nasıl da isterdin o çocuk ellerinin öylece kalmasını avuçlarımda ve gözbebeklerinde yitip yitip gitmeyi çıkarmağa gücü mü yetmedi aşkımızın. sen gelmeden önce giyindiğim geceyi hani demiştin ya- insan aşkını sonunu düşünmeden kuralsız yaşamalı hesapsız-kitapsız-utançsız-arsız şimdi bilmiyorum ben mi korkağım yoksa bu nasırlı yürek mi tutarsız demiştin ya yıkmadan tüm kuralları deli sağnaklar gibi yar sarılamaz mı çiğneyip geçmeden birinin gözyaşını gerçek sevgilere varılamaz mı anımsa akşamın leylağında öpüşmek rengiydi bahar ne zaman o geceyi yaşasam avuçlarım ellerinin sıcaklığını duyar işte o demiştim akşamları batıdan doğan en parlağı yıldızların karanlık gecelerde yol göstereni serüvencilerin ve hırsızların şairlerin yüreklerine dökülen esin işte o demiştim Venüs yıldızı aşkın tanrıçası sensin anımsa nazlı bir kızdı mayıs hava su   berrak billurunda yalnızlığım nemlenir yıldızları indirdim Karşıyaka’ya ötesinde lacivert dokuyan dağlar soldu gün ömrümüzün dalında imge yakamozlayan şu denize ne denir gümüşselviler uzuyor tüm kıyılarda karşıda bir yerlerde sanki Attila İlhan maviden maviden mısra demlenir güneşin battığı yerde öpüştü renkler geride yumşacık bir yeşil dinlenir rüzgâr okşar dallarını palmiyelerin otobüsler  ışıklar içinde insan yüzleri dingin neon lambaları rengarenk zaman ellerde yüzlerde mavi mavi dökülüyor bir kız kelebekler gibi telefon ediyor sevgilisine mavi masmavi gülüyor... akşamdı gelmesen büyü bozulacaktı eski bir plakta yine hicran yine hicran çalacaktı gelmesen mavi kan  içinde kalacaktı bilmezsin uzak dağ başlarında karanlık geceleri üç haneli köylerde ağır ağır tükenmeyi hiçlikten ne gece kuşları -ne rüzgârın uğultusu hiç bir şey tutamaz insanının  yerini kendinle buluşup boğuşman boş silemezsin unutuluş sisini bilemezsin   korkunçtur yaşarken ölmek duygusu gecen ölümlerden ıssız yüreğin delik deşik ışığın loş yararsız bütün saatleri kırsan çıldırsan hırsından bin parçaya ayrılsan en güzel an da düşer ömrümüzün dalından kimseler tutamaz çetelesini oysa uzak bir sonradan oturup geriye baktığın zaman belki parmak uçlarında tozu bile kalmayan gizi gülümseyişin taç yaprağında saklanan belirli anlar vardır insanı tanımlayan... geceydi nazlı bir kızdı mayıs yıldızlar yağmıştı karşı sahile geldin elin yüzün ben geldin sanki gerçek değildin ama gerçekten geldin gözlerin tüm bakışların bahçesi hey palyaçom gecemi çıldırtan ay masalımın prensesi hoş geldin ellerini ellerime gül diye bırak halin halimle tamam bir şiir okuyayım yüreğime bakarak ölümsüz olsun şu an ki ben bu müthiş anı bir daha yakalayamam.	yağmayan gök sancısı omzunda ağır yüküyle geceyi bekleyen acı  suskunluk düşlerinde sarar diri gövdeni yağmayan gök sancısı         . gözlerimde gördüğün bilmezsin bu benim ağlamam uzaklık dediğin aşılır yol tepilir dağ yıkılır tamam yüreğin ne kusuru var sevme faslında sen beyaz duruşuna hayran olduğum kuğu ben çöl kartalı bazan sevmek ayrılmaktır aslında nereye düş eksek orda kuraklık kural koyucular peşimiz sıra ayak izlerimiz kan nar çiçeği gülüşlüm var git yoluna yüreğim bulur seni ne zaman beni ansan ah bilmez miyim oysa o dişi aklığın teslim olur deli sularıma uzansam gül olur tomurcuğun çöl demez toprağıma yangınıma kanat vurur    yüreğin cansuyum olursun canıma aksan aşılır tüm engeller şu firavunlar sultası sokaklar dolusu lağım faresi hatta yalnızlıklar bile yıkılır sınır surları sevmeyi biliyorsan yağmayan gök sancısı gözlerimde gördüğün bilmezsin bu benim ağlamam aramızda bir şey var ki aşılmaz bir ona yetmez gücüm zaman...
aşk ermişi  yüzün hüzün değil bir çocuğun o muzip gülümseyişi kadın insan çiçek dişi             insanlar geçiyor mimiklerinden yüzünün sahnesinde sayısız figüran tıpa tıp kaç kişi gülüşün ceylanın taştan taşa sekişi susuşun mehtabın suya inişi küsüşün ayçiçeğin boyun eğişi gelişin yüreğimin gül kesilişi gözlerinde gördüm bakışlarımı dedin -bırak öpsün gözüm gözünü ki sensin aşk ermişi...	oysa beni al isterdim bir hazan sessizlik kaldı gözlerinden akşamın sinesi kanadı gidişinle gülüşün sustu su berrağı sesinden geriye o vesveseli yalnızlık ki rüzgârların dilinde yine hicran makamından şarkılar söylemekte saçlarına takayım diye ellerimi uzatsam kopartırım diyordum gittin ki yıldızlar denizin yüzüne döküldü dalgın bakışlarının kaldığı mavilikte hepsi de bir bir öldü gittin yerle bir oldu her şey yüreğimde patlayan bu kıyameti başından biliyordum... oysa beni al isterdim deli sokuluşlarınla günüm denizine batsın ayım yitsin bulutunda nar çiçeklerinin dalında rüzgâr toprağının sinesinde nisan yağmurun olayım beni alsın dalgaların beni sarsın kayalara çarpa çarpa parçalasın isterdim nabzına damarlarına kanına  karışayım gecene taşınırım şimdi tüm trenlerle sonsuz çöllerine-sana en uzak yere şimdi yıldızsız yokluğunda karanlığı kanatmak var şiirlerle anlatılmaz sancılara boğmak var ben duramam buralarda giderim gayri belki ardımsıra gelir gözlerin bir de saçlarına sevdalı rüzgâr... uzak kıyılarda öpücüklerle kurmayı düşlediğim kumdan evler kaldı yıldızlar inecekti saçaklarına deli dalgalar aldı söylenmemiş bir masal vardı    sana-bana ilişkin sen deliliğe vurdun ben sürgünlüğe çevirdim yolumu o uzak kıyılar boğazlanan düşlerle debelendi birlikte seçtik biz bu kıyameti ayrılık tam öptüğüm noktada yakaladı sevdamız hançerle ertelendi... ayrılık seni ilk tanıdığım gün gözlerindeydi gülüşünün kıvrımına saklanmıştı dalgın dalgın duruşuna usul usul gelişine bundandır  her buluşmamızda yarın gidiverecek bir yolcu gibi sarıldın bana bin  yıldır yollarıma bakıp da umudu doğmadan ölen kadınım    baktım oysa beni al isterdim aktın öylesine hasretlerle aktın hep hazin bir biçimde kanattın aklığını tutsam ellerimdeydin her defasında su yaşam aşktın çöl kaldım sana cansuyum kollarımdayken uzaktın... ayrılık kirpiklerinde titreyen vesveseydi bakışının ardındaki dünyanın girişindeydi kanayan yaraydı gülüşünün kıyısında beni gözlerinle sarışındaydı gönlüme gövdeni giydirişinde gözümün bebeklerinde ölüşündeydi yavri yavri bilemedim ayrılık kıyametler koparan bir damla öpüşündeydi oysa beni al isterdim...